thumb|Scena przedstawiająca dwóch jeźdźców – malarstwo naścienne w grobowcu w Taiyuan, w prowincji Shanxi, z czasów Północnej Dynastii Qi (550–577). Sztuka chińska należy do najstarszych na świecie. Jej początki sięgają czasów neolitu. Systemy filozoficzne i religijne wykształcone na terytorium Chin cechuje poszanowanie rodzimej tradycji i tolerancja dla innych kultur. Są to podstawy, na których oparta jest ciągłość, łatwość asymilacji napływowych elementów i pewien konserwatyzm cechujący sztukę chińską. Dodatkowym czynnikiem wpływającym na kształtowanie się kultury Chin była względna izolacja państwa, odciętego od sąsiadów naturalnymi, trudnymi do przebycia granicami. Sztuka chińska wywierała też silny wpływ na inne państwa: Koreę, Japonię, Tybet i Mongolię.
Pierwsze bezpośrednie spotkanie sztuki chińskiej z europejską miało miejsce po podróżach i odkryciach Marco Polo. Masowy napływ jedwabiu, porcelany, wyrobów z laki itp., niekoniecznie o najwyższych walorach artystycznych, wyrobił opinię o chińskiej sztuce jako zjawisku związanym przede wszystkim z twórczością rzemieślniczą. Masowy import i moda na chinoiserie, odegrała znaczącą rolę w kształtującym się stylu rokoko. Dopiero w XVIII wieku architekt i podróżnik William Chambers wydał kilka publikacji o architekturze i sztuce ogrodowej. Jednakże proces poznawania kultury chińskiej rozpoczął się dopiero z początkiem lat trzydziestych XX wieku.
Podział sztuki chińskiej związany jest z historią Chin i panującymi dynastiami.
Pradzieje Badania archeologiczne wskazują, że kolebką kultury chińskiej był obszar położony w pobliżu Rzeki Żółtej (Huang He). Na północ, w jaskiniach Zhoukoudian, położonych na południowy zachód od Pekinu oraz w okolicach miejscowości Lantian (dolina rzeki Pa, prowincja Shaanxi), odnaleziono najstarsze ślady człowieka: narzędzia kamienne, kości zwierząt, ślady ognia, kości homo erectus. Najstarsze ślady datowane są na okres górnego plejstocenu (górny paleolit). Znaleziska określane są wspólną nazwą kultur Zhoukoudian.
Z okresem późnego neolitu związane są nieco lepiej poznane kultury rolnicze, związane z uprawą prosa, hodowlą zwierząt (kóz, świń i bydła): Yangshao – związana z obszarem położonym nad środkowym biegiem Huang He, zajmowanym przez prowincje Henan, Shanxi, Shaanxi. Czas jej trwania datowany jest na koniec V tysiąclecia p.n.e. do końca IV tysiąclecia p.n.e. Kultura znana jest z wyrobów ceramicznych wykonywanych na wolnoobrotowych kołach garncarskich lub lepionych ręcznie. Część wyrobów pozbawiona jest dekoracji (najprawdopodobniej są to naczynia codziennego użytku) oraz waz, czar i urn grzebalnych malowanych na szarym, brązowym lub czerwonym tle farbami w kolorach: czarnym, czerwonym, żółtym i białym, dekoracjami w kształcie spiral i innych figur geometrycznych (rombów, kwadratów, trójkątów) oraz zgeometryzowanych twarzy. Rytmicznie powtarzalny ornament najprawdopodobniej miał związek z rytuałami magicznymi. Przypuszcza się, że spirale symbolizowały wodę, zygzaki błyskawice, a meandry chmury. Odkryte domy zbudowano na planie koła lub kwadratu o zaokrąglonych narożnikach. thumb|120px|Kielich z czarnej cienkiej ceramiki z epoki Longshan (ok. 2500–2000 p.n.e.) Longshan – związana z terenami położonymi w północnej części prowincji Henan, licznych środkowych i północnych prowincjach oraz wzdłuż wybrzeży Morza Wschodniochińskiego, nazwa związana jest z miejscowością Longshan w prowincji Szantung. Czas trwania kultury datowany jest na okres od ok. 2500 p.n.e. do 1850 p.n.e. Badania archeologiczne pozwoliły na odkrycie osad otoczonych wałami ziemnymi i wyrobów ceramicznych o czarnych, błyszczących powierzchniach, o czerepach grubości od 2 do 4 mm. Odnalezione naczynia cechuje wyszukany kształt (są to naczynia na trzech nóżkach, puchary o esowatej linii wsparte na rzeźbionej nóżce lub w kształcie moździerza z uchwytami). Ozdoby w formie delikatnych linii i ząbków były wyciskane. Odnaleziono też liczne wyroby wykonane z kamienia (przede wszystkim narzędzia), krzemienia, kości i muszli.
