Max Laehr (ur. 9 listopada 1865 w Zehlendorfie, zm. 22 kwietnia 1936 w Malente-Gremsmühlen) – niemiecki lekarz psychiatra, radca sanitarny, profesor tytularny.
Życiorys Był synem Heinricha Laehra. Studiował medycynę na Uniwersytecie Eberharda i Karola w Tybindze, Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium oraz Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Tytuł doktora medycyny otrzymał w 1890 w Monachium. Od 1891 do 1893 był asystentem w klinice psychiatrycznej w Gießen. Od 1893 do 1899 był asystentem w berlińskiej klinice Charité u Friedricha Jolly’ego. W 1896 się habilitował. Od 1899 prowadził prywatną klinikę Haus Schönow w berlińskim Zehlendorfie.
Zmarł w 1936; wspomnienie o nim napisał Julius HallervordenHallervorden J. Max Laehr†. Allgemeine Zeitschrift für Psychiatrie 105, ss. 239-44 (1936).
Prace Ueber Sensibilitätsstörungen bei Tabes dorsalis und ihre Localisation. (1895) Ueber Störungen der Schmerz- und Temperaturempfindung in Folge von Erkrankungen des Rückenmarks. (1896) Lepra und Syringomyelie; differentialdiagnostische Bemerkungen. (1897) Zur Casuistik der traumatischen Erkrankungen im Gebiete des Plexus brachialis. Berl. klin. Wchnschr. (1898) Die nervösen Krankheitserscheinungen der Lepra mit besonderer Berücksichtigung ihrer Differential-Diagnose. Berlin, 1899 Wie sichern wir den Heilerfolg der Anstalten für Nervenkranke? (1905)
Przypisy
Bibliografia Jürgen Peiffer: Hirnforschung in Deutschland 1849 bis 1974: Briefe zur Entwicklung von Psychiatrie und Neurowissenschaften sowie zum Einfluss des politischen Umfeldes auf Wissenschaftler. Springer s. 1092 Julius Leopold Pagel: Biographisches Lexikon hervorragender Ärzte des neunzehnten Jahrhunderts. Berlin-Wien 1901, ss. 939-940 www.zeno.org.
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Ludwika i Maksymiliana w Monachium Kategoria:Ludzie urodzeni w Berlinie Kategoria:Niemieccy psychiatrzy Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Zmarli w 1936