thumb|Wybrzeże Kości Słoniowej na tle Unii Afrykańskiej Wybory prezydenckie na Wybrzeżu Kości Słoniowej w 2010 roku przeprowadzono 31 października i 28 listopada 2010. Początkowo planowane na październik 2005, w rezultacie wielokrotnych przesunięć z powodów sytuacji braku bezpieczeństwa i problemów organizacyjnych, przeprowadzone zostały dopiero po 5 latach.

W pierwszej turze głosowania 31 października 2010 zwyciężył urzędujący prezydent Laurent Gbagbo, który zdobył 38% głosów, pokonując byłego premiera Alassane’a Ouattarę (32% głosów) i byłego prezydenta Henri Konana Bédié (25% głosów).

W drugiej turze głosowania 28 listopada 2010 Alassane Ouattara pokonał prezydenta Gbagbo, zdobywając 54,1% głosów według wyników ogłoszonych przez komisję wyborczą. Wyniki te zostały jednakże unieważnione przez Radę Konstytucyjną, która za zwycięzcę wyborów uznała Laurenta Gbagbo (51,45% głosów). W rezultacie obaj kontrkandydaci ogłosili swoje zwycięstwo i 4 grudnia 2010 niezależnie od siebie zostali zaprzysiężeni na stanowisko prezydenta, co doprowadziło do kryzysu politycznego w kraju.

Międzynarodowi obserwatorzy uznali wybory za generalnie wolne i uczciwe, pomimo przypadków przemocy. Społeczność międzynarodowa za prawowitego zwycięzcę wyborów i nowego prezydenta uznała Alassane Ouattarę i wezwała Laurenta Gbagbo do poszanowania woli wyborców.

Sytuacja polityczna na Wybrzeżu Kości Słoniowej thumb|Podział Wybrzeża Kości Słoniowej na część północną (kontrolowaną przez rebeliantów) i południową (kontrolowaną przez rząd) w czasie wojny domowej z lat 2002–2007 Prezydent Wybrzeża Kości Słoniowej wybierany jest na 5-letnią kadencję w głosowaniu powszechnym z możliwością jednej reelekcji. 22 października 2000 nowym szefem państwa został wybrany Laurent Gbagbo z Frontu Ludowego Wybrzeża Kości Słoniowej (Front populaire ivoirien, FPI).

We wrześniu 2002 w kraju wybuchła wojna domowa pomiędzy północą, zamieszkaną w dużej mierze przez muzułmanów i emigrantów z państw ościennych a bardziej jednorodnym religijnie (chrześcijaństwo) i etnicznie (Iworyjczycy) południem. Na czele Nowych Sił, organizacji zbrojnej rebeliantów, stanął Guillaume Soro. Nowe Siły walczyły z wojskami lojalnymi wobec prezydenta Gbagbo. W marcu 2003 między stronami zawarty został rozejm. Jednakże porozumienie pokojowe zostało podpisane dzięki mediacji międzynarodowej dopiero w marcu 2007 w Wagadugu. Na jego mocy utworzony został koalicyjny rząd, na czele którego stanął Guillaume Soro, a w kraju miały odbyć się demokratyczne wybory prezydenckie.

Organizacja i przygotowania do wyborów (2005–2009) Wybory prezydenckie zgodnie z konstytucją powinny odbyć się w październiku 2005. Jednakże ich organizacja była niemożliwa z powodu braku bezpieczeństwa i wciąż tlącego się konfliktu, a także rozmów pokojowych toczonych przez stronę rządową z ugrupowaniami rebelianckimi. Prezydent Gbagbo wydał wówczas dekret wydłużający swoje rządy, co również potwierdziła Organizacja Narodów Zjednoczonych, przedłużając jego mandat o jeden rok. Sytuacja powtórzyła się w roku następnym. W listopadzie 2006 ONZ ponownie wydłuża mandat prezydencki na kolejny rok.

Po podpisaniu w marcu 2007 porozumienia pokojowego kończącego wojnę domową i utworzeniu rządu jedności narodowej, obie strony konfliktu zobowiązały się do przeprowadzenia demokratycznych wyborów prezydenckich. W listopadzie 2007, kiedy mijał mandat prezydencki ONZ, prezydent Gbagbo i premier Guillaume Soro uzgodnili, że wybory prezydenckie odbędą się przed końcem czerwca 2008. Jednakże w kwietniu 2008 władze ogłosiły, że wybory odbędą się 30 listopada 2008. W połowie października 2008 prezydent i premier raz jeszcze uzgodnili przesunięcie wyborów z powodu opóźnień w procesie tworzenia nowego spisu wyborców i problemów z zapewnieniem bezpieczeństwa w trakcie głosowania. 14 maja 2009 premier Soro ogłosił, że wybory odbędą się 29 listopada 2009.

