thumb|240px|Grób Stanisława Urszteina na cmentarzu Powązkowskim Stanisław Urstein (Ursztein) (pseud. S. Lenart, ur. 21 października 1915 w Kleczewie, zm. 4 października 1970 w Warszawie) – polski pianista-akompaniator, dyrygent, pedagog.

Syn Władysława i Ewy z domu Bock, bratanek Ludwika Ursteina. Po zdaniu matury w 1935 roku przez dwa lata studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Uczył się prywatnie u Józefa Turczyńskiego i Aleksandra MichałowskiegoJózef M. Chomiński: Słownik muzyków polskich, Tom 2. Polskie Wydawn. Muzyczne s. 261. Absolwent Szkoły Muzycznej im. M. Karłowicza w Warszawie. W latach 1936–1939 korepetytor solistów w Teatrze WielkimLeon Tadeusz Błaszczyk: Dyrygenci polscy i obcy w Polsce działający w XIX i XX wieku. Polskie Wydawn. Muzyczne, 1964 s. 314. Uczestnik kampanii wrześniowej, razem z oddziałem trafił na Węgry, był internowany w Jolsvie. Przedostał się do Palestyny, gdzie został żołnierzem Brygady Strzel­ców Karpackich. Przez cały ten okres występował na estradzie i tam, gdzie się pojawiał, organizował chór i grupy teatralne. W 1947 wrócił do kraju i osiadł w Warszawie, gdzie pracował jako dyrygent. Od 1950 związany ze Szczecinem, gdzie uczył w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej i współpracował z Filharmonią Szczecińską.

Żonaty z Wandą Stanisławą z domu Kopeć (1910–1988). Pochowany jest na cmentarzu Powązkowskim (kwatera C, rząd 3, miejsce 15).

Przypisy

Linki zewnętrzne https://www.e-teatr.pl/en/osoby/17298.html

Kategoria:Polscy pianiści Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 1970