Wiktor Brégy (ur. w Kijowie, zm. 20 maja 1976 w Warszawie) – polski śpiewak (tenor) i reżyser operowy pochodzenia francuskiego i greckiego.

Życiorys Urodził się w rodzinie inż. Leona Eugeniusza Brégy, Francuza pracującego w Rosji, i Greczynki Aleksandry z d. Diamandidi. Posiadał obywatelstwo francuskie. W 1920 przeniósł się z rodziną do Warszawy, gdzie ukończył Gimnazjum im. Joachima Lelewela. Studiował w latach 1923–1925 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, jednocześnie studiując wokalistykę u Adeli Comte-Wilgockiej, a następnie u Marii Łubkowskiej. W latach 1925–1927 odbywał służbę wojskową w armii francuskiej. Debiutował w 1927 rolą Jontka w „Halce” w teatrze objazdowym. W 1928 został zaangażowany do Opery Warszawskiej, gdzie w ciągu czterech sezonów wystąpił w ponad 20 rolach. W latach 1931–1933 był solistą Opéra Comique w Paryżu, w latach 1934–1939 występował na szwajcarskich scenach operowych (w Zurychu, Bazylei i Bernie) oraz wielu miastach Europy. Dzięki jego staraniom w 1934 wystawiono w operze w Bernie „Halkę” Stanisława Moniuszki.

W okresie II wojny światowej prowadził w Warszawie działalność pedagogiczną. Brał udział w ruchu oporu. W 1940 został aresztowany jako obywatel francuski. Był więziony na Pawiaku, następnie w obozie Stutthof i w Altvorwerk pod Grudziądzem, skąd uciekł i dotarł do Krakowa.

Po wojnie objął klasę śpiewu solowego oraz klasę operową w Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W 1948 został stałym reżyserem Opery Warszawskiej. Organizował Studium Operowe w Gdańsku, przekształcone później w Operę Bałtycką. Od 1957 był wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie.

W 1952 roku otrzymał Nagrodę Państwową II stopnia (zespołową) za wybitne realizacje artystyczne w Bałtyckim Studio OperowymDziennik Polski, r. VIII, nr 176 (2639), s. 2..

W 1929 poślubił Zofię z Suchanków, pedagoga wokalistyki. Mieli syna Wiktora Aleksandra (1940–2020), kierownika literackiego Teatru Wielkiego w War­szawie, dziennikarza muzycznego Polskiego Radia.

Zmarł w Warszawie, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 227-1-7,8).

Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (18 kwietnia 1956) „za zasługi w dziedzinie sztuki teatralnej i pracy zawodowej”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (22 lipca 1952) „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.

Przypisy

Bibliografia Wiktor Brégy: Elementy Techniki Wokalnej, Państwowe Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1974.

Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, tom II, s. 132, PWN, Warszawa 1963.

Linki zewnętrzne Wiktor Brégy na zdjęciach w bibliotece Polona

Kategoria:Ludzie urodzeni w Kijowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy pochodzenia francuskiego Kategoria:Polacy pochodzenia greckiego Kategoria:Polscy reżyserzy operowi Kategoria:Polscy śpiewacy operowi Kategoria:Polscy tenorzy Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Więźniowie KL Stutthof Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina Kategoria:Zmarli w 1976