Maria Helena Morstin-Górska (ur. 9 lipca 1893 w Pławowicach, zm. 14 października 1972 w Krakowie) – polska poetka, publicystka i tłumaczka.
Była córką hrabiego Ludwika Morsztyna i jego żony Amelii. 28 sierpnia 1923 w Pławowicach poślubiła Franciszka Górskiego. Mieli dwoje dzieci: Ludwika Górskiego i Annę Górską.
Studiowała na wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach 1912–1914 oraz po zakończeniu I wojny światowej. Po studiach podjęła współpracę z różnymi czasopismami: krakowskim „Czasem”, „Pamiętnikiem Warszawskim”, „Verbum”, „Pax”. Od 1927 należała do Związku Zawodowego Literatów Polskich. Po II wojnie światowej współpracowała z „Tygodnikiem Powszechnym” (1945–1952, 1957–1962, 1967–1972). Od 1962 należała do zespołu redakcyjnego pisma „Znak”.
Jest autorką zbiorów poezji: Elegie jesienne (1917), Sursum corda (1920), Błyski latarni (1922), Krąg miłości (1929), Poezje. Wybór (1974). Przekładała także powieści Sigrid Undset: Gymnadenia i Krzak gorejący oraz Antoine’a de Saint-Exupéry’ego: Ziemia, ojczyzna ludzi.
Pochowana została na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie (sektor SC14, rząd 1, nr grobu 11).
mały|Grób Marii Morstin-Górskiej na Cmentarzu Salwatorskim
Wywód przodków
Upamiętnienie Jest patronką Stowarzyszenia „Razem” im. Marii Morstin-Górskiej
Przypisy
Bibliografia
Bednarek A., Morstin Górska Maria, [w:] Encyklopedia Katolicka, t. 13, Lublin 2009, kolumny 311-312.
Maria Morstin-Górska Kategoria:Pochowani na cmentarzu Salwatorskim w Krakowie Kategoria:Polscy pisarze Kategoria:Polscy tłumacze literatury francuskojęzycznej Kategoria:Polscy tłumacze literatury norweskiej Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1972