thumb|Felix Gottwald, trzykrotny mistrz olimpijski w kombinacji norweskiej thumb|Jaakko Tallus, trzykrotny medalista olimpijski w kombinacji norweskiej Medaliści igrzysk olimpijskich w kombinacji norweskiej – zestawienie zawodników i drużyn, które przynajmniej raz stanęły na podium zawodów olimpijskich w kombinacji norweskiej.
Konkursy olimpijskie w kombinacji norweskiej rozgrywane są od pierwszych zimowych igrzysk, które odbyły się w 1924 roku w Chamonix. W latach 1924–1968 rozgrywany był jeden konkurs indywidualny, w skład którego wchodziły skoki narciarskie na obiekcie dużym oraz bieg na 15 lub początkowo – 18 kilometrów. Od igrzysk w 1972 roku, konkurencję w kombinacji norweskiej tworzyły skoki narciarskie na obiekcie normalnym i bieg na 15 kilometrów. W 1988 roku podczas zimowych igrzysk olimpijskich w Calgary do kalendarza włączono także konkurs drużynowy, składający się z serii skoków na obiekcie normalnym i z biegu sztafetowego. W latach 1988–1994 każda drużyna składała się z trzech zawodników, a od igrzysk w Nagano w 1998 roku z czterech. W 2002 roku do kalendarza igrzysk został wprowadzony dodatkowy konkurs – skoki na skoczni dużej + bieg na 7,5 km. W 2010 roku dystans zamieniono na 10 km. W tym samym roku zmieniono także dystans biegu w konkursie na skoczni normalnej z 15 na 10 km oraz do konkursu drużynowego zamiast skoków na skoczni normalnej wprowadzono skoki na obiekcie dużym.
W latach 1924–1952 najpierw przeprowadzano bieg narciarski, a następnie serie skoków. Od 1956 roku sytuacja jest odwrotna. Do igrzysk w 1984 roku odległości skoków i czas biegu przeliczano na punkty i po podliczeniu ustalano miejsca poszczególnych zawodników. W 1988 roku wprowadzono nowy system punktacji, oparty na metodzie Gundersena, według którego pozycje na starcie biegu ustalane są według wyników uzyskanych w skokach.
Norwegowie Jørgen Graabak oraz Jens Lurås Oftebro są jedynymi komninatorami norweskimi w historii, którzy zdobyli cztery złote medale olimpijskie. Trzykrotnie tytuł mistrza olimpijskiego zdobyło czterech zawodników – Samppa Lajunen, Felix Gottwald, Ulrich Wehling i Eric Frenzel. Wehling jako pierwszy i jedyny kombinator w historii zdobył trzy złota olimpijskie w konkurencjach indywidualnych. Lajunen oraz Oftebro zdobyli dwa złote medale w konkurencjach indywidualnych oraz jeden w konkursie drużynowym i uczynili to w trakcie jednych igrzysk olimpijskich. Gottwald natomiast raz został indywidualnym mistrzem olimpijskim i dwa razy mistrzem w drużynie.
Reprezentacją, która wywalczyła najwięcej medali olimpijskich, zarówno w zawodach indywidualnych, jak i drużynowych jest Norwegia, która zgromadziła łącznie 38 medali, w tym 18 złotych, a w konkurencjach drużynowych wywalczyli cztery złote medale.
Medaliści chronologicznie Konkursy indywidualne na skoczni dużej Indywidualne konkursy olimpijskie w kombinacji norweskiej, w skład których wchodziły skoki narciarskie na obiekcie dużym i bieg na 18 km rozgrywane były w latach 1924–1952, natomiast w latach 1956–1968 dystans do pokonania wynosił 15 km. W 2002 roku ponownie zostały wprowadzone do kalendarza olimpijskiego. Zmianie uległ natomiast dystans biegu, który został skrócony o połowę. W 2010 ponownie nastąpiła zmiana dystansu, który w Vancouver wynosił 10 km. Długość trasy nie uległa zmianie podczas kolejnych zimowych igrzysk. Poniższa tabela prezentuje wszystkich złotych, srebrnych i brązowych medalistów olimpijskich w wymienionej konkurencji.