W połowie października 2009 członkowie komisji wyborczej (Commission Electorale Indépendante, CEI) poinformowali o opóźnieniach w procesie rejestracji wyborców. Oświadczyli, że spis wyborców w formie elektronicznej otrzymali dopiero wraz z początkiem miesiąca i w związku z tym niemożliwe będzie jego ostateczne opracowanie do listopada. 11 listopada komisja oficjalnie orzekła, że organizacja wyborów będzie niemożliwa z przyczyn technicznych. W celu zażegnania kryzysu w mediację zaangażował się prezydent Burkina Faso Blaise Compaoré. 3 grudnia 2009 w Wagadugu strony ustaliły, że wybory odbędą się na przełomie lutego i marca 2010.

Spór o listy wyborców i kryzys polityczny 2010 W styczniu 2010 w kraju wybuchł spór polityczny o nowe listy wyborców. Do udziału w wyborach zarejestrowanych zostało 5,3 mln osób, podczas gdy status około miliona obywateli nie został nadal zdefiniowany. Listy wyborców były szczególnie wrażliwą sprawą i źródłem potencjalnych konfliktów. Odnosiły się bowiem wprost do kwestii obywatelstwa i pochodzenia etnicznego, które były jednymi z powodów wybuchu wojny domowej w 2002. Wraz z rejestracją obywateli, wydawane miały im być nowe dowody tożsamości. 9 stycznia 2010 prezydent Gbagbo zarzucił przewodniczącemu komisji wyborczej fałszowanie spisu wyborców. Oskarżył go o dopisanie nazwisk ponad 400 tys. osób, będących według niego obcokrajowcami. Opozycja oskarżyła prezydenta o próbę wstrzymywania procesu wyborczego i dalszego wydłużania swojej władzy. Stwierdziła, że większość zakwestionowanych osób, pochodzi z grup etnicznych z północnych regionów kraju, tradycyjnie mniej przychylnych kandydaturze Gbagbo. 12 lutego 2010 prezydent rozwiązał komisję wyborczą oraz rząd, deklarując powołanie nowych instytucji kontynuujących proces wyborczy.

Z powodu rozwiązania rządu i komisji wyborczej w różnych miejscach w kraju, w tym w największych miastach, wybuchły antyprezydenckie protesty. Służby porządkowe do ich tłumienia użyły gazu łzawiącego i ostrej amunicji. W wyniku demonstracji i starć z policją zginęło co najmniej 7 osób. Politycy zdołali się jednak porozumieć. 23 lutego 2010 premier Soro ogłosił skład nowego gabinetu, w którym zasiedli przedstawiciele wszystkich największych partii politycznych, w tym opozycyjnej Partii Demokratycznej Wybrzeża Kości Słoniowej (PDCI) oraz Zgromadzenia Republikanów (RDR). Przybyły do Wybrzeża Kości Słoniowej w celu prowadzenia mediacji prezydent Burkina Faso Blaise Compaoré poinformował, że strony przystały na organizację wyborów w kwietniu bądź maju 2010. 26 lutego 2010, po porozumieniu prezydenta, premiera i opozycji, powołany został nowy skład komisji wyborczej, na czele której stanął członek opozycyjnej PDCI. Nowa komisja przystąpiła do przerwanej pracy.

Finalizacja przygotowań wyborczych 5 sierpnia 2010 premier Guilaume Soro wyznaczył datę wyborów prezydenckich na 31 października 2010, informując także, że zakończył się etap weryfikacji list wyborców.

9 września 2010 prezydent Gbagbo zatwierdził ostateczne listy wyborców, co otworzyło drogę do organizacji głosowania. Zatwierdzone listy tylko nieznaczne różniły się od tych zakwestionowanych w styczniu przez prezydenta. Ostatecznie znalazło się na nich 5,725 mln osób. Na początku października 2010 w całym kraju rozpoczął się proces wydawania zarejestrowanym obywatelom nowych dowodów tożsamości. 15 października 2010 rozpoczęła się trwająca 15 dni kampania wyborcza. Oprócz krajowych służb porządku w kraju pilnował 8-tysięczny kontyngent wojsk pokojowych ONZ (UNOCI), przybyły do nadzorowania procesu pokojowego po wojnie domowej oraz 1,5 tys. policjantów z ONZ.

