Jeffrey Michael „Jeff” Gordon (ur. 4 sierpnia 1971 w Vallejo) – amerykański kierowca wyścigowy, a obecnie komentator sportowy stacji Fox. Jest czterokrotnym mistrzem NASCAR Winston Cup (obecnie Monster Energy NASCAR Cup Series), trzykrotnym zwycięzcą Daytona 500 i triumfatorem aż 93 wyścigów w najwyższych rangą rozgrywkach NASCAR (co daje mu trzecie miejsce w rankingu najczęściej wygrywających kierowców w historii owej serii).
Przez całą swoją karierę w NASCAR Cup Series związany był z zespołem Hendrick Motorsports. Od pierwszego startu w 1992 roku aż do odejścia na emeryturę z końcem sezonu 2015 wziął udział w 797 wyścigach (jest dzięki temu rekordzistą w ilości zaliczonych wyścigów z rzędu), w których kierował Chevroletem z numerem startowym 24. W drugiej połowie 2016 roku wystartował w kolejnych ośmiu wyścigach dla tego samego zespołu w samochodzie nr 88, w którym zastępował kontuzjowanego Dale’a Earnhardta Jr.
Kariera Początki Jeff Gordon pierwszy raz zasiadł za kierownicą pojazdu wyścigowego w wieku pięciu lat. Rozpoczynał od samochodów typu Quarter Midget, zaś w wieku trzynastu lat rozpoczął ściganie w Sprint Cars. Na fali jego dobrych wyników, wraz z rodziną przeprowadził się do Pittsboro w stanie Indiana, gdzie odbywało się większość wyścigów Sprint Cars. Zdobył tam tytuły mistrzowskie torów takich jak Bloomington Speedway czy Eldora Speedway.
Do samochodów seryjnych Gordon przesiadł się w 1990 roku. Zapisał się on wtedy do szkoły jazdy na torze Rockingham Speedway. Doświadczenie to przekonało go do rozpoczęcia kariery w wyścigach tej klasy. Pod koniec roku, za sprawą znajomości, sieć restauracji Outback Steakhouse zasponsorowała samochód dla Gordona, którym wziął udział w trzech zawodach serii NASCAR Busch Grand National (obecnie NASCAR Xfinity Series), drugiej rangą serii organizowanej przez NASCAR. Szefem jego ekipy został Ray Evernham. Kierowcy udało się zakwalifikować do jednego wyścigu, na torze Rockingham Speedway, w którym w wyniku wypadku zajął przedostatnie, 39. miejsce.
Na sezon 1991 Gordon podpisał kontrakt z zespołem Bill Davis Racing, dla którego kierował Fordem z numerem startowym 1 i współpracował z szefem ekipy Keithem Simmonsem. Wziął udział we wszystkich wyścigach owego roku oprócz otwierającej rundy na torze Daytona International Speedway, do której się nie zakwalifikował. Jego najlepszym rezultatem było drugie miejsce, które zajmował na torach Lanier, Dover i Hickory. W końcowej klasyfikacji kierowców zajął 11. miejsce, a także został nagrodzony tytułem Debiutanta Roku.
W sezonie 1992 do zespołu Gordona na jego własne życzenie dołączył dawny współpracownik Ray Evernham. Po nieudanym otwierającym sezon wyścigu w Daytonie, kierowca zdobył pole position w trzech kolejnych rundach, wygrywając ostatnią z nich w Atlancie. Było to jego pierwsze zwycięstwo w zawodach NASCAR. Jego wynik przyciągnął zainteresowanie Ricka Hendricka, właściciela zespołu Hendrick Motorsports, rywalizującego w NASCAR Winston Cup (najwyższej rangą serii NASCAR). W kolejnej części sezonu Gordon dołożył do swojego dorobku dwa zwycięstwa w wyścigach na torze w Charlotte, a w końcowej klasyfikacji kierowców zajął czwarte miejsce.
1992–1995: Szybka droga na szczyt mały|Słynny tęczowy samochód z pierwszych lat Gordona w Winston Cup (tu model z 1997 roku) W trakcie sezonu 1992, Jeff Gordon podpisał kontrakt z zespołem Hendrick Motorsports. Został on kierowcą Chevroleta Luminy z numerem 24. Samochód sponsorował producent lakierów samochodowych DuPont, który odpowiedzialny był za słynne malowanie karoserii w barwach tęczy. Szefem ekipy został natomiast ponownie Ray Evernham. Swój debiut kierowca zaliczył w ostatnim wyścigu owego roku w Atlancie. Był to zarazem ostatni wyścig w karierze siedmiokrotnego mistrza rozgrywek, Richarda Petty’ego. Po wypadku na 165. okrążeniu Gordon był zmuszony zakończyć wyścig i zajął w nim 31. miejsce.
