Louis Marie Olivier Duchesne (ur. 13 września 1843, zm. 21 kwietnia 1922) – francuski ksiądz, filolog, wykładowca. Był historykiem chrześcijaństwa oraz liturgii i instytucji Kościoła rzymskokatolickiego. Jego prace należały do nurtu krytyki historyczno-literackiej.
Życiorys Urodził się w San Malo, został wcześnie osierocony. Pochodził z rodziny bretońskich marynarzy, jego krewny był jednym z niewielu uratowanych z 72-działowego okrętu Redoutable w bitwie pod Trafalgarem w 1805 r.
Został wyświęcony na kapłana w 1867 r. i przez wiele lat wykładał w Saint-Brieuc, następnie przeniósł się do Paryża, gdzie zainspirował reformistę Alfreda Loisy, inicjatora heterodoksalnego nurtu stawiającego sobie za cel zbliżenie katolicyzmu do nauk szczegółowych oraz nowoczesnej socjologii i filozofii, zwanego modernizmem katolickim. Ostatecznie ok. 1907 r. za papieża Piusa X nurt ten stał się katalizatorem kryzysu w KościelePor. Michael Morton, Catholic Modernism (1896-1914).
Sam L. Douchesne w 1876 został członkiem École française w Rzymie, a później jej dyrektorem. Był miłośnikiem archeologii i organizował wyprawy naukowe na Górę Atos, do Syrii, i do Azji Mniejszej, które rozbudziły w nim ogromne zainteresowanie wczesną historią Kościoła.
W 1887 opublikował swą pracę doktorską, a wkrótce potem wydanie krytyczne Liber Pontificalis (historia papieży). Ks. Duchesne utrzymywał stałą korespondencję z historykami o podobnym nastawieniu wśród Bollandystów, którzy mieli za sobą wieloletnią pracę badawczą nad historią krytycznych wydań hagiografii.
Jego prace był przyjmowane z wielkim zainteresowaniem, został odznaczony orderem Legii Honorowej. Jego Histoire ancienne de l'Église, 1906‑11 w czasie kryzysu modernistycznego została uznana za zbyt modernistyczną i w 1912 r. umieszczono ją na indeksie ksiąg zakazanych.
W 1888 roku został członkiem Académie des inscriptions et belles-lettres, a w 1910 wybrano go do Académie française. Zmarł w 1922 w Rzymie. Jest pochowany na cmentarzu w Saint-Servan k. San Malo w Bretanii.
Publikacje Ważniejsze prace: Le Liber pontificalis (2 tomy), Paryż 1886-1892. Les Sources du martyrologe hyéronimien Origines du culte chrétien, Paryż 1889. Eglises separees, 1896. Fastes épiscopaux de l'ancienne Gaule Les Premiers temps de l'État pontifical. Histoire ancienne de l'église, Paryż 1908. Wydanie angielskie: Scripta minora : études de topographie romaine et de géographie ecclésiastique – wydanie w 50 rocznicę śmierci, Rzym: École française 1973.
Wiele jego dzieł zostało przetłumaczonych na język angielski.
Zobacz też Ryt gallikański – teoria powstania.
Przypisy
Kategoria:Autorzy umieszczeni na indeksie ksiąg zakazanych Kategoria:Francuscy historycy Kategoria:Francuscy teolodzy katoliccy Kategoria:Francuscy duchowni katoliccy Kategoria:Członkowie Akademii Inskrypcji i Literatury Pięknej Kategoria:Urodzeni w 1843 Kategoria:Zmarli w 1922 Kategoria:Historycy chrześcijaństwa Kategoria:Francuscy filolodzy Kategoria:Francuscy patrolodzy