Miklós Jancsó (ur. 27 września 1921 w Vácu, zm. 31 stycznia 2014 w Budapeszcie) – węgierski reżyser i scenarzysta filmowy.
Życiorys Laureat nagrody dla najlepszego reżysera na 25. MFF w Cannes za film Czerwony psalm (1972). Inne jego filmy zaprezentowane w konkursie głównym w Cannes to: Desperaci (1966), Elektra, moja miłość (1974), Grzechy prywatne, publiczne cnoty (1976) oraz Węgierska rapsodia (1979).
Filmy Jancsó skupiały się często na drażniących i tragicznych tematach historycznych. Największą, międzynarodową sławę i uznanie przyniosła mu tzw. trylogia rewolucyjna, na którą złożyły się filmy: Desperaci (1966), Gwiazdy na czapkach (1967) oraz Cisza i krzyk (1968). Tematem ich wszystkich były dzieje węgierskich rewolucji.
Zasiadał w jury konkursu głównego na 20. MFF w Cannes (1967).
Jego drugą żoną była węgierska reżyserka Márta Mészáros, która przez lata tworzyła i mieszkała w Polsce. Para miała dwóch synów: Nyika i Miklósa Jr. Od 1981 trzecią żoną Jancsó była Zsuzsa Csákány.
Wybrana filmografia Światło na twarzy (1963) Wojenna przyjaźń (1965) Desperaci (1965) Gwiazdy na czapkach (1967) Cisza i krzyk (1968) Ożywcze wiatry (1968) Decameron ’69 (1969) Pacyfistka (1970) Agnus Dei (1971) Czerwony Psalm (1972) Elektra, moja miłość (1974) Grzechy prywatne, publiczne cnoty (1976) Węgierska rapsodia (1979) Serce tyrana, czyli Boccaccio na Węgrzech (1981) Sezon potworów (1986) Horoskop Jezusa Chrystusa (1989) Pan Bóg zostawił mi latarnię w Peszcie (1999) Klęska pod Mohaczem (2004) Szlag trafił sprawiedliwość (2010)
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Węgierscy reżyserzy filmowi Kategoria:Węgierscy scenarzyści Kategoria:Laureaci Honorowego Złotego Lwa Kategoria:Laureaci Złotej Palmy dla najlepszego reżysera Kategoria:Ludzie urodzeni w Vácu Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Zmarli w 2014