Sulęcin () – miasto powiatowe w województwie lubuskim, siedziba powiatu sulęcińskiego i gminy miejsko-wiejskiej Sulęcin.
Według danych GUS z 31 grudnia 2021 r. miasto miało 9864 mieszkańców.
Nazwa Nazwa pochodzi od nazwy osobowej Sulęta (utworzonej od imion złozonych typu Sulimir, Sulisław). Wzmiankowane od XIII wieku (1244 jako Zulenche, 1286 Sulenzec, 1289 Sulenzhit, 1347 Zculenczig, 1364 Zcullentzk, 1575 Zyllenzig).
Nazwę Suliencz wymienia również w Rocznikach Królestwa Polskiego spisanych w latach 1455–1480 polski kronikarz Jan Długosz. O miejscowości jako o zamku Suliniec wspomina również polski historyk Marcin KromerWładysław Jan Grabski, „300 miast wróciło do Polski. Informator historyczny”, PAX, Warszawa 1960, hasło Sulęcin, s. 422.. W 1945 używano urzędowo formy CielęcinDz.U. 1945 nr 33, poz. 196. – taka nazwa widniał również na polskich mapach z okresu międzywojennego. Nazwa w obecnej formie została administracyjnie zatwierdzona 19 maja 1946Zarządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 r. ()..
Położenie Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 8,56 km².
Miasto położone jest w województwie lubuskim, w dolinie rzeki Warty nad jej dopływem Postomią. Otaczający je krajobraz jest charakterystyczny dla Pojezierza Lubuskiego z pobliską Górą Bukowiec (227 m n.p.m.). Najbliższym dużym miastem, położonym w odległości ok. 45 kilometrów, jest Gorzów Wielkopolski. Przez miasto przebiega linia kolejowa Rzepin-Międzyrzecz i jest ono oddalone o 16 kilometrów od autostrady A2 Berlin-Poznań.
Sulęcin leży w historycznej ziemi lubuskiejDariusz Miszewski, Kształtowanie się świadomości regionalnej mieszkańców województwa lubuskiego, [w:] „Rocznik Lubuski”, t. 33, cz. 2, red. nacz. Bogdan Idzikowski, Lubuskie Towarzystwo Naukowe, Zielona Góra 2007, , s. 26., w regionie określanym jako ziemia torzymska.
Miasto położone jest na wysokości 70–120 metrów nad poziomem morza.
W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. gorzowskiego.
Historia thumb|left|Mury obronne z XIV w. thumb|left|Dom Joannitów (XVIII, XIX w.) Miasto rozwinęło się ze słowiańskiej osady targowej na skrzyżowaniu szlaków Frankfurt nad Odrą – Poznań, Krosno Odrzańskie – Gorzów Wielkopolski. Do XII wieku znajdowało się we władaniu piastowskich książąt Śląska. Henryk Brodaty przekazał miasto wraz z 10 wsiami Mroczkowi z Pogorzeli, który z kolei oddał je w 1244 roku templariuszom. W 1258 roku przeszło pod panowanie brandenburskie. W 1269 roku Otto, margrabia brandenburski wzniósł w Sulęcinie zamek. Władztwo polskie nastało tu ponownie po wybuchu wojny o przynależność ziemi lubuskiej w 1319. Sięgnęły tu na kilka lat granice księstwa głogowskiego. W 1322 piastowski książę Henryk IV Wierny w pobliskich Lubniewicach zatwierdził prawa joannitów do miasta i zamku z okolicamiEdward Rymar, Rywalizacja o ziemię lubuską i kasztelanię międzyrzecką, w: Śląski Kwartalnik Historyczny Sobótka, nr 4/1979, s. 489.. Władali oni miastem i okolicą aż do 1810 roku – do sekularyzacji. Brandenburgia odzyskała miasto w 1326. Od 1373 do 1415 miasto znajdowało się pod panowaniem Luksemburgów.
Od 1415, aż do końca I wojny światowej nad miastem panowali Hohenzollernowie.