Rok i miejsce K/HSDo 2004 roku w oficjalnych zawodach jako główny parametr skoczni podawany był punkt konstrukcyjny, według którego ustalano typ skoczni. W 2004 roku punkt K zastąpiono punktem HS, zwykle umieszczonym w pobliżu odległości sędziowskiej. Dystans Złoto Srebro Brąz 1924, ChamonixK-7118 km 1928, Sankt MoritzK-6618 km 1932, Lake PlacidK-6118 km 1936, Garmisch-PartenkirchenK-8018 km 1948, Sankt MoritzK-6818 km 1952, OsloK-7218 km 1956, Cortina d’AmpezzoK-8015 km 1960, Squaw ValleyK-8015 km 1964, InnsbruckK-9115 km 1968, GrenobleK-9015 km 2002, Salt Lake CityK-1207,5 km 2006, TurynK-125HS 1407,5 km 2010, VancouverK-125HS 14010 km 2014, SocziK-125HS 14010 km 2018, PjongczangK-125HS 14010 km 2022, PekinK-125HS 14010 km 2026, Mediolan–Cortina d’AmpezzoK-128HS 14110 km
Konkursy indywidualne na skoczni normalnej Konkursy na skoczni normalnej są rozgrywane od 1972 roku. Do 2006 roku dystans biegu wynosił 15 km. Podczas igrzysk w Vancouver skrócono długość trasy o 5 kilometrów. Poniżej znajduje się zestawienie wszystkich medalistów olimpijskich w tej konkurencji.
Rok i miejsce K/HS Dystans Złoto Srebro Brąz 1972, SapporoK-8615 km 1976, InnsbruckK-8215 km 1980, Lake PlacidK-8615 km 1984, SarajewoK-9015 km 1988, CalgaryK-8915 km 1992, AlbertvilleK-9015 km 1994, LillehammerK-9015 km 1998, NaganoK-9015 km 2002, Salt Lake CityK-9015 km 2006, TurynK-95HS 10615 km 2010, VancouverK-95HS 10610 km 2014, SocziK-95HS 10610 km 2018, PjongczangK-98HS 10910 km 2022, PekinK-95HS 10610 km 2026, Mediolan–Cortina d’AmpezzoK-98HS 10710 km
Konkursy drużynowe Zawody sztafet rozgrywane są od Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1988. Przez pierwsze trzy igrzyska w skład każdej reprezentacji wchodziło trzech zawodników, a dystans biegu każdego z członków zespołu wynosił po 5 kilometrów. W 1998 roku do konkursów drużynowych wprowadzono zespoły czteroosobowe, ale dystans biegu każdego z zawodników nie uległ zmianie. Od 2026 rozgrywany jest sprint drużynowy, w skład drużyny wchodzi dwóch zawodników, a każdy z nich ma do pokonania dystans o długości 7,5 kilometra. W poniższej tabeli zawarte zostały pełne składy wszystkich reprezentacji, które wywalczyły medale olimpijskie w konkursach sztafet.
