thumb|200px|Główne lodowce szelfowe Antarktydy (2008): Lodowiec Szelfowy Shackletona () – lodowiec szelfowy w Antarktydzie Wschodniej, przylegający do Ziemi Wilkesa, między Wybrzeżem Królowej Marii na zachodzie i Wybrzeżem Knoxa na wschodzie.
Nazwa Lodowiec został nazwany na cześć Ernesta Shackletona (1874–1922), irlandzkiego podróżnika i badacza Antarktydy.
Geografia Lodowiec Szelfowy Shackletona leży w Antarktydzie Wschodniej, przylega do Ziemi Wilkesa, między Wybrzeżem Królowej Marii na zachodzie i Wybrzeżem Knoxa na wschodzie, pomiędzy rosyjską stacją badawczą Mirnyj a polską Stacją im. A.B. Dobrowolskiego. Znajduje się między Morzem Davisa a Morzem Mawsona. Zajmuje powierzchnię 33,820 km² i rozciąga się na przestrzeni 380 km, schodząc daleko w głąb morza, w zachodniej części na 145 km, a we wschodniej na 64 km.
Lodowiec jest ostoją ptaków IBA z uwagi na kolonię pingwinów cesarskich. W 2009 roku kolonia liczyła ok. 6471 ptaków. Z czasem przeniosła się z terenów u podstawy lodowca na jego kraniec. Na wschód od kolonii zaobserwowano foki, najprawdopodobniej weddelki arktyczne.
Historia Lodowiec został odkryty przez wyprawę Charlesa Wilkesa (1798–1877) w lutym 1840 roku, zbadała go i nazwała australijska ekspedycja pod dowództwem Douglasa Mawsona (1882–1958), która miała miejsce w latach 1911–1914. Rozmiary tego lodowca zostały poznane dopiero dzięki zdjęciom lotniczym wykonanym podczas amerykańskiej Operacji Highjump przeprowadzonej w latach 1946–1947 i późniejszym kartowaniom radzieckiej wyprawy z 1956 roku. Ekspedycja radziecka stwierdziła, że Lodowiec Scotta jest częścią Lodowca Szelfowego Shackletona.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Lodowce Antarktydy Kategoria:Lodowce szelfowe Kategoria:Ziemia Wilkesa Kategoria:Ostoje ptaków IBA