Henicopernis – rodzaj ptaków z podrodziny orłosępów (Gypaetinae) w rodzinie jastrzębiowatych (Accipitridae).
Rozmieszczenie geograficzne Rodzaj obejmuje gatunki występujące na Nowej Brytanii, Nowej Gwinei i sąsiednich wyspach.
Morfologia Długość ciała 48–61 cm, rozpiętość skrzydeł 105–140 cm; masa ciała samic 570–730 g, samców 447–630 g.
Systematyka Rodzaj zdefiniował w 1854 roku francuski zoolog Charles-Lucien Bonaparte w artykule zatytułowanym Tabela ptaków drapieżnych, opublikowanym w czasopiśmie „Revue et Magasin de Zoologie pure et Appliquée”. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) pszczołojad długosterny (H. longicauda). Jednak nazwa Daedalion została użyta wcześniej do opisania innego rodzaju ptaków, dlatego w 1859 roku angielski ornitolog George Robert Gray w artykule zatytułowanym Wykaz ptaków nadesłanych ostatnio przez pana A.R. Wallace’a z Dorey lub Dorery w Nowej Gwinei, opublikowanym w czasopiśmie „Proceedings of the Zoological Society of London” nadał rodzajowi opisanemu przez Bonapartego nową nazwę − Henicopernis.
Etymologia Daedalion (Daedalia): w mitologii greckiej Daedalion, syn Lucyfera, tak bolał nad śmiercią swego syna Filonisa, że rzucił się z wysokości Góry Parnas i został przemieniony w sokoła przez Apolla (por. gr. δαιδαλεος daidaleos „nakrapiany, oznaczony”). Henicopernis: henikos „osobliwy”; rodzaj Pernis Cuvier 1817 (trzmielojad).
Podział systematyczny Do rodzaju należą następujące gatunki: Henicopernis longicauda – pszczołojad długosterny Henicopernis infuscatus – pszczołojad ciemny
Uwagi
Przypisy
Systematyka i nazwy polskie za:
Kategoria:Jastrzębiowate Kategoria:Taksony opisane przez George’a Roberta Graya