Korpus Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych (ang. Confederate States Marine Corps) (CSMC) – gałąź marynarki Stanów Skonfederowanych utworzona aktem kongresu z 16 marca 1861 roku. Początkowo jego siłę określono na 45 oficerów i 944 żołnierzy, jednakże 24 września 1862 roku zwiększono liczbę żołnierzy do 1026. Formowanie rozpoczęto w Montgomery, a ukończono w Richmond po przeniesieniu stolicy. Siedziba główna oraz obóz treningowy „Camp Beall” pozostał do końca wojny w stoczni Gosport w NorfolkSharf, s. 769–772..
Sformowanie Konfederacki Korpus Piechoty Morskiej był wzorowany na korespondującej organizacji Stanów Zjednoczonych, którą określano jako „wyjątkowo dobrą i dobrze zdyscyplinowaną”Sharf, s. 769.. Do różnic należały: fakt organizowania się CSMC w permanentne kompanie, zastąpienie fujarki spotykaną w wojsku brytyjskim trąbką sygnałową oraz umundurowanie podobne noszonego przez Royal Marines. W czasie przebywania na lądzie delegowało oddziały gwardyjskie do obrony portów w:
Richmond Camp Beall, w pobliżu Fortu Darling w Drewry’s Bluff Wilmington – Fort Fisher Charlotte Charleston Hilton Head Island Savannah Pensacola – (zajmowali się obsługą nabrzeżnych dział) Mobile
Grupy morskie służyły na wielu okrętach wojennych, a nawet krążownikach.
Organizacja Korpus został sformowany na początku wojny z trzech podstawowych źródeł:
Szesnastu oficerów oraz stu żołnierzy rezygnujących lub dezerterujących z Korpusu Piechoty Morskiej USAMcGlone, s. 69–73. Amalgamatu organizacji stanowych takich jak Virginia State Marines Rekrutacji
Ludzie thumb|upright|Ranga kapitana oznaczona belkami na kołnierzu i węzłami tyrolskimi na rękawach. thumb|150px|por. Beckett K. Howell Komendant-Pułkownik Lloyd Beall stwierdził, iż CSMC „był złożony z wielu starych żołnierzy i podoficerów, którzy wcześniej służyli w Korpusie Piechoty Morskiej i w innych jednostkach Stanów Zjednoczonych.”Sharf, s. 770–771. Do oficerów, którzy zrezygnowali z żołdu wojsk federalnych należeli:
+ Oficerowie Piechoty Morskiej USA którzy zrezygnowali ze służbyShafer, s. 770. Imię i nazwisko Stan Major Henry B. Tyler (Adiutant) Wirginia Brevet Major George H. Terret Wirginia Kapitan Robert Tansill Wirginia Kapitan Algernon S. Taylor Wirginia Kapitan John D. Simms Wirginia Porucznik Israel Greene Wirginia Porucznik John K. H. Tatnall Georgia Porucznik Julius E. Meire Maryland Porucznik George P. Turner Wirginia Porucznik Thomas S. Wilson Missouri Porucznik Andrew J. Hays Alabama Porucznik Adam N. Baker Pensylwania Podporucznik George Holmes Floryda Podporucznik Calvin L. Sayre Alabama Podporucznik Henry L. Ingraham Karolina Południowa Podporucznik Beckett K. Howell Missisipi Wymienieni wyżej oficerowie zebrali się w kwaterze głównej w Richmond – wyjątkiem był kapitan Tansill, który zrezygnował ze służby przebywając na pokładzie USS „Congress”. Tansill został aresztowany na rozkaz sekretarza marynarki wojennej Gideona Wellesa po przybyciu do Nowego Jorku 23 sierpnia 1861 roku, bez postawienia oskarżeń, przesłuchania czy procesu. Został wymieniony 10 stycznia 1862 roku na więźniów wojennych i niezwłocznie po przybyciu do Wirginii wstąpił do CSMC.
Skład Na początku wojny skład Korpusu przedstawiał się następująco: 1 komendant-pułkownik 1 podpułkownik 3 majorów (kwatermistrz, rachmistrz oraz adiutant) 10 kapitanów 10 poruczników 20 podporuczników
24 września 1862 roku w skład żołnierzy wchodziło: 1 sierżant-major 1 sierżant-kwatermistrz 60 sierżantów 60 kaprali 840 szeregowych 30 bębniarzy 30 flecistów 4 muzyków
Choć Korpus autoryzował swoją liczebność na poziomie 1026 ludzi, faktyczny stan nigdy nie osiągnął tej liczby; stan na 30 października 1864 roku wykazywał jedynie 539 osobySharf, s. 772.. Większość oficerów Korpusu wcześniej należała do analogicznej jednostki po stronie USA, jednakże naczelny dowódca CSMC był skarbnikiem armii bez żadnego wcześniejszego doświadczenia w zawiadywaniu piechotą morską. Beall ukończył West Point i służył w 1 i 2 regimencie dragonów do 1844 roku, kiedy mianowano go skarbnikiem. Z funkcji zrezygnował 22 kwietnia 1861 roku, a 23 maja został mianowany pułkownikiem-komendantem Korpusu. Był jego jedynym dowódcą.
