Moździerz M2 – amerykański gładkolufowy moździerz, używany w czasie II wojny światowej, wojny koreańskiej i wojny wietnamskiej jako wsparcie piechoty.
Standardowy lekki moździerz systemu Stokesa-Brandta, produkowany na licencji firmy Edgar Brandt. Miał typową budowę dla moździerzy kal. 81 mm i większych, składającą się z trzech części (lufy, dwójnogu, płyty oporowej); konstrukcja taka, choć ciężka, była solidna i pozwalała na użycie mocniejszych pocisków, co za tym idzie, na osiągnięcie większego zasięgu niż moździerze przeciwnika. Także podobnie do cięższych moździerzy, miał stałą iglicę, co pozwalało na osiągnięcie wysokiej szybkostrzelności.
Lżejsza wersja, T18E6 (po II w. św. przemianowana na M19), pozbawiona dwójnogu i z uproszczoną płytą, była produkowana dla oddziałów spadochronowych. Ważyła jedynie 9 kg, ale miała zasięg zmniejszony do ok. 750 m, ponieważ nie można było do niej używać bomb z dodatkowymi ładunkami miotającymi. Posiadała za to alternatywny spustowy mechanizm iglicy, pozwalający na strzelanie przy niskich kątach podniesienia lufy.
Amunicja Nazwa pociskutypkolorwaga HE M49 A2 Burzącyciemnooliwkowy, żółte napisy1,33 kg WP M302 Dymny, z białym fosforem szary, żółty pas i napisy1,82 kg M83 Oświetlającyszary, czarne napisy1,68 kg M50 A2 treningowy błękitny, białe napisy1,33 kg M69 ćwiczebny, bez ładunku wybuchowego czarny, białe napisy1,33 kg
Przypisy
Kategoria:Amerykańska broń artyleryjska II wojny światowej Kategoria:Amerykańskie moździerze