Rok i miejsce K/HS Dystans Złoto Srebro Brąz 1988, CalgaryK-893 × 5 km RFN Thomas Müller Hans-Peter Pohl Hubert Schwarz Szwajcaria Fredy Glanzmann Hippolyt Kempf Andreas Schaad Austria Hansjörg Aschenwald Günther Csar Klaus Sulzenbacher 1992, AlbertvilleK-903 × 5 km Japonia Reiichi Mikata Takanori Kōno Kenji Ogiwara Norwegia Knut Tore Apeland Fred Børre Lundberg Trond Einar Elden Austria Klaus Ofner Stefan Kreiner Klaus Sulzenbacher 1994, LillehammerK-903 × 5 km Japonia Takanori Kōno Masashi Abe Kenji Ogiwara Norwegia Knut Tore Apeland Bjarte Engen Vik Fred Børre Lundberg Szwajcaria Jean-Yves Cuendet Hippolyt Kempf Andreas Schaad 1998, NaganoK-904 × 5 km Norwegia Halldor Skard Kenneth Braaten Bjarte Engen Vik Fred Børre Lundberg Finlandia Samppa Lajunen Jari Mantila Tapio Nurmela Hannu Manninen Francja Sylvain Guillaume Nicolas Bal Ludovic Roux Fabrice Guy 2002, Salt Lake CityK-904 × 5 km Finlandia Jari Mantila Hannu Manninen Jaakko Tallus Samppa Lajunen Niemcy Björn Kircheisen Georg Hettich Marcel Höhlig Ronny Ackermann Austria Christoph Bieler Michael Gruber Mario Stecher Felix Gottwald 2006, TurynK-95HS 1064 × 5 km Austria Michael Gruber Christoph Bieler Felix Gottwald Mario Stecher Niemcy Björn Kircheisen Georg Hettich Ronny Ackermann Jens Gaiser Finlandia Antti Kuisma Anssi Koivuranta Jaakko Tallus Hannu Manninen 2010, VancouverK-125HS 1404 × 5 km Austria Bernhard Gruber Felix Gottwald Mario Stecher David Kreiner USA Brett Camerota Todd Lodwick Johnny Spillane Bill Demong Niemcy Johannes Rydzek Tino Edelmann Eric Frenzel Björn Kircheisen 2014, SocziK-125HS 1404 × 5 km Norwegia Magnus Moan Håvard Klemetsen Magnus Krog Jørgen Graabak Niemcy Eric Frenzel Björn Kircheisen Johannes Rydzek Fabian Rießle Austria Lukas Klapfer Christoph Bieler Bernhard Gruber Mario Stecher 2018, PjongczangK-125HS 1404 × 5 km Niemcy Vinzenz Geiger Fabian Rießle Eric Frenzel Johannes Rydzek Norwegia Jan Schmid Espen Andersen Jarl Magnus Riiber Jørgen Graabak Austria Wilhelm Denifl Lukas Klapfer Bernhard Gruber Mario Seidl 2022, PekinK-125HS 1404 × 5 km Norwegia Espen Bjørnstad Espen Andersen Jens Lurås Oftebro Jørgen Graabak Niemcy Manuel Faißt Julian Schmid Eric Frenzel Vinzenz Geiger Japonia Yoshito Watabe Hideaki Nagai Akito Watabe Ryōta Yamamoto 2026, Mediolan–Cortina d’AmpezzoK-128HS 1412 × 7,5 km Norwegia Jens Lurås Oftebro Andreas Skoglund Finlandia Ilkka Herola Eero Hirvonen Austria Stefan Rettenegger Johannes Lamparter
Klasyfikacje medalowe Klasyfikacja zawodników
Poniższa tabela zawiera zestawienie zawodników, którzy zdobyli przynajmniej jeden medal olimpijski w kombinacji norweskiej. Uwzględnione zostały zarówno starty indywidualne, jak i drużynowe.