Od 1993 Gordon wstrzymał starty w Busch Grand National Series, zaś stał się pełnoetatowym kierowcą Winston Cup. Jego pierwszy sezon był naznaczony awariami i wypadkami, przez które na 30 wyścigów nie ukończył 11. Nie udało mu się odnieść zwycięstwa, lecz dwukrotnie kończył drugi (w Charlotte i Michigan). W drugim wyścigu w Charlotte wywalczył natomiast swoje pierwsze pole position. Debiutancki sezon zakończył na 14. miejscu. Został za niego nagrodzony tytułem Debiutanta Roku.
W sezonie 1994 Gordon kontynuował złą passę uszkodzeń pojazdu, w wyniku których nie ukończył 10 wyścigów. Mimo tego udało mu się po raz pierwszy sięgnąć po zwycięstwo w Winston Cup, czego dokonał w Charlotte, startując z pole position. Pamiętnym zdarzeniem z tego sezonu było jego drugie zwycięstwo, które odniósł w pierwszym w historii wyścigu NASCAR organizowanym na torze Indianapolis Motor Speedway. W końcowej klasyfikacji kierowców zajął 8. miejsce.
mały|Gordon z trofeum za mistrzostwo NASCAR Winston Cup za sezon 1995 Sezon 1995 był dla Gordona przełomowy. Rozpoczął się niestabilnie, jako że w pierwszych sześciu wyścigach zaliczył on trzy zwycięstwa przeplatane trzema finiszami w drugiej połowie stawki. Później jednak jego forma ustabilizowała się i po dwóch zwycięstwach z rzędu w Daytonie i Loudon na półmetku sezonu objął fotel lidera klasyfikacji generalnej. Nie opuścił go już do końca roku, a dokładając kolejne triumfy w Darlington i Dover, zakończył go z siedmioma zwycięstwami (największą ilością spośród wszystkich kierowców). Był to również jego najlepszy sezon w karierze pod względem zdobytych pole position, których miał aż osiem. W swoim trzecim pełnym sezonie Gordon mógł cieszyć się ze swojego pierwszego tytułu mistrzowskiego NASCAR.
Już we wczesnych latach kariery Gordon wykazywał się wielkim talentem. Jednym z jego skutków była rywalizacja młodego kierowcy z doświadczonym wielokrotnym mistrzem serii, Dalem Earnhardtem. Earnhardt nadał Gordonowi przydomek „Cudowny Chłopak” i wypowiadał się o nim pochlebnie, czego nie robił w stosunku do większości kierowców. Gordon zaś postrzegał Earnhardta jako zaciekłego rywala i głównego przeciwnika na torze, choć poza torem darzył go szacunkiem i nazywał swoim mentorem, wielokrotnie czerpiąc od niego nauki dotyczące sportu.
1996–2001: Era dominacji Do sezonu 1996 Gordon przystąpił jako obrońca tytułu mistrzowskiego. Dwa pierwsze wyścigi zakończył jednak na przedostatnim miejscu na skutek awarii. Trzeci wyścig, rozgrywany w Richmond, przyniósł mu pierwsze zwycięstwo. W ciągu całego roku kierowca aż 10-krotnie stawał na najwyższym stopniu podium. Cztery z tych zwycięstw zdobył w przeciągu pięciu wyścigów na cztery rundy przed zakończeniem sezonu, co dało mu wtedy prowadzenie w klasyfikacji kierowców, jednak ostatecznie zajął drugie miejsce za Terrym Labonte.
Rok 1997 Gordon rozpoczął od swojego pierwszego triumfu w prestiżowym Daytona 500. Został on wtedy najmłodszym w historii zwycięzcą tego wyścigu. W dalszej części sezonu wyrównał swój dorobek zwycięstw z poprzedniego roku. Jedno z nich odniósł na torze w Fontanie, gdzie wyścig NASCAR organizowano wtedy po raz pierwszy. Wysoką formę utrzymywał przez cały rok, dzięki czemu udało mu się wywalczyć swoje drugie mistrzostwo serii.
W 1998 roku Gordon triumfował w aż 13 z 33 wyścigów. Była to największa liczba zwycięstw jednego kierowcy w ciągu sezonu od 1971 roku, kiedy Richard Petty zdobył ich 21. Zaczynając od 14. rundy w Michigan, aż do końca sezonu Gordon tylko raz (finiszując na 5. miejscu w Bristol) nie znalazł się w pierwszej trójce wyścigu. Odniósł wtedy również serię czterech zwycięstw z rzędu na torach w Pocono, Indianapolis, Watkins Glen i Michigan. Przez większość roku utrzymywał się na pozycji lidera klasyfikacji, w rezultacie broniąc tytułu mistrzowskiego i zdobywając swoje trzecie trofeum w karierze.
