thumb|Przekrój poprzeczny, relacje między osłonkami nerki a innymi strukturami thumb|Przekrój strzałkowy, relacje między osłonkami nerki a innymi strukturami
Powięź nerkowa () zwana inaczej powięzią Geroty – zbudowana z tkanki łącznej włóknistej błoniasta osłonka obejmująca torebkę tłuszczową (nerki i nadnercza) w niecałkowicie zamknięty worek powięziowy. Powięź nerkowa składa się z 2 blaszek: blaszki przedniej (lamina anterior), zwanej dawniej powięzią przednerkową (fascia prerenalis), która przylega do otrzewnej lub narządów zaotrzewnowych blaszki tylnej (lamina posterior), zwanej dawniej powięzią zanerkową (fascia retrorenalis) lub powięzią Zuckerkandla, która może przylegać do powięzi ściany tylnej brzucha (mm. czworoboczny lędźwi, mm. lędźwiowy większy i mniejszy)
Blaszki łączą się powyżej nadnercza (przechodzą w powięź przepony) oraz po stronach bocznych. Natomiast nie łączą się ku dołowi, dlatego też możliwe jest w pewnych stanach opadnięcie nerki.
Główną funkcją powięzi nerkowych jest utrzymanie nerki w odpowiednim położeniu.
Blaszkę tylną powięzi opisał jako pierwszy Emil Zuckerkandl w 1883. Blaszkę przednią opisał Dimitrie Gerota w 1895.
Zobacz też nerka ruchoma
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Nerka Kategoria:Anatomia jamy brzusznej