Organizacja oddziałów Oddziały CSMC stacjonowały w bazach okrętowych Konfederacji, jak również nabrzeżnych fortyfikacjach jak Fort Fisher w Karolinie Północnej. Marines służyli także na okrętach wojennych, takich jak CSS „Alabama”. W słynnej bitwie pomiędzy pancernikami USS „Monitor” oraz CSS „Virginia” kompania „C” obsługiwała działa na pokładzie tego drugiego.
W lecie 1862 roku Korpus został podzielony na oddziały wielkości drużyn i rozproszony po całym południu. Żołnierze mieli szkolić rekrutów artylerii, aby zapobiegać brakom wyszkolonych działowych. Z tego powodu kwatera główna Korpusu została ustanowiona w forcie Darling oraz Camp Beall, znajdujących się w Drewry’s Bluff na brzegu rzeki James w Wirginii. Trzy kompanie – „A”. „B” oraz „C” – stacjonowały w nowym obozie. Tamże, w lecie 1862, brali udział w odparciu ataków eskadry US Navy, w skład której wchodziły USS „Monitor” oraz USS „Galena”.
Pomimo dezercji oraz niskiego morale większość żołnierzy służyła wiernie i doczekała się pochwały z ust sekretarza marynarki Stephena Mallory’ego za „gotowość oraz efektywność”. Słabym punktem Korpusu były sprzeczki wywołane rangami, służbą portową oraz zadaniami administracyjnymi. Z powodu braku funduszy, Korpus miał ograniczone możliwości rekrutacyjne. Do 1864 roku miesięczny żołd ochotnika wynosił 3 dolary mniej niż w przypadku innych formacji. Dopiero pod koniec wojny zezwolono piechocie morskiej pobierać rekrutów z armii, aby wzmocnić swoje szeregiHistorical Times Encyclopedia of the Civil War..
Rola Pierwszoplanową rolą marines było angażowanie się w działania obronne i zaczepne podczas abordaży oraz ochrona oficerów przed buntem załogi. Często ich kwatery były strategicznie lokowane pomiędzy kajutami kapitańskimi a kajutami dla marynarzy. Regulacje Korpusu przeznaczały swoim żołnierzom stacjonowanie przy działach pod dowództwem własnych oficerów lub dołączanie się do innych dział w pojedynkę. Jednakże tego typu zachowania miały być przedsiębrane jedynie w najwyższej potrzebie. Piechociarze byli szkoleni w obsłudze dział, zaś wielu z nich służyło przy obsłudze nabrzeżnych baterii chroniących Wilmington, Charleston, Mobile, Nowy Orlean czy Savannah.
Z biegiem czasu piechota morska była zatrudniana do wykonywania zadań specjalnych.
Rangi i umundurowanie Oznaczenia szarż oficerskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów SkonfederowanychPułkownikPodpułkownikMajorKapitanPorucznikPodporucznik100px100px100px100px100px100px Oznaczenia stopni żołnierskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów SkonfederowanychSierżant-majorSierżant-kwatermistrzSierżant służbyuzbrojeniaPierwszy sierżantSierżantKapral100px100px100px100px100px100px
Oficerowie thumb|200px|Przykład umundurowania, por. Frances H. Cameron Podstawowym okryciem głowy oficera było szare, bądź niebieskie kepi z daszkiem i paskiem wykonanym z czarnej skóry.
Wśród płaszczy dominowały szare surduty wyposażone w dwa rzędy siedmiu, mosiężnych guzików. Rękawy oficerów zdobione były węzłami tyrolskimi, których liczba zależała od rangi – jeden u poruczników, dwa u kapitanów oraz trzy u oficerów polowych. Większość fraków była szara, jednakże niektóre posiadały ciemnoniebieskie kołnierzyki oraz mankiety, jak również złote epolety, identyczne jak te noszone przez oficerów US Marine Corps.
Spodnie, zazwyczaj granatowe, choć zdarzały się i jasnoniebieskie z czarnym lampasem wzdłuż szwu.