Okres dynastii Shang-Yin (1766-1025 p.n.e.) i Zhou (1025-256 p.n.e.) Przyjmuje się, że najstarsze organizacje państwa powstały nad Huang He na terenie Chin w połowie II tysiąclecia p.n.e. Wykopaliska prowadzone w prowincji Henan, w pobliżu Anyangu i Zhengzhou, doprowadziły do odkrycia pozostałości obwarowanych miast, najprawdopodobniej pierwszych stolic z czasów dynastii Shang-Yin. Środek odnalezionych miast przecinała brukowana ulica. Pałac w Anyang, na planie prostokąta o wymiarach 30x9 m, zbudowano na usypanym tarasie ziemnym. Konstrukcja ścian wykonana była z drewnianych pali, pomiędzy którymi umieszczono ubitą glinę. Wewnątrz znajdowała się sala kolumnowa. Wśród budynków mieszkalnych odnaleziono liczne warsztaty rzemieślnicze.
W pobliżu miasta odkryto groby królewskie. Są to dwukondygnacyjne krypty o dużych powierzchniach (nawet 340 m²). Ściany i sufit ozdobiony jest dekoracją malarską, rzeźbą i inskrypcjami. Wewnątrz znaleziono wiele przedmiotów codziennego użytku, rzeźby wykonane w marmurze, nefrycie i brązie, ceramikę oraz skorupy żółwi i kości pokryte napisami (są to najstarsze zabytki pisma chińskiego).
Brązy odnalezione w okolicach Anyangu przedstawiają najwyższy poziom techniczny i estetyczny (nigdy już w Chinach mu nie dorównano). Poszczególne elementy, łączone później, wykonywane były metodą wosku traconego. Zdobił je niezwykle precyzyjny ornament (wyraźnie widoczny dopiero przy oglądaniu przez szkło powiększające). Dekorację stanowiły wyobrażenia potęg natury, symbolicznie przedstawianych w postaci dobrych i złych demonów. Rysunki zwierząt żyjących na ziemi są jej symbolami. Szczególną rolę odgrywa wąż, który przez okresową zmianę skóry stał się symbolem ciągłego odnawiania życia. Świerszcz, czasem przedstawiany w postaci znaku V, symbolizuje bieg, w którym życie pochodzi od ziemi i do niej powraca. Na naczyniach pojawiają się zatem postacie węża z głową tygrysa lub bawołu oraz maska z wytrzeszczonymi oczyma i krwiożerczym pyskiem z uniesionymi kącikami ust – taotie, demon symbolizujący siłę opiekuńczą chroniącą ludzi i uprawy. Kolejnym ważnym elementem zdobnictwa była linia: prosta lub krzywa, pokrywająca płaszczyzny wyrobów w różnym układzie. W zależności od postaci: spirala, zygzak itp. symbolizuje wodę, chmury i błyskawice.
Z kultem przodków związane są przedmioty wykonane z jadeitu i nefrytu. Sześć przedmiotów, tzw. sześć świętych nefrytów (szeroki pierścień z otworem w środku bi – symbol pierwiastka żeńskiego; tuba o zewnętrznym przekroju w kształcie kwadratu i wewnętrznym w kształcie koła cong – symbol pierwiastka męskiego; cztery symbole stron świata, identyfikowane z czterema porami roku) ułożonych w grobowcu w ustalonej rytuałem kolejności miało zapewnić zmarłemu zachowanie ładu w zaświatach.
Oprócz brązów wykorzystywanych w kulcie przodków, ok. 1000 p.n.e. pojawiły się naczynia z napisami mówiącymi o okolicznościach ich powstania. Często było to nadanie lenna, awans itp. W tym czasie pojawił się po raz pierwszy przy imieniu władcy przydomek Syn Nieba (okres przejęcia władzy przez dynastię Zhou. Nie zmieniły się zwyczaje, formy sztuki. W rytuałach dominującą rolę zaczęły odgrywać symbole Nieba (w okresie wcześniejszym były to symbole Ziemi). Około 900 p.n.e. nastąpiły również zmiany w motywach dekoracyjnych na brązach (symbole zostają zastąpione ornamentem w postaci plecionki i innych prostych wzorów). Spada też jakość wyrobów.
