Kylie Ann Minogue (ur. 28 maja 1968 w Melbourne) – australijska piosenkarka, autorka tekstów i aktorka. W latach 1990–2021 mieszkała w Londynie w Wielkiej Brytanii. Ma obywatelstwo australijskie i brytyjskie.
Stała się sławna występując w australijskiej operze mydlanej Sąsiedzi, w której grała dwa lata. Od tego momentu Minogue została piosenkarką i osiągnęła niezwykły sukces zarówno komercyjny, jak i artystyczny. Minogue znana jest pod wieloma pseudonimami, z których najbardziej rozpoznawalne to „Princess of Pop” („Księżniczka Popu”) lub „Goddess of Pop” („Bogini Popu”). Według Australian Recording Industry Association (ARIA) jest najlepiej sprzedającą się australijską wokalistką wszech czasów.
W 1987 roku Minogue podpisała kontrakt z brytyjską wytwórnią płytową PWL, a już rok później wydała swój pierwszy album studyjny pod tytułem Kylie. W 1992 opuściła PWL i podpisała kontrakt z Deconstruction Records, dla której wydała albumy Kylie Minogue i Impossible Princess – obie płyty zyskały przychylność krytyków. Kolejnym krokiem był powrót do tanecznych korzeni i podpisanie kontraktu z Parlophone, a pierwszym owocem współpracy był album pod tytułem Light Years z 2000 roku. Następny album Fever z 2001 roku był wielkim sukcesem na całym świecie, również w Stanach Zjednoczonych. Pierwszy singel z albumu „Can’t Get You Out of My Head” okazał się jednym z najlepiej sprzedających singli w pierwszej dekadzie XXI wieku. Minogue wylansowała też przeboje, takie jak „I Should Be So Lucky”, „Hand on Your Heart”, „Better the Devil You Know”, „Confide in Me”, „Spinning Around”, „Slow”, „2 Hearts” czy „All the Lovers”.
Do 2015 Minogue sprzedała ponad 80 milionów płyt na świecie. Ma na koncie wiele tras koncertowych, a za jedną z tras otrzymała nagrodę dla „Australijskiego Wykonawcy Roku”. W 2008 odznaczona Orderem Imperium Brytyjskiego IV klasy (OBE), została też wyróżniona przez francuski rząd Orderem Sztuki i Literatury za wkład we francuską kulturę. Minogue została uhonorowana stopniem doktora naukowego przez Anglia Ruskin University za działalność związaną z walką z rakiem piersi. W listopadzie 2011 została wprowadzona do ARIA Hall of Fame przez członków ARIA. W grudniu 2016 Billboard umieściła ja na 18. miejscu listy najlepszych artystek dance wszech czasów. W 2020 ustanowiła rekord Guinnessa, zostając pierwszą artystką, której albumy były numerem jeden w Wielkiej Brytanii w ciągu pięciu kolejnych dekad. Minogue została nazwana najseksowniejszą celebrytką powyżej 50 roku życia. Otrzymała również Order Australii podczas rozdania Wyróżnienia Dnia Australii w 2019. Dwukrotnie zdobyła nagrodę Grammy jak również wiele innych .
Życiorys 1968–1986: Dzieciństwo i początki kariery Kylie Ann Minogue urodziła się 28 maja 1968 w Melbourne w Australii. Jej rodzicami są Ronald Charles Minogue, Australijczyk z korzeniami irlandzkimi, i Carol Ann Jones pochodząca z walijskiego Maesteg. Przed urodzinami Kylie Ron pracował w kilku miejscach jako księgowy, z kolei Carol jako profesjonalna tancerka. Ma dwoje młodszego rodzeństwa: brata Brendana Minogue, operatora kamery w jednej z australijskich telewizji, oraz siostrę Dannii Minogue, piosenkarkę i prezenterkę telewizyjną. Rodzina często przeprowadzała się z miejsca do miejsca na obrzeżach Melbourne, żeby podtrzymać standard życia i panować nad wydatkami. W tym okresie Ron pracował jako księgowy w rodzinnej firmie samochodowej, a Carol jako herbaciarka w lokalnym szpitalu. Po wprowadzeniu się na Surrey Hills Minogue krótko chodziła do szkoły podstawowej w Studfield, jednak ukończyła podstawówkę w Camberwell, gdzie następnie skończyła szkołę średnią. W latach szkolnych miała trudności z nawiązywaniem znajomości i przyjaźni. W szkole średniej chodziła do klasy profilującej w stronę sztuki, grafiki i języka angielskiego. Samą siebie w latach licealnych opisała jako „przeciętnie inteligentną” i „dosyć skromną”.