MiejsceZawodnikPaństwoLataLata, w których dany zawodnik zdobywał medale olimpijskie w kombinacji norweskiej.ZłotoSrebroBrązRazem1. Norwegia 2014–2022 4 2 – 62. Norwegia 2022-2026 4 1 – 53. Niemcy 2010–2022 3 2 2 74. Finlandia 1998–2002 3 2 – 55. Austria 2002–2010 3 1 3 76. NRD 1972–1980 3 – – 37. Norwegia 1992–1998 2 2 – 48. Niemcy 2002–2006 2 2 – 49. Norwegia 1994–1998 2 1 1 49. Niemcy 2010–2018 2 1 1 411. Japonia 1992–1994 2 1 – 311. Niemcy 2018–2022 2 1 – 313. Austria 2002–2014 2 – 2 414. Norwegia 1924–1932 2 – 1 315. Japonia 1992–1994 2 – – 216. Norwegia 2006–2014 1 2 1 416. Niemcy 2014–2018 1 2 1 418. Szwajcaria 1988–1994 1 1 1 318. Finlandia 1998–2006 1 1 1 318. Finlandia 2002–2006 1 1 1 321. Finlandia 1948–1952 1 1 – 221. Norwegia 1960–1964 1 1 – 221. Finlandia 1998–2002 1 1 – 221. USA 2010 1 1 – 221. Norwegia 2018-2022 1 1 – 226. Austria 2010–2018 1 – 3 427. Austria 2002–2014 1 – 2 328. Norwegia 1952–1956 1 – 1 228. RFN 1960–1964 1 – 1 228. Francja 1992–1998 1 – 1 228. Austria 2002–2006 1 – 1 228. Norwegia 2014 1 – 1 233. Norwegia 1924 1 – – 133. Norwegia 1936 1 – – 133. Norwegia 1952 1 – – 133. RFN 1968 1 – – 133. Norwegia 1984 1 – – 133. RFN 1988 1 – – 133. RFN 1988 1 – – 133. RFN 1988 1 – – 133. Japonia 1992 1 – – 133. Japonia 1994 1 – – 133. Norwegia 1998 1 – – 133. Norwegia 1998 1 – – 133. Austria 2010 1 – – 133. Francja 2010 1 – – 133. Norwegia 2014 1 – – 133. Norwegia 2022 1 – – 133. Norwegia 2026 1 – – 150. Niemcy 2002–2014 – 3 1 451. Niemcy 2002–2006 – 3 – 351. USA 2010 – 3 – 353. Japonia 2014–2022 – 2 2 454. Austria 2026 – 2 1 355. Finlandia 1980–1984 – 2 – 255. Norwegia 1992–1994 – 2 – 257. Austria 1988–1992 – 1 3 458. Norwegia 1928–1932 – 1 1 258. Szwajcaria 1988–1994 – 1 1 258. Francja 1992–1998 – 1 1 258. Finlandia 2026 – 1 1 258. Finlandia 2026 – 1 1 263. Norwegia 1924 – 1 – 163. Norwegia 1932 – 1 – 163. Norwegia 1936 – 1 – 163. Finlandia 1948 – 1 – 163. Szwecja 1956 – 1 – 163. ZSRR 1964 – 1 – 163. Szwajcaria 1968 – 1 – 163. Finlandia 1972 – 1 – 163. Niemcy 1976 – 1 – 163. Szwajcaria 1988 – 1 – 163. Finlandia 1998 – 1 – 163. Niemcy 2002 – 1 – 163. Niemcy 2006 – 1 – 163. USA 2010 – 1 – 163. USA 2010 – 1 – 163. Norwegia 2018 – 1 – 163. Norwegia 2018 – 1 – 163. Niemcy 2022 – 1 – 163. Niemcy 2022 – 1 – 182. Austria 2014–2018 – – 3 383. Niemcy 1976–1980 – – 2 284. Norwegia 1924 – – 1 184. Norwegia 1936 – – 1 184. Szwecja 1948 – – 1 184. Polska 1956 – – 1 184. ZSRR 1960 – – 1 184. RFN 1968 – – 1 184. NRD 1972 – – 1 184. Finlandia 1984 – – 1 184. Austria 1988 – – 1 184. Austria 1988 – – 1 184. ZSRR 1988 – – 1 184. Austria 1992 – – 1 184. Austria 1992 – – 1 184. Szwajcaria 1994 – – 1 184. Francja 1998 – – 1 184. Francja 1998 – – 1 184. Rosja 1998 – – 1 184. Finlandia 2006 – – 1 184. Finlandia 2006 – – 1 184. Niemcy 2010 – – 1 184. Włochy 2010 – – 1 184. Austria 2018 – – 1 184. Austria 2018 – – 1 184. Austria 2022 – – 1 184. Japonia 2022 – – 1 184. Japonia 2022 – – 1 184. Japonia 2022 – – 1 184. Austria 2026 – – 1 1
Klasyfikacja medalistów w konkurencjach indywidualnych Poniższe zestawienie przedstawia wszystkich zawodników, którzy zdobyli przynajmniej dwa medale olimpijskie, w tym przynajmniej jeden złoty. Pod uwagę wzięte zostały tylko medale zdobyte w konkurencjach indywidualnych.
MiejsceZawodnikPaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. NRD3 – –32. Finlandia21 –32. Norwegia21 –32. Norwegia21 –35. Norwegia2 –135. Niemcy2 –137. Austria11248. Finlandia11 –28. Norwegia11 –210. Norwegia1 –1210. RFN1 –1210. Norwegia1 –1210. Niemcy1 –12
Klasyfikacja państw