Na początku 1999 roku Gordon sięgnął po swoje drugie zwycięstwo w Daytona 500, które zdobył startując z pole position. Później jednak powróciły jego problemy z awariami samochodu, czego skutkiem było siedem nieukończonych wyścigów. Po 27 rundach, z których wygrał pięć, z jego ekipy odszedł jej szef, Ray Evernham, a na stanowisku zastąpił go Brian Whitesell. Gordon wygrał w pierwszych dwóch wyścigach z nowym mechanikiem, co dało mu bilans siedmiu zwycięstw w sezonie. W końcowej klasyfikacji zajął szóste miejsce. W trakcie sezonu wziął również udział w sześciu wyścigach Busch Series (po raz pierwszy od czasu przejścia do Winston Cup), kierując samochodem nr 24 sponsorowanym przez Pepsi. Odniósł wówczas zwycięstwo w Phoenix. W październiku kierowca podpisał dożywotni kontrakt z zespołem Hendrick Motorsports, na mocy którego stał się współwłaścicielem swojego samochodu i partnerem biznesowym zespołu.
Na rok 2000 szefem ekipy Gordona został Robbie Loomis. Pierwszy sezon pod jego przewodnictwem nie był dla kierowcy udany. Na swoje pierwsze zwycięstwo musiał czekać do dziewiątej rundy, kiedy triumfował w Talladedze. Dołożył do tego wygrane na torze drogowym w Sonomie oraz w Richmond. W końcowym zestawieniu kierowców znalazł się na 9. miejscu. W tym samym roku ostatni raz w karierze uczestniczył w rozgrywkach Busch Grand National, biorąc udział w pięciu zawodach i wygrywając ostatni wyścig sezonu w Homestead. Podczas wyścigu w Michigan Gordon zauważył talent młodego kierowcy, Jimmiego Johnsona. Udał się on do Ricka Hendricka, szefa Hendrick Motorsports, z propozycją angażu Johnsona. Hendrick skorzystał z okazji i zakontraktował kierowcę do jazdy samochodem nr 48, którego Gordon stał się współwłaścicielem.
W roku 2001 samochód Gordona, nadal sponsorowany przez DuPont, zmienił malowanie z tęczy na czerwone płomienie na niebieskim tle. Oprócz tego drugim sponsorem w wybranych wyścigach została firma Pepsi. W otwierającym sezon Daytona 500 uczestniczył w kolizji 19 samochodów, w wyniku której zakończył przedwcześnie wyścig i zajął 30. pozycję. Na ostatnim okrążeniu owego wyścigu w wyniku zderzenia z zewnętrzną ścianą toru zginął rywal Gordona, Dale Earnhardt. W ciągu roku kierowca zdobył sześć zwycięstw, w tym swoje trzecie w karierze w Indianapolis, a także w pierwszym w historii wyścigu w Kansas. Po 14. rundzie w Michigan wyszedł na prowadzenie klasyfikacji kierowców i nie oddał go aż do końca sezonu, dzięki czemu zdobył swój czwarty tytuł mistrzowski w karierze.
Analitycy sportowi często przypisują Gordonowi spopularyzowanie wyścigów na torach drogowych. W latach 1997–2000 zwyciężał w sześciu takich zawodach z rzędu (po trzy w Watkins Glen i w Sonomie). Jest on rekordzistą wszech czasów pod względem wygranych w tego typu wyścigach. Jego dominacja przyczyniła się do wzrostu oglądalności rozgrywek na obu torach oraz zachęciła innych kierowców do doskonalenia swoich umiejętności jazdy na torach drogowych, do których wcześniej nie przywiązywano większej wagi.
2002–2007: Problemy z play-offami mały|Samochód Gordona na torze w Sonomie w 2005 roku Sezon 2002, do którego Gordon przystępował jako obrońca tytułu, nie należał do udanych. Choć kierowca nie zmagał się z awariami, tak jednak nie był w stanie zdobyć zwycięstwa aż do 24. rundy w Bristol oraz organizowanego tydzień później wyścigu w Darlington. Do swojego dorobku dołączył również drugi triumf w Kansas. Bilans trzech zwycięstw w sezonie dał mu czwarte miejsce w końcowej klasyfikacji.
Rok 2003 ułożył się dla Gordona podobnie. Zwyciężył on wtedy w obu wyścigach na torze w Martinsville, w obu startując z pole position, a także w Atlancie. Ponownie zakończył sezon na czwartym miejscu w tabeli.