Primož Roglič

Primož Roglič (ur. 29 października 1989 w Trbovljach) – słoweński kolarz szosowy, mistrz olimpijski w jeździe indywidualnej na czas (2020), czterokrotny zwycięzca Vuelta a España (2019, 2020, 2021, 2024), zwycięzca Giro d’Italia 2023. Do 2012 skoczek narciarski, reprezentant Słowenii w tej dyscyplinie sportu, drużynowy mistrz świata juniorów w skokach narciarskich (2007).

Kariera w kolarstwie szosowym 10 marca 2013 zadebiutował jako profesjonalista w wyścigu Trofej Porec, rozgrywanym w Chorwacji, zajmując 106. miejsce. W tym samym roku zajął 10. miejsce w mistrzostwach Słowenii ze startu wspólnego. Sezon 2014 okazał się dla niego bardziej udany. W maju wygrał drugi etap wyścigu Tour d’Azerbaïdjan. W czerwcu zajął 4. miejsce w mistrzostwach Słowenii ze startu wspólnego. W lipcu wygrał klasyfikację górską w rumuńskim Sibiu Cycling Tour. W sierpniu wygrał siódmą edycję wyścigu Croatia-Slovenia. W 2015 wygrał wyścigi dookoła Słowenii i Azerbejdżanu. Do tegoż roku jeździł w kontynentalnej grupie Adria Mobil, w 2016 przechodząc do worldtourowej drużyny Jumbo. W 2024 przeszedł do innej grupy najwyższej dywizji, Red Bull-Bora-Hansgrohe.

Ma na koncie wygrane etapy w trzech wielkich tourach – w 2016 i 2023 zwyciężył na etapie jazdy indywidualnej na czas w Giro d’Italia, a w 2017, 2018 i 2020 wygrywał po jednym górskim etapie Tour de France. W 2018 zajął 4. miejsce w TdF, a w 2019 po raz pierwszy stanął na podium wielkiego touru, zajmując 3. miejsce w Giro d’Italia. W 2019 wygrał 10. etap (jazdę indywidualną na czas) wyścigu Vuelta a España, obejmując tym samym prowadzenie w klasyfikacji generalnej wyścigu, które utrzymał do jego zakończenia, zostając pierwszym słoweńskim zwycięzcą wielkiego touru. W 2020 po 9. etapie został liderem Tour de France, jednak po decydującym, 20. etapie, spadł na 2. miejsce (wyścig wygrał inny Słoweniec, Tadej Pogačar). W tym samym roku ponownie wygrał Vuelta a España (zwyciężając też na czterech etapach). Także rok później zwyciężył w tym wyścigu, również wygrywając cztery etapy. W 2022 ponownie wygrał etap VaE, jednak nie ukończył wyścigu. W 2023 wygrał Giro d’Italia i zajął 3. miejsce w VaE (w której wygrał dwa etapy). W 2024 po trzech latach ponownie został zwycięzcą Vuelta a España, wygrywając trzy etapy. W VaE w 2026 zajął 2. miejsce.

Ponadto w 2017 wygrał wyścig Volta ao Algarve, w 2018 i 2019 Tour de Romandie, w 2018 i 2021 Vuelta al País Vasco, w 2019 UAE Tour oraz Tre Valli Varesine, w 2019, 2021 i 2023 Giro dell’Emilia, w 2019 i 2023 Tirreno-Adriático, w 2020 Liège-Bastogne-Liège, w 2021 Mediolan-Turyn, w 2022 i 2024 Critérium du Dauphiné, ponadto w 2022 Paryż-Nicea, w 2023 Vuelta a Burgos oraz w 2025 Volta Ciclista a Catalunya. W 2016 i 2026 został mistrzem Słowenii w jeździe indywidualnej na czas, a w 2020 w wyścigu ze startu wspólnego.

28 lipca 2021 został mistrzem olimpijskim w jeździe indywidualnej na czas na igrzyskach w Tokio, wyprzedzając kolejnych zawodników o ponad minutę.