Okres dynastii Qin (221 p.n.e.-207 p.n.e.) i Han (207 p.n.e.-220 n.e.) thumb|Terakotowa armia ustawiona w bojowym szyku thumb|Jedna z figur odnalezionych w grobowcu thumb|Plan świątyni Konfucjusza w Qufu, Szantung
Największym odkryciem archeologicznym związanym z czasami panowania dynastii Qin było znalezienie w 1974 r. w pobliżu grobowca Pierwszego Cesarza komory grobowej, w której ustawiono w szyku bojowym grupę ceramicznych postaci. W sumie, w trzech komorach odkryto grupę liczącą ok. 8 tysięcy rzeźb naturalnej i ponadnaturalnej wielkości. W grobowcu znaleziono postacie żołnierzy i urzędników, a także koni i wozów. Orszak terakotowego wojska w pełnym uzbrojeniu, złożony z postaci o indywidualnych rysach twarzy, w różnych pozach, towarzyszył w drodze w zaświaty cesarzowi. Rzeźby pierwotnie były pomalowane. Oprócz figur wykonanych z gliny, na obszarze w pobliżu grobowca znaleziono także przedmioty wykonane z brązu: wozy, rydwany, broń itp. Grobowca cesarza jeszcze nie odkopano. (Zespół grobowców wraz z terakotową armią został wpisany na światową listę dziedzictwa kulturowego UNESCO w 1987). Z osobą tego władcy związane są też: edykt nakazujący spalenie ksiąg i prześladowanie konfucjanizmu, reforma pisma, ujednolicenie systemu miar i wag oraz rozpoczęcie budowy Wielkiego Muru, którego budowa była kontynuowana z licznymi przerwami przez kolejne pokolenia.
W 1968 natrafiono na inny interesujący grobowiec. Jest nim nienaruszona krypta grobowa księcia Liu Shenga i jego żony Dou Wan (książęta z dynastii Han) znaleziona w Mancheng (prowincja Hebei). W wykutej w skale komorze znaleziono sarkofagi, w których złożono ciała ubrane w szaty wykonane z małych płytek nefrytu połączonych złotym drucikiem. Te nefrytowe szaty, przypominające zbroje, szczelnie okrywały zmarłych (z płytek nefrytu wykonano także buty, rękawice, hełmy i maski na twarze). W grobowcu znaleziono również wiele innych cennych przedmiotów: np. wozy z końmi, makietę pałacu i wiele innych cennych przedmiotów z brązu, laki, nefrytu, ceramiki i jedwabiu. Z wyposażenia grobowca najbardziej znana jest brązowa pozłacana lampa olejowa w kształcie klęczącej dziewczyny. Nefrytowe szaty były używane jedynie za panowania dynastii Han. Przysługiwały rodzinie cesarskiej i arystokracji. O randze zmarłego świadczył drut użyty do jej wykonania (złoty, srebrny lub brązowy).
W Okresie Walczących Królestw w architekturze wykształcił się typ rozległych zabudowań pałacowych, otoczonych murami obronnymi z bramami i wieżami, wznoszonych w ogrodach ze sztucznymi stawami. Styl ten przetrwał do XX wieku. Był on kontynuacją budowanych wcześniej budowli pałacowych i świątynnych na planie prostokąta. Ściany nadal konstruowano z drewnianych słupów z wypełnieniem z ubitej gliny lub suszonej cegły. Ściany tynkowano, czasem stosowano okładziny z kamienia. Budowle kryto płaskimi drewnianymi stropami, a nad nimi konstruowano zazwyczaj czterospadowe dachy. Budynki reprezentacyjne stawiano na kamiennych tarasach z fasadą skierowaną na południe. Pałace wznoszono wokół prostokątnych dziedzińców, na które prowadziła monumentalna brama. Dekorowano je płaskorzeźbami z drewna lub terakoty, malowidłami i kolorowymi dachówkami. Rozbudowa zespołów pałacowych polegała na stawianiu kolejnych, zamkniętych wokół dziedzińca jednostek. Czasem stosowano sklepienia pozorne. Łuk był stosowany przy budowie mostów oraz grobowców.
Naczynia wyrabiane z brązu zastąpiono naczyniami ceramicznymi, wzorowanymi na nich. Zachowano ich kształt, a zastosowanie polewy w kolorach zielonkawym i czerwonobrunatnym upodabniało zewnętrzną ceramikę do brązu. Wyroby były zdobione figuralną dekoracją malarską. Częstym motywem były sceny z polowań i życia codziennego.