Na kilka dni przed wyborami pojawiły się doniesienia o znacznych opóźnieniach w wydawaniu biometrycznych dowodów tożsamości, umożliwiających głosowanie oraz innych problemach logistycznych, jednakże władze zadeklarowały organizację wyborów w zaplanowanym czasie. Same koszty stworzenia nowego rejestru wyborców i produkcji dowodów tożsamości zostały oszacowane na 400 mln USD, przez co część komentatorów określiła wybory mianem najdroższych na świecie. Głosy wyborców zliczane były za pomocą elektronicznego systemu, obsługiwanego przez szwajcarską firmę.

Kandydaci thumb|Prezydent Laurent Gbagbo thumb|Alassane Ouattara

Komisja wyborcza (CEI) w listopadzie 2009 zarejestrowała do udziału w wyborach 14 kandydatów, odrzucając przy tym 6 kandydatur. Jednakże realne szanse na zwycięstwo miało trzech z nich: Laurent Gbagbo – urzędujący od 2000 prezydent Wybrzeża Kości Słoniowej z Frontu Ludowego Wybrzeża Kości Słoniowej (FPI) Henri Konan Bédié – prezydent w latach 1993–1999, obalony w wyniku zamachu stanu. Lider opozycyjnej Partii Demokratycznej Wybrzeża Kości Słoniowej (PDCI) Alassane Ouattara – premier w latach 1990–1993, muzułmanin pochodzący z północy kraju. Lider opozycyjnego Zgromadzenia Republikanów (RDR)

Pozostali kandydaci: Félix Akoto Yao – bezpartyjny Kobena Anaky – Mouvement des Forces d’Avenir (MFA) Adama Dolo – bezpartyjny Aka Enoh – bezpartyjny Konan Gnamien – Union Pour la Côte d’Ivoire (UPCI) Siméon Konan – bezpartyjny Jacqueline Oble – bezpartyjna Toikeusse Mabri – Union pour la Démocratie et pour la Paix en Côte d’Ivoire (UDPCI) Pascal Tagoua – bezpartyjny Henri Tohou – Union Socialiste du Peuple (USP) Francis Wodié – Parti Ivoirien des Travailleurs (PIT)

Faworytem wyborów pozostawał urzędujący prezydent Gbagbo, jednak zdaniem komentatorów do rozstrzygnięcia konieczna mogła okazać się druga tura wyborów. Według sondażu wyborczego z października 2010, oddanie głosu na Gbagbo zadeklarowało 46% respondentów, podczas gdy 26% z nich opowiedziało się byłym prezydentem Bédié, a 24% za byłym premierem Ouattarą.

Programy wyborcze Prezydent Gbagbo w swoim programie wyborczym zapowiadał reformę przemysłu kakaowego (Wybrzeże Kości Słoniowej jest największym producentem kakao na świecie) i wzrost jego produkcji z 1,2 mln do 2 mln ton rocznie. Obiecywał budowę autostrady wewnątrz kraju, biegnącej do północnej granicy z państwami nieposiadającymi dostępu do oceanu, celem zwiększenia tranzytu ich towarów. Zobowiązał się również do rozbudowy portu w Abidżanie i budowy nowego mostu nad laguną w tym mieście, a także przeniesienia do stolicy (Jamusukro) większej liczby placówek rządowych.

Henri Konan Bédié, reprezentujący Partię Demokratyczną Wybrzeża Kości Słoniowej, która rządziła krajem od czasu uzyskania niepodległości w 1960 do 1999, zapowiadał powrót do „złotego okresu” prezydentury Félixa Houphouët-Boigny. Obiecywał reformę przemysłu kakaowego, wprowadzenie systemu stabilizacji cen, lecz jednocześnie rozbudowę przemysłu ciężkiego, stworzenie specjalnych stref przemysłowych zwolnionych z podatków i uniezależnienie gospodarki od importu produktów rolnych. Zobowiązał się do rozwoju elektryfikacji kraju, podłączania do sieci elektrycznej 250 wiejskich regionów rocznie oraz rozwój oświaty i budowę 12 centrów szkoleniowo-edukacyjnych.

Alassane Ouattara, podobne jak dwaj jego rywale, opowiadał się za reformą sektora kakaowego, gwarantując rolnikom co najmniej 50% ceny rynkowej produktu. Zapowiadał walkę z bezrobociem i stworzenie miliona miejsc pracy w różnych sektorach gospodarki w ciągu 5-letniej kadencji. Kładł nacisk na rozwój edukacji i służby zdrowia, obiecując budowę nowych placówek szkolnych i wprowadzenie bezpłatnego szkolnictwa dla dzieci do 15 lat (w miejsce bezpłatnej edukacji tylko na poziomie podstawowym). Dodatkowo zobowiązał się do budowy co najmniej 5 szpitali i 100 klinik, w celu rozmieszczenia centrów zdrowia w odległości nie większej niż 5 km od każdej wioski.

Głosowanie i wyniki I tury wyborów