Najważniejsze zwycięstwa i sukcesy

Starty w Wielkich Tourach Grand Tour2016201720182019202020212022202320242025202620px|link=General classification in the Giro d’Italia|alt=Pink jersey Giro d’Italia58.––3.–––1.–DNF–20px|link=General classification in the Tour de France|alt=Yellow jersey Tour de France–38.4.–2.DNFDNF–DNF8.–20px|link=General classification in the Vuelta a España|alt=Red jersey Vuelta a España–––1.1.1.DNF3.1.–2.

Rankingi

Kariera w skokach narciarskich W Pucharze Kontynentalnym zadebiutował pod koniec sezonu 2004/2005 w norweskim Vikersund, zajmując 11. miejsce. W zawodach tego cyklu dwukrotnie zwyciężał oraz pięciokrotnie zajmował miejsce wśród trzech najlepszych. W październiku 2006 zdobył indywidualny tytuł młodzieżowego mistrza Słowenii. W 2006 wywalczył srebrny, a w 2007 złoty medal mistrzostw świata juniorów w drużynie.

10 lutego 2007 ustanowił rekord skoczni Snowflake w Westby, oddając skok na 125,5 m. Rekord ten rok później pobił Norweg Fredrik Bjerkeengen.

W 2007 został zgłoszony do kwalifikacji do konkursów Pucharu Świata na mamuciej skoczni w Planicy, jednak z powodu upadku w pierwszym treningu nie wystartował w nich. W efekcie upadku doznał złamania kości nosowej, wstrząśnienia mózgu oraz licznych potłuczeń.

Ostatnimi zawodami na międzynarodowej arenie, w których wziął udział, był konkurs FIS Cup w Szczyrku rozegrany 16 stycznia 2011. Latem 2012 postanowił zakończyć karierę skoczka narciarskiego.

Jego rekord życiowy w długości skoku wynosi 146,5 m.

Osiągnięcia Mistrzostwa świata juniorów Indywidualnie 2006 Kranj – 9. miejsce 2007 Tarvisio/ Planica – 5. miejsce 2008 Zakopane – 28. miejsce Drużynowo 2006 Kranj – srebrny medalSkład zespołu: Jurij Tepeš, Primož Roglič, Robert Hrgota i Jernej Košnjek 2007 Tarvisio/ Planica – złoty medalSkład zespołu: Robert Hrgota, Primož Roglič, Jurij Tepeš i Mitja Mežnar 2008 Zakopane – 6. miejsceSkład zespołu: Rok Mandl, Matic Kramaršič, Primož Roglič i Mitja Mežnar

Letnie Grand Prix Miejsca w klasyfikacji generalnej 2006 – 60.

Puchar Kontynentalny Miejsca w klasyfikacji generalnej sezon 2004/2005: 108. sezon 2005/2006: 18. sezon 2006/2007: 8. sezon 2007/2008: 96.

Zwycięstwa w konkursach PK Planica – 7 stycznia 2006 Westby – 10 lutego 2007

Miejsca na podium konkursów PK Planica – 7 stycznia 2006 (1. miejsce) Planica – 8 stycznia 2006 (3. miejsce) Vikersund – 4 marca 2006 (3. miejsce) Westby – 10 lutego 2007 (1. miejsce) Westby – 11 lutego 2007 (2. miejsce)

Letni Puchar Kontynentalny Miejsca w klasyfikacji generalnej 2003: 87. 2005: 46. 2006: 59. 2007: 77. 2008: 24. 2009: 93.

FIS Cup Miejsca w klasyfikacji generalnej sezon 2008/2009: 113. sezon 2009/2010: 154. sezon 2010/2011: 186.

Miejsca w poszczególnych konkursach FIS Cup Opracowano na podstawie bazy wyników Adama Kwiecińskiego.

Primož Roglič

Czytaj w krótszych częściach

Źródło i licencja