Ułar himalajski (Tetraogallus himalayensis) – gatunek dużego ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae). Zamieszkuje góry środkowej i południowej Azji. Osiadły. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Systematyka Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) i autorzy AviList wyróżniają 6 podgatunków Tetraogallus himalayensis: T. himalayensis sauricus Potapov, 1993 – góry Tarbagataj. T. himalayensis sewerzowi Zarudny, 1910 – góry Tienszan. T. himalayensis incognitus Zarudny, 1911 – południowy Tadżykistan, północny Afganistan. T. himalayensis himalayensis G.R. Gray, 1843 – wschodni Afganistan do północno-zachodnich Indii oraz zachodni Nepal. T. himalayensis grombczewskii Bianchi, 1898 – południowy Sinciang, północny Tybet (zachodnie Chiny). T. himalayensis koslowi Bianchi, 1898 – południowo-zachodni Sinciang, północny Qinghai, południowo-zachodnie Gansu.
Charakterystyka Jedyny gatunek w rodzaju Tetraogallus posiadający wąską, brązową obwódkę wokół białego podgardla. Od podobnego ułara kaspijskiego różni się jaśniejszą piersią z bardziej podłużnym prążkowaniem.
Wygląd zewnętrzny: Obie płci ubarwione podobnie, ale samica nieco mniejsza od samca, pozbawiona ostróg. Ma płowożółte czoło i bardziej szary obszar wokół oczu. Upierzenie młodych jaśniejsze, z mniej wyraźnym wzorem.
Rozmiary: długość ciała: 54–72 cm
Masa ciała: 2000–3629 g
Występowanie Środowisko Zbocza górskie od górnej granicy lasu do granicy wiecznego śniegu. Pastwiska i skaliste stoki, zazwyczaj od 3900 do 4570 m n.p.m., sporadycznie widywany poniżej 3600 m n.p.m.
Zasięg występowania Góry środkowej i południowej Azji. Skutecznie introdukowany do USA (w stanie Nevada).
Pożywienie Odżywia się głównie pokarmem roślinnym: podziemnymi częściami roślin, owocami krzewów z rodzaju Ephedra, trawami, turzycami i ziołami.
Żerując, wspina się po zboczu, często grzebie w ziemi w poszukiwaniu pokarmu.
Tryb życia i zachowanie W czasie sezonu lęgowego terytorialny, żyje w parach. Zimą może łączyć się w stada po 30–40 ptaków i schodzić w niższe partie gór.
Rozród Gatunek monogamiczny. Gniazdo zakładane na ziemi, wśród trawy, często w pobliżu skały. Składa około 6–8 jaj. Wysiaduje wyłącznie samica przez 28 dni. Zagniazdownik, oboje rodzice wodzą pisklęta.
Status zagrożenia Gatunek zajmuje szeroki areał (ponad 1 mln km²). Liczebność populacji szacowana na ponad 200 tys. osobników. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istnienie poważnych zagrożeń dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny.
Kategoria zagrożenia według Czerwonej księgi gatunków zagrożonych IUCN: gatunek najmniejszej troski (LC – least concern).
Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kurowate Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1843 roku Kategoria:Taksony opisane przez George’a Roberta Graya