Robert II (ur. 2 marca 1316 w Paisley, zm. 19 kwietnia 1390 w Dundonald) – król Szkocji 1371–1390; pierwszy władca z dynastii Stuartów.
Syn lorda Waltera Stewarta (ok. 1296–1327), noszącego tytuł Wielkiego Stewarda Szkocji i Marjorie Bruce, córki króla Roberta I Bruce’a.
.
Po śmierci ojca (1327) Robert został dziedzicznym stewardem Szkocji, walczył przeciwko uzurpatorowi Edwardowi Baliolowi (syn króla Jana), który wykorzystując małoletniość Dawida II wysunął pretensje do tronu.
.
W latach 1338–1341 Robert był regentem Szkocji w imieniu nieobecnego króla Dawida II, po powrocie króla i nieudanym ataku na Anglię, gdzie Dawid dostał się do niewoli (Robert był oskarżany, że nie udzielił królowi pomocy podczas bitwy pod Neville Cross), ponownie został regentem (1346-1357).
Po bezpotomnej śmierci Dawida II (1371) wybrany na króla Szkocji, w następnym roku zawarł sojusz z Francją i wznowił wojną z Anglią. Robert starał się wzmocnić władzę królewską, popierał członków swojego rodu, przez co popadł w konflikt z innymi możnymi klanami (MacDonald, Gordon, Douglas, Dunbar).
W 1388 pod Otterburn pokonał Anglików, jednak rok później wobec choroby przekazał rządy regentowi, którym został jego syn Jan. Zmarł 19 kwietnia 1390.
Życie prywatne W 1336 Robert poślubił, zapewne w obrządku iroszkockim, Elżbietę Mure (ok. 1320–1355), córkę Adama z Rowallan i Joanny z Pokellie. Małżeństwo zostało uznane za nielegalne. Dlatego Robert 22 października 1347 w Awinionie uzyskał od papieża Klemensa VI dyspensę na odnowienie małżeństwa w obrządku łacińskim, czego dokonał w 1349. Elżbieta i Robert mieli dziesięcioro dzieci, czterech synów i sześć córek:
Jana (ur. ok. 1337, zm. 1406), późniejszego króla, panującego jako Robert III, Waltera (ur. ok. 1338, zm. 1362), ożenionego z Izabelą MacDuff (ur. ok. 1320, zm. 1389), hrabiną Fife, Małgorzatę (ur. ok. 1339), wydaną za Jana MacDonalda (ur. ok. 1320, zm. 1386), lorda Wysp; Roberta (ur. ok. 1340, zm. 1420), księcia Albany, Marię Joannę (Marjorie), wydaną za Jana Dunbara (zm. 1390), hrabiego Moray, później za sir Aleksandra Keitha, Aleksandra (ur. 1343, zm. 1405), hrabiego Buchan, Joannę (zm. po 1384), wydaną za Jana Keitha, następnie za Jana Lyona (ur. ok. 1340, zm. 1382), lorda Glamis, później za Jakuba Sandilandsa, Izabelę (zm. po 1390), wydaną za Jakuba (ur. ok. 1358, zm. 1388), hrabiego Douglas, następnie za Jana Edmonstone’a, Katarzynę, wydaną za Roberta Logana, lorda wysokiego admirała, Elżbietę (zm. ok. 1370), wydaną za Tomasza de la Hay (ur. ok. 1342, zm. 1406), lorda wielkiego konstabla.
2 maja 1355 w Awinionie, Robert ożenił się ponownie, z Eufemią z Ross (ok. 1330–1386), córką Hugona (przed 1297–1333), hrabiego Ross i Małgorzaty de Graham (†po 1330), wdową po Johnie Randolphie (ok. 1330–1346), regencie króla Dawida. Drugie małżeństwo dało Robertowi czworo dzieci:
Dawida (ur. 1357, zm. 1386), hrabiego Strathearn, Waltera (ur. ok. 1363, zm. 1437), hrabiego Atholl, Egidię (ur. ok. 1370, zm. po 1391), wydaną za Wilhelma Douglasa (ok. 1370–1391), Elżbietę (ur. ok. 1370, zm. po 1407), wydaną za Dawida Lindsay'a (ok. 1360–1407), hrabiego Crawford. Robert miał również wiele nieślubnych dzieci:
Z Mariotą de Cardeny miał czworo dzieci:
Aleksandra (ur. ok. 1370), Jana (ur. ok. 1377, zm. 1466), Jakuba (ur. ok. 1373, zm. po 1383), Waltera (ur. 1357).
Z Moirą Leitch miał jednego syna:
Jana (ur. 1360, zm. ok. 1445), szeryfa Bute i przodka późniejszych markizów Bute.
Z nieznanymi kobietami miał ponadto siedmioro dzieci:
Jana (ur. 1340, zm. 1425), lorda Burley, Aleksandra, Aleksandra, Tomasza (ur. 1332, zm. ok. 1411), archidiakona St Andrews i dziekana Dunkeld, Jakuba, Waltera, Marię (ur. ok. 1332), żonę Jana Danielstouna i matkę Roberta Danielstouna.
Przypisy
Bibliografia
Zabieglik, Stefan: Historia Szkocji. Gdańsk: Wyd. „DJ”, 2000. ISBN 83-87227-07-2.
Kategoria:Stuartowie Kategoria:Władcy Szkocji Kategoria:Urodzeni w 1316 Kategoria:Zmarli w 1390