Włodzimierz Boldireff-Strzemiński (ur. 15 stycznia 1883 w Paryżu, zm. 21 kwietnia 1970 w Łodzi) – inżynier dróg i mostów (tytuł uzyskany po złożeniu egzaminów końcowych, co jest obecnym odpowiednikiem inżyniera statyka), działacz turystyczny Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (PTT) w Łodzi, towarzysz wypraw taternickich Mieczysława Karłowicza.
Nauka i praca W Paryżu mieszkał do 1898, wtedy przyjechał do Polski. Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie, potem studiował w Szwajcarii, a studia ukończył na Wydziale Dróg i Mostów Politechnikę Lwowską. Podczas wojny pracował w Smoleńsku i w Moskwie. W 1921 wrócił do Polski. Pracował w Warszawie (m.in. projektował wiadukty kolejowe, w tym wiadukt nad ul. Targową, gmach Wojskowego Instytutu Geograficznego i in.) oraz w Łodzi, gdzie niedługo przed II wojną światową zaprojektował i zbudował chłodnię.
W 1925 roku przyjął nazwisko „Strzemiński”.
Po II wojnie światowej był wykładowcą w Politechnice Łódzkiej, a także wykładowcą w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, gdzie wykładał konstrukcje drewniane, projektował też budynki użyteczności publicznej (m.in. atelier filmowe – jeden z obiektów przez lata funkcjonującej Wytwórni Filmów Fabularnych).
Pozazawodowa działalność w turystyce górskiej Od 1903 był członkiem Sekcji Turystycznej PTT (prawdopodobnie ostatnim żyjącym z tej grupy). Był uczestnikiem pierwszych wejść na Mięguszowiecki Szczyt Pośredni, na Ciężką Turnię, Zadnią Jaworową Turnię, Rówienkową Przełęcz i Niżnią Spadową Przełączkę, a także miał w swym dorobku pierwsze przejścia nowych dróg. Był częstym towarzyszem wypraw i przyjacielem Mieczysława Karłowicza. Od początku istnienia Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego był jego członkiem. Uczestniczył m.in. w wyprawie na pomoc Stanisławowi Szulakiewiczowi w sierpniu 1910. Po wojnie nie udzielał się w reaktywowanym PTT, choć był jego członkiem. W Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym, powstałym z połączenia PTT z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym (PTK), żadnych funkcji nie pełnił, był członkiem w Oddziale Łódzkim. W 1954 otrzymał Górską Odznakę Turystyczną PTTK.
Życie prywatne Syn Jadwigi Olszewskiej i Bartłomieja Boldireffa. Zmarł 21 kwietnia 1970. Pochowany na cmentarzu katolickim na Radogoszczu w Łodzi, wraz z żoną Marią z domu Słomińską, która zmarła 15 marca 1971.
Przypisy
Bibliografia Słownik biograficzny łódzkich działaczy krajoznawstwa i turystyki, praca zbiorowa pod redakcją Jacka Ciesielskiego, Łódź 1985, Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze Zarząd Wojewódzki w Łodzi, Komisja Historyczna. Lechosław Fularski, 130 lat TT – PTT – PTTK Zarys historii Oddziału Łódzkiego Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, Łódź 2003; wyd. II 2010,
Kategoria:Absolwenci I Liceum Ogólnokształcącego im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie Kategoria:Absolwenci Politechniki Lwowskiej Kategoria:Członkowie Sekcji Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego Kategoria:Działacze Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego Kategoria:Ludzie kultury związani z Łodzią Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu Kategoria:Pochowani na cmentarzu św. Rocha na Radogoszczu w Łodzi Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Polscy inżynierowie dróg i mostów Kategoria:Polscy regionaliści Kategoria:Ratownicy TOPR Kategoria:Polscy taternicy Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Łódzkiej Kategoria:Zmarli w 1970