Artiom Tichonowicz Makiejonok, ros. Артем Тихонович Макеенок (ur. 30 stycznia 1901 r. we wsi Konczany na Białorusi, zm. ?) – radziecki wojskowy (podpułkownik), propagandysta Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej, a następnie szef oddziału ćwiczebnego i wykładowca w szkole oficerskiej ROA podczas II wojny światowej.
W 1913 r. ukończył szkołę wiejską. Od poł. kwietnia 1918 r. uczestniczył w wojnie domowej w Rosji po stronie bolszewickiej. Był żołnierzem 4 Pułku Pskowskiego. Od czerwca tego roku w rejonie Siebieża walczył przeciwko wojskom niemieckim, zaś od grudnia tego roku w rejonie Wilna przeciwko Wojsku Polskiemu. W czerwcu 1919 r. został ranny. Do września tego roku leczył się w szpitalu wojskowym w Witebsku, po czym powrócił do 153 Pułku Strzeleckiego. W lutym 1920 r. został zdemobilizowany, ale w listopadzie tego roku ponownie zmobilizowano go do armii bolszewickiej. Służył w 15 Pułku Zapasowym w Możajsku. W styczniu 1921 r. odkomenderowano go do 153 Pułku Strzeleckiego. Po ukończeniu oficerskich kursów piechoty w Mińsku dowodził plutonem 12 Pułku Strzeleckiego. Od marca 1923 r. był dowódcą plutonu i pełniącym obowiązki dowódcy kompanii szkoleniowej w zachodniej szkole piechoty. We wrześniu 1927 r. ukończył białoruską połączoną szkołę piechoty, po czym został dowódcą kompanii 88 Pułku Strzeleckiego. W kwietniu 1931 r. objął funkcję dowódcy kompanii karabinów maszynowych 121 Kriworoskiego Pułku Strzeleckiego. Od września tego roku jednocześnie pełnił obowiązki szefa sztabu jednego z batalionów pułku. Od stycznia 1935 r. dowodził kompanią strzelecką połączonej szkoły piechoty w Kijowie. W lutym 1936 r. został wykładowcą taktyki i jednocześnie dowódcą kompanii w szkole piechoty w Odessie. Po ukończeniu wyższych strzelecko-taktycznych kursów dowódców piechoty "Wystrieł" w Moskwie w połowie czerwca 1939 r., był wykładowcą taktyki na tych kursach. Następnie w stopniu majora objął dowództwo 1330 Pułku Strzeleckiego 2 Dywizji Strzeleckiej. Od 29 stycznia 1942 r. w stopniu podpułkownika dowodził 381 Pułkiem Strzeleckim 109 Dywizji Strzeleckiej, broniącym Sewastopola. Po rozbiciu pułku dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie jenieckim we Włodzimierzu Wołyńskim, zostając komendantem straży obozowej. Po zlikwidowaniu obozu w maju 1943 r., przeniesiono go do obozu jenieckiego w Limburg an der Lahn. W lipcu tego roku wstąpił do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA). Po ukończeniu szkoły propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem objął funkcję propagandysty ROA w oflagu pod Norymbergą. Od listopada 1944 r. w stopniu podpułkownika wykładał w szkole oficerskiej ROA. Jednocześnie stał na czele oddziału ćwiczebnego szkoły. W marcu 1945 r. za sympatie prosowieckie na krótko został aresztowany przez kontrwywiad Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. 9 maja tego roku poddał się Amerykanom. 19 sierpnia przekazano go stronie sowieckiej. Po deportacji do ZSRR został skazany na karę 10 lat łagrów. Dalsze jego losy są nieznane.
Bibliografia Kirył M. Aleksandrow, Офицерский корпус армии генерала - лейтенанта А. А. Власова, 1944 - 1945, 2001
Kategoria:Radzieccy wojskowi Kategoria:Radzieccy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Wojskowi Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej Kategoria:Wojskowi rosyjskich formacji kolaboranckich w służbie Niemiec hitlerowskich Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w XX wieku