Złotosłonka bengalska, dziobówka (Rostratula benghalensis) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny złotosłonek (Rostratulidae). Zasiedla Afrykę Subsaharyjską oraz południową, południowo-wschodnią i wschodnią Azję.
Systematyka Opisana w 1758 roku przez szwedzkiego przyrodnika Karola Linneusza pod nazwą Rallus benghalensis, w dziele Systema Naturae, wyd. 10, str. 153. Okaz, na podstawie którego opisano gatunek, pochodził z Bengalu (stąd nazwa). Dawniej wyróżniano dwa podgatunki R. benghalensis: R. b. benghalensis i R. b. australis. Obecnie takson australis jest traktowany przez większość systematyków jako odrębny gatunek: złotosłonka australijska.
Morfologia Złotosłonka bengalska jest wielkości kosa. Występuje bardzo wyraźny dymorfizm płciowy; samica bardziej kolorowa niż samiec. Ma ona rdzawą szyję i głowę, szarzejącą ku górze. Przez wierzch głowy biegnie dosyć cienki, żółtawy pasek. Ma czarno-białą maskę. Pierś czarna z białą półobrożą, wierzch ciała szary, spód biały. Dziób początkowo szary, potem żółcieje. Samiec podobny do polskiej słonki, ale na spodzie ciała biały, posiada podobną do samiczej maskę i ma złotożółte prążki na skrzydłach.
Wymiary Złotosłonka bengalska mierzy 23–26 cm, w tym ogon to 4,1–4,5 cm i dziób 4,6–5,1 cm. Rozpiętość skrzydeł wynosi 50–55 cm, natomiast długość samego skrzydła 12,5–13,3 cm. Masa ciała to około 125–130 g.
Występowanie Złotosłonka bengalska występuje w południowej, południowo-wschodniej i wschodniej Azji oraz w Afryce Subsaharyjskiej (włączając Madagaskar), także w północnym Egipcie. Zasięg w Azji sięga na zachód do Pakistanu i na wschód po centralną Japonię, Tajwan, Filipiny i Indonezję.
Zasiedla płytkie, zarośnięte mokradła, bagna oraz pola ryżowe.
Biologia Najaktywniejsza o świcie i zmierzchu, przebywa w grupach. Jest skryta, przebywa w gęstej roślinności. Niepokojona nieruchomieje. W razie zagrożenia ptaki obu płci ciągną skrzydła po ziemi, rozkładają ogon, a czasami wydają także głośne gwizdy. Wydają się przez to większe, widać także intensywne barwy. Pożywienia szuka o zmierzchu, samotnie, w parach albo małych, luźnych grupach.
Pożywienie Sonduje dziobem miękki muł oraz płytką wodę, szukając mięczaków, skorupiaków i skąposzczetów. Zjada także nasiona roślin z rodzajów Bromus i Atriplex oraz Heliotropium supimum.
Głos Zazwyczaj odzywa się samica. Jednym z dźwięków jest miękkie, przypominające dmuchanie do butelki „koo-oo koo-oo”. Wydaje także przenikliwe „cook-cook-cook”, zazwyczaj o zmierzchu lub świcie. Spłoszone lub zaniepokojone ptaki robią „kek”, „kak” lub „kit”.
Rozród thumb|240px|Jajo z kolekcji muzealnej Role są odwrócone, samica walczy z innymi samicami o terytorium i samce. Wygrywa największa i najintensywniej ubarwiona, każdemu samcowi składa 4–6 jaj oraz powierza mu opiekę nad lęgiem. Inkubacja trwa 17–19 dni.
Status IUCN uznaje złotosłonkę bengalską za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Liczebność światowej populacji, według szacunków organizacji Wetlands International z 2023 roku, mieści się w przedziale 50–230 tysięcy osobników. Globalny trend liczebności populacji nie jest znany.
Przypisy Systematyka i nazwa polska za:
Bibliografia
NSW National Park and Wildlife Service: Rostratula benghalensis – profile. Wrzesień 1999.
Linki zewnętrzne
Znaczek z Hongkongu przedstawiający złotosłonkę bengalską
Kategoria:Złotosłonki Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Ptaki Afryki Kategoria:Ptaki Madagaskaru Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza