Centrum Wyszkolenia Wojsk Pancernych – szkolna jednostka pancerna Polskich Sił Zbrojnych.
Formowanie Na wniosek dotychczasowego dowódcy 7 pułku pancernego ppłk. Stanisława Szostaka dowódca II Korpusu gen. dyw. Władysław Anders powołał do życia Centrum Wyszkolenia Wojsk Pancernych w grudniu 1944. Personel administracyjny i obsługi przydzielił Dowódca Bazy II Korpusu, kadrę instruktorską i szkoleniową przydzielono z 2 Brygady Pancernej, pułków rozpoznawczych kawalerii pancernej, 7 pułku pancernego, 7 pułku artylerii przeciwpancernej. Ponadto w skład Centrum Wyszkolenia Wojsk Pancernych wszedł wyłączony z Centrum Wyszkolenia Armii, Ośrodek Wyszkolenia Motorowego Broni Pancernej i Kawalerii Pancernej. Tworzenie Centrum napotkało na szereg trudności materiałowych i wyposażeniowych z uwagi na brak autoryzacji wojskowych władz brytyjskich. Trudności te były spowodowane zbyt późnym przesłaniem do dowództwa brytyjskiej 8 Armii projektu utworzenia w ramach Bazy II Korpusu Centrum Wyszkolenia Wojsk Pancernych, bo dopiero 4 lutego 1945. Przedstawienia władzom brytyjskim w projekcie ilość etatów wynosiła: 92 oficerów i 621 szeregowych kadry stałej i obsługi oraz 175 pojazdów wszelkich typów.
Faktycznie proces formowania rozpoczęto od lutego 1945 planowano rozpocząć szkolenie w bardzo różnorodnej formie dla 240 żołnierzy. na kursie przygotowawczym do Szkoły Podchorążych Kawalerii Pancernej 40 szeregowych, na kursie pomocników mechaników czołgowych 20 szeregowych, na kursie pomocników mechaników samochodów pancernych kolejnych 20 szeregowych, 50 szeregowych na Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii Pancernej, i 80 szeregowych na Szkole Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej. Kurs szkoły podchorążych przeniesiony został jednak do 7 pułku pancernego, z uwagi na braki sprzętowe i wyposażenia. W CWWPanc był prowadzony Kurs dla Oficerów Broni Pancernej i Kawalerii Pancernej trwający 4,5 miesiąca dla 40 oficerów przybyłych z niewoli niemieckiej, trwający od 15 października 1945 do 24 lutego 1946.
Zadaniem CWWPanc było wyszkolenie specjalistów w zakresie załogi czołgu: kierowca czołgu lub samochodu pancernego, strzelca czołgowego i radiooperatora. W ramach Centrum powołano również Największy napływ szkolonych nastąpił po zakończeniu działań bojowych. Osiągnięto stan około 2000 żołnierzy (instruktorów i szkolonych). Ze względu na trudności lokalowe centrum stacjonowało w kilku miejscowościach: w Gallipoli, Galatone, Alezio i w Lecce. Po ukończeniu szkolenia żołnierzy kierowano do 7 ppanc na dalsze szkolenie i zgrywanie załóg. Centrum miało wypełniać rolę jednostki zapasowej broni pancernej i kawalerii pancernej.
Ukoronowaniem pracy CWWPanc był wkład w utworzenie 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej. Gen. Anders tajnym rozkazem 2 Korpusu nr 23 z 11 maja 1945 ustalił skład dywizji przez reorganizację i uzupełnienie 2 Brygady Pancernej. Na początku stycznia 1946 komendantem Centrum został ppłk Kazimierz Zaorski. W końcu lipca 1946 CWWPanc zdało sprzęt szkoleniowy, w tym czołgi, samochody pancerne i transportery opancerzone oraz pojazdy kołowe, kończąc tym samym rolę jednostki szkoleniowej i zapasowej II Korpusu. W sierpniu 1946 żołnierze Centrum przewiezieni zostali do Wielkiej Brytanii i wcieleni do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. thumb|250px|Gen. Władysław Anders inspekcjonuje Centrum
Organizacja i obsada etatowa thumb|250px| Miniatura Shermana. W rzeczywistości jest to kałamarz – prezent wręczony ppłk. Szostakowi thumb|250px|płk Szostak wręcza dyplomy awansu na podchorążych Komenda CWWPanc - komendant ppłk Stanisław Szostak (do 8 I 1946), ppłk Kazimierz Zaorski (od 8 I 1946) zastępca komendanta - mjr Czesław Florkowski, w Gallipoli kwatermistrzostwo szwadron dowodzenia w Gallipoli pluton transportowy pluton wartowniczy izba chorych, w Galtone Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii Pancernej, w Gallipoli Sekcja Studiów Broni Pancernej, w Gallipoli czołówka naprawcza typu C, w Lecce szwadron łączności pluton łączności broni pancernej, pluton łączności rozpoznawczy kawalerii pancernej pluton łączności artylerii przeciwpancernej samobieżnej dywizjon broni pancernej - dowódca mjr Włodzimierz Samira (do 8 I 1946), mjr Jan Sroczyński (od 8 I 1946) 450 żołnierzy, w Galatone oficerski kurs aplikacyjny szkoła podoficerska szwadron unitarny szwadron motorowy szwadron strzelców czołgowych szwadron kierowców czołgowych dywizjon kawalerii pancernej - dowódca rtm. Tadeusz Cichocki, 360 żołnierzy, w Gallipoli szwadron unitarny szwadron motorowy szwadron strzelecki szwadron kierowców samochodów pancernych dywizjon artylerii samobieżnej - dowódca kpt. Jan Obierek, 100 żołnierzy, w Galatone bateria kierowców dział samobieżnych i ciągników dział bateria obsługi dział artylerii samobieżnej dywizjon zapasowy broni pancernej - dowódca kpt. Marian Kosiewicz, w Alezio 3 szwadrony. Przypisy
Bibliografia A. Suchcitz, M. Wroński: Barwa Pułku 7 Pancernego – zarys monograficzny. Wydawnictwo Instytutu Tarnogórskiego. Tarnowskie Góry 2002
Kategoria:Jednostki szkolne Wojska Polskiego Kategoria:Wojska pancerne Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Szkolnictwo Polskich Sił Zbrojnych