W wieku jedenastu lat Minogue pojawiła się na ekranie w operach mydlanych The Sullivans w 1979 oraz Skyways w 1980. W 1985 została przydzielona do jednej z głównych ról w The Henderson Kids. W tym celu przerwała uczęszczanie do szkoły, co nie było po myśli jej mamy Carol. Minogue doszła do wniosku, że potrzebuje więcej niezależności, żeby przebić się do show-biznesu. Zainteresowana kontynuowaniem kariery również w muzyce nagrała demo dla producentów cotygodniowego programu Young Talent Time, gdzie regularnie występowała już wtedy jej siostra Dannii. Niedługo później, również w 1985, zaliczyła pierwszy piosenkarski występ w programie telewizyjnym, choć nie zaistniała wtedy w nim na dłużej. W 1986 Minogue została obsadzona w operze mydlanej Sąsiedzi jako Charlene Mitchell, uczennica, która zostaje mechanikiem samochodowym. Sąsiedzi osiągnęli popularność w Wielkiej Brytanii, a wątek romansu między jej bohaterką a postacią graną przez Jasona Donovana, doczekał się odcinka zaślubin pary, który w 1987 zgromadził przed telewizorami 20 milionów Brytyjczyków. Minogue została pierwszą laureatką czterech australijskich nagród Logie Awards przyznanych jednego roku, jak i najmłodszą laureatką tej nagrody w kategorii „Most Popular Television Performer” („Najpopularniejszy Wykonawca Telewizyjny”), przyznanej głosowaniem widzów.
1987–1989: Kylie i Enjoy Yourself Podczas koncertu w Fitzroy Football Clubie z resztą obsady Sąsiedzi Minogue zaśpiewała w duecie „I Got You Babe”, a później „The Loco-Motion” jako bis. W 1987 podpisała kontrakt płytowy z Mushroom Records. Jej pierwszy singel „The Locomotion” zdobył i utrzymał przez siedem tygodni pozycję lidera na australijskich listach przebojów i został najlepiej sprzedającym się tam singlem w latach 1980. W 1988 otrzymała za to nagrodę ARIA za „Najliczniej Sprzedany Singel Roku”. Sukces utworu pociągnął za sobą podróż Minogue do Anglii w celu nawiązania współpracy z producenckim trio Stock, Aitken i Waterman. Na samym początku wiedzieli niewiele o Minogue, wręcz początkowo nie pamiętali o jej przyjeździe. Zanim Minogue trafiła do nich, napisali piosenkę „I Should Be So Lucky”, podczas gdy przybyła i czekała jakiś czas na zewnątrz studia. Piosenka osiągnęła pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii, Australii, Niemczech, Finlandii, Szwajcarii, Izraelu i Hongkongu. Minogue otrzymała wtedy po raz drugi nagrodę ARIA za „Najliczniej Sprzedany Singel Roku” oraz dodatkowo nagrodę specjalną tegorocznego rozdania. Był także najlepiej sprzedającym się singlem 1988 w Wielkiej Brytanii, za co otrzymał pierwszą pozycję w podsumowaniu roku na UK Singles Chart.
Debiutancki album Minogue, zatytułowany po prostu Kylie, ukazał się w lipcu 1988 i zawierał dance-popowe piosenki. Komercyjnie album okazał się sukcesem szczególnie w Wielkiej Brytanii, gdzie spędził ponad sześć tygodni na pierwszej pozycji listy sprzedaży oraz był najlepiej sprzedającym albumem w 1988Brown, Kutner, Warwick, pp. 673–674. Do dziś sprzedano ponad siedem milionów jego kopii. Mimo komercyjnego sukcesu łączący w sobie utwory w stylu dance-pop, album otrzymał mieszane recenzje. „I Should Be So Lucky” został ogłoszony jako pierwszy singel. Album uzyskał status złotej płyty w Stanach Zjednoczonych, ponadto singel „The Loco-Motion” dotarł na trzecie miejsce listy Billboard Hot 100 oraz na pierwsze w kanadyjskiej dance liście przebojów. Kolejnym singlem została piosenka „Got to Be Certain”, która trafiła na pierwsze miejsce w Australii oraz drugie w Wielkiej Brytanii. Niedługo po tym Minogue opuściła obsadę serialu Sąsiedzi, by skupić się na karierze muzycznej.
