Kuna żółtogardła (Martes flavigula) – gatunek ssaka drapieżnego z rodziny łasicowatych. Występuje w wilgotnych lasach strefy umiarkowanej we wschodniej Azji.
Opis Średniej wielkości drapieżnik, o maści futra od pomarańczowo-żółtej do ciemnobrązowej, futro na gardle umaszczenia żółtegoAnonymous (2008). Pictures and Facts about the Yellow-throated Marten Web (online). Accessed January 14, 2009 at. , [dostęp 19 stycznia 2009]. Długość ciała wynosi od 40 do 60 cm, długość ogona 38 – 43 cm. Uszy nisko osadzone i zaokrągloneHussain, S.A. (n.d.). Mustelids, Viverrids and Herpestids of India: Species Profile and Conservation Status. Retrieved January 14, 2009. ..
Występowanie Kuna żółtogardła jako jedyny gatunek z rodzaju Martes zamieszkuje w lasach tropikalnych jak i w subtropikalnychZhou, Y., Slade, E., Newman, C., Wang, X., & Zhang, S. (2008). Frugivory and Seed Dispersal by the Yellow-Throated Marten, Martes flavigula, in a Subtropical Forest of China. Journal of Tropical Ecology 24: 219-223.Proulx, G., Aubry, K., Birks, J., Buskirk, S., Fortin, C., Frost, H., et al (2004) World Distribution and Status of the Genus Martes in 2000. In D. Harrisson, A. Fuller and G. Proulx. Martens and Fishers (Martes) in Human-Altered Environments. USA: Springer Science + Business Media, Inc. pp. 21-76.. Występuje na terenach do 3000 m n.p.m.Abramov, A., Timmins, R.J., Roberton, S., Long, B., Than Zaw, Duckworth, J.W. (2008). Martes flavigula. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 21 March 2009. Database entry includes a brief justification of why this species is of least concern.. Jej obecność została stwierdzona w wilgotnych lasach strefy umiarkowanej w Himalajach, Azji Południowo-Wschodniej, na dalekim wschodzie Rosji oraz na półwyspie Koreańskim.
Według Czerwonej księgi gatunków zagrożonych IUCN kuna żółtogardła zamieszkuje następujące państwa: Bangladesz, Bhutan, Brunei, Kambodża, Chiny, Indie, Indonezja, Korea Północna, Korea Południowa, Laos, Malezja, Mjanma, Nepal, Pakistan, Rosja, Tajwan, Tajlandia i Wietnam.
Zachowanie Kuna żółtogardła jest gatunkiem samotniczym, jedynie samice przez okres trzech do czterech miesięcy żyją razem z młodymi. Kuny żółtogardłe najprawdopodobniej kopulują w sierpniu, a potomstwo rodzi się w kwietniu. Ich dieta składa się z gryzoni, jaj ptaków, żab, owadów. Również żywią się miodem i owocami, są również uważane za ważne źródło rozprzestrzeniania nasion.
Podgatunki Wyróżniono dziewięć podgatunków: M. flavigula borealis M. flavigula chrysospila M. flavigula flavigula M. flavigula hainana M. flavigula henrici M. flavigula indochinensis M. flavigula peninsularis M. flavigula robinsoni – kuna jawajska M. flavigula saba
Status Kuna żółtogardła przez IUCN została uznana za gatunek najmniejszej troski (LC). Pomimo znacznego zjawiska karczowania lasów, uważa się, że gatunek może przetrwać w zachowanych lasach oraz we wtórnych drzewostanach. Na Syberii i w Korei stanowi ona zwierzynę z której pozyskuje się futra, ze względu na nieprzyjemny zapach mięso kuny nie jest przeznaczane do spożycia.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Kategoria:Łasicowate Kategoria:Ssaki Azji Kategoria:Taksony opisane przez Pietera Boddaerta Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1785 roku