Mundury polowe wykonane były z flaneli lub dżinsu. Noszono także kamizelki ze stojącymi kołnierzami, trzema, bądź czterema kieszeniami oraz dziewięcioma mosiężnymi guzikami, z wygrawerowaną literą „M”. Wszystkie guziki wykonywane były w Wielkiej Brytanii.
Żołnierze Żołnierze nosili ciemnoniebieskie kepi z czubkami i paskami z czarnej skóry oraz guzikami po bokach.
Regulacje mundurowe przyznawały także żołnierzom dwa fraki galowe oraz cztery kurtki polowe, wszystkie w szarym kolorze, szamerowane czarną nicią na mankietach i kołnierzykach u podoficerów. Guziki identyczne jak w mundurach oficerskich. Rangi zaznaczone były na ramionach mankietów, jednak w odmiennie niż u US Marines, były ustawione ostrymi kątami do góry. Spodnie granatowe. Wszystko wykonane z flaneli, bądź dżinsu.
Uzbrojenie thumb|200px|muszkiet gwintowany Enfield wz. 1853 Standardową bronią długą był brytyjski muszkiet gwintowany Enfield wz. 1853, jednakże podobnie jak w armii lądowej żołnierze używali wszystkiego co udało się zdobyć – od gładkolufowych muszkietów z zamkiem skałkowym po unijne karabiny Springfielda, ich kopie, czy też krótkie, ładowane odtylcowo karabinki Maynarda. Podoficerom wydawane były armijne miecze, bagnety, pochwy na nie, pudełka z kapiszonami oraz plecaki według wzorców British Army.
thumb|left|200px|Rewolwer LeMat Wśród broni przybocznych królował zdobyczny rewolwer Colt Army model 1860 (również w wersji.36 Navy) oraz konfederacki LeMat, posiadający prócz dziewięciu pocisków kalibru.42 jeden nabój śrutowy kalibru.20, bardzo przydatny w czasie abordażu.
Służba w czasie wojny Osiągnięcia Jednym z godniejszych zapamiętania osiągnięć była bitwa w zatoce Hampton Roads pomiędzy pancernikami USS „Monitor”, a CSS „Virginia” 8 i 9 marca 1862. Żołnierze Korpusu obsługiwali działa i robili to na tyle sprawnie, aby trafić do raportu admirała Franklina Buchanana, w którym chwalił ich trzeźwość umysłu. Tego typu akcje były jeszcze wielokrotnie powtarzane przez Korpus. Niewiele później kontyngent marines odparł federalny atak na uwięzioną w rzece James „Virginię” broniąc ją przed zdobyciem.
thumb|200px|Widok na bakburtę USS „Galeny” podczas ostrzału Drewry’s Bluff na rzece James thumb|left|200px|Okręty Północy pod Drewry’s Bluff Po zniszczeniu „Virginii” 11 maja 1862 jej załoga została przeniesiona do obsługi baterii nabrzeżnych w Drewry’s Bluff. Piechota morska dotarła tam prawie na czas ataku unijnej grupy okrętów składającej się z „Monitora”. kanonierek USS „Galena” (opancerzonej) i USS „Aroostook” oraz parowca USS „Port Royal”. Poza celnym ogniem działowym strzelcy wyborowi marines ranili głównodowodzącego „Port Royal” i zadali wysokie straty federalnym marines na pokładzie wrogich statków, co przyczyniło się do ucieczki sił Północy.
Z upływem czasu piechota morska była używana do zadań specjalnych. Jednym z nich miało być planowane zdobycie federalnych pancerników w porcie Charlston w 1863 roku. CSMC miało wedrzeć się na pokłady okrętów w nocy i wygasić paleniska wrzucając siarkę, proch strzelniczy oraz mokre koce przez kominy. Opary siarki miały zmusić załogę do wyjścia na zewnątrz, gdzie zostałaby zaaresztowana. Dowództwo CSMC przeprowadziło odpowiednie szkolenia i żołnierze byli gotowi do przeprowadzenia akcji, jednakże unijne pancerniki po wpłynięciu do Charlston 6 kwietnia 1863 dostały tak potężny ostrzał, iż musiały się wydostać przez co misja została anulowana.
Piechota morska odegrała kluczową rolę w wyeliminowaniu parowca USS „Underwriter” ze stacjonującej w New Bern flotylli 2 lutego 1864 roku. Po krótkiej, acz brutalnej walce wręcz marines wraz z marynarzami zdobyli i zniszczyli okręt. Po zakończonej akcji dowodzący nimi oficer skwitował, że „jako oddział byliby najwyższym atutem każdej organizacji, zaś ja szczycić się będę faktem bycia łączonym z nimi”. CSMC zasłużyli się także zdobyciem USS „Water Witch” 2 czerwca 1864 w pobliżu Savannah, po zaledwie 10 minutach walki.