Drugi album Enjoy Yourself został wydany w październiku 1989. Osiągnął pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii, a także zdobył duży sukces w Europie, Australii, Nowej Zelandii i Japonii, gdzie dotarł do Top 10. Album zawierał dwa single, „Hand on Your Heart” oraz „Tears on My Pillow”, które obydwa wchodziły na pierwsze miejsca w Wielkiej Brytanii. Niemniej krążek słabo sprzedał się w Północnej Ameryce z winy tamtejszego wydawcy firmy Geffen Records. Minogue nagrała wtedy piosenkę „Especially for You” w duecie z serialowym kompanem Jasonem Donovanem. Utwór zajął pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii i drugie miejsce w Australii. Piosenka znalazł się w północnoamerykańskiej wersji albumu. W grudniu 1989 na ekranach kin zadebiutowała produkcja The Delinquents z Minogue w roli głównej. Film został chłodno przyjęty przez krytyków, jednak okazał się komercyjnym sukcesem – w Wielkiej Brytanii zarobił ponad 200 tys. funtów, a w Australii stał się czwartym najbardziej kasowym filmem 1989 i najbardziej kasowym 1990. Następnie Minogue ogłosiła pierwszą trasę koncertową Enjoy Yourself Tour, którą odbyła po Wielkiej Brytanii, kontynentalnej Europie, Azji i Australii. Zaśpiewała też gościnnie w remake’u piosenki „Do They Know It’s Christmas?”.
1990–1992: Rhythm of Love i Let’s Get to It Trzeci album Minogue Rhythm of Love został wydany w listopadzie 1990 i był zrecenzowany jako dojrzalszy niż oba poprzednie albumy. Częściowo miał na to wpływ jej ówczesny związek z wokalistą rockowej grupy INXS Michaelem Hutchencem. Płyta dotarła do Top 10 pod względem sprzedaży w Wielkiej Brytanii i w Australii ukazywał jej dojrzalszy i bardziej seksualny obraz. Opisany został jako „skoczny i bardziej dojrzały” niż poprzednie albumy. Tworzenie klipu do „Better the Devil You Know” było dla Minogue pierwszym razem, gdy, cytując „czuła się częścią i współautorką procesu twórczego”. Pierwszy singel „Better the Devil You Know” osiągnął drugie miejsce w Wielkiej Brytanii i czwarte miejsce w Australii. Drugi singel „Step Back in Time” osiągnął na miejsce czwarte w Wielkiej Brytanii oraz piąte miejsce w Australii. Trzeci singel „What Do I Have to Do” osiągnął szóste miejsce w Wielkiej Brytanii ale nie osiągnął Top 10 w Australii. Czwarty i ostatni singel „Shocked” powtórzył osiągnięcie poprzedniego w Wielkiej Brytanii, a osiągnął siódme miejsce w Australii. Minogue odbyła następnie w lutym 1991 trasę Rhythm of Love Tour, odwiedzając Australię i Azję.
Czwarty album Minogue Let’s Get to It stopniowo bardziej różny od trzech poprzednich ujrzał światło dzienne w październiku 1991 i dostał na 15 miejsce w Wielkiej Brytanii i 13 miejsce w Australii. Był pierwszym, który nie wszedł do pierwszej Top 10 w tym zestawieniu. Single poradziły sobie jednak nieco lepiej, albumu podzielił pierwszy singel „Word Is Out”, który znalazł się poza pierwszą Top 10 w Wielkiej Brytanii ale zajął dziesiąte miejsce w Australii. Następujące single „If You Were with Me Now” i „Give Me Just a Little More Time” osiągnęły miejsca odpowiednio drugie i czwarte. Czwarty i ostatni singel „Finer Feelings” ominął Top 10 w Wielkiej Brytanii i nie znalazł się na liście in Australii. Również i ten album był wsparty trasą Let’s Get to It Tour zaczętą w październiku 1991 i odbytą jedynie w Europie. Wraz z wydaniem czwartego albumu wymogi kontraktu Minogue z wytwórnią płytową PWL zostały spełnione. Postanowiła nie przedłużać jego ważności, mówiąc: ”Na początku byłam marionetką. Przez moją wytwórnię miałam końskie klapki na oczach. Nie byłam w stanie spojrzeć na lewo czy prawo”Shuker, p. 164. We wrześniu 1992 na rynku pojawiła się pierwsza główna kompilacja Minogue Greatest Hits, która osiągnęła ponownie pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii i trzecie miejsce w Australii, promowały ją nowe piosenki „What Kind of Fool (Heard All That Before)” oraz cover zespołu Kool and the Gang pod tytułem „Celebration”, które znalazły się w Top 20 w Wielkiej Brytanii.
1993–1998: Kylie Minogue i Impossible Princess