W 1574 roku w Sulęcinie doszło do spotkania udającego się do Warszawy orszaku Henryka Walezego z powitalną delegacją polskiej szlachty. W 1657 roku przez miasto przeszła ekspedycja odwetowa Stefana Czarnieckiego przeciwko Brandenburgii. W czasie wojen napoleońskich w 1806 roku miasto znalazło się pod okupacją Francuzów. mały|lewo|Sulęcin, 1905 r. Znaczącą osobą w rozwoju miasta między 1918–1939 rokiem był Karl Kaiser, właściciel fabryki Elektromotoren Werke-Kaiser (obecnie funkcjonuje jedynie w Berlinie), w okresie międzywojennym usytuowana przy wyjeździe w stronę Torzymia (później teren Ursusa). Dzięki niemu zostały stworzone nowe miejsca pracy, Karl Kaiser znacząco wpłynął na rozwój Sulęcina, budując wiele obiektów użyteczności publicznej (m.in. obiekty usytuowane na Winnej Górze – obecnie SOK oraz okolica, niektóre budynki urzędów). Fundator i główny sponsor okolic Sulęcina zginął pod koniec II wojny światowej. Faktem jest również, że częstym gościem w miejscowej fabryce oraz znajdującego się w okolicy MRU był Adolf Hitler (wizytacje w latach 1936–1940). mały|Bloki w centrum Sulęcina w miejscu zniszczonych w 1945 r. kamienic 2 lutego 1945 Sulęcin został zajęty przez Armię Czerwoną. Po wojnie połowa zabudowań miasta była zniszczona. W związku ze zmianą granic wschodnia część ziemi lubuskiej wraz z Sulęcinem została przyłączona do Polski. Dotychczasową ludność miasta wysiedlono do Niemiec.
W wyniku reformy administracyjnej w 1999 roku Sulęcin znalazł się w województwie lubuskim.
Demografia thumb|690x480px|center |Piramida wieku mieszkańców Sulęcina w 2014 roku
Ludzie związani z Sulęcinem
Zabytki thumb|Kościół pw. św. Mikołaja (XIII, 2 poł. XIV, 1951 r.) Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są: teren miasta kościół filialny pod wezwaniem św. Mikołaja, gotycki z XIII wieku, z połowy XIV wieku, 1951 roku mury obronne, średniowieczne fragmenty z XIV wieku domy, pl. Czarnieckiego nr 12, 15, z połowy XIX wieku; nr 13 z 1771 roku dom Joannitów, ul. Młynarska 1, z XVIII wieku/XIX wieku inne zabytki: cmentarz żydowski kościół parafialny pw. św. Henryka, neogotycki z XIX wieku.
Transport
thumb|Ul. Kościuszki, widok w kierunku południowym Przez miasto przebiegają drogi wojewódzkie: DW137 – Słubice–Ośno Lubuskie–Sulęcin–Międzyrzecz–Trzciel, DW138 – Gubin–Torzym–Sulęcin–Trzebów–DK22.
Istnieją bezpośrednie połączenia autobusowe do Poznania, Szczecina, Gorzowa Wielkopolskiego, Zielonej Góry oraz kolejowe do Rzepina i Międzyrzecza.
W 2013 przy ul. Witosa oddano do użytku sanitarne lądowisko.
Szkoły thumb|Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza Szkoła Podstawowa nr 1 im. Jana Pawła II Szkoła Podstawowa nr 2 im. Polskich Olimpijczyków Zespół Szkół Licealnych i Zawodowych Liceum Ogólnokształcące nr 1 im. Adama Mickiewicza Przedszkole nr 1 im. Małego Przyrodnika Przedszkole nr 2 im. Małych Odkrywców
Sport Sulęcińskie Towarzystwo Siatkarskie „Olimpia” Sulęcin gra w II lidze siatkówki mężczyzn Miejski Klub Sportowy „Stal” Sulęcin – klub piłkarski założony w 1954 roku i występujący w sezonie 2025/2026 w lubuskiej grupie IV ligi. Mecze domowe rozgrywane są na Stadionie Miejskim im. Stanisława Ożoga przy ul. Moniuszki 2 o pojemności 1000 widzów. Istnieje też sekcja badmintona. Stadion Miejski im. Stanisława Ożoga w Sulęcinie
Wspólnoty wyznaniowe Kościół rzymskokatolicki: Parafia św. Henryka w Sulęcinie Świadkowie Jehowy: zbór, Sala Królestwa
Współpraca międzynarodowa Miasta i gminy partnerskie Beeskow Kamen Friedland Nowy Tomyśl
Przypisy
Linki zewnętrzne
Strona internetowa miasta
Kategoria:Miasta w Polsce lokowane w XIII wieku Kategoria:Miasta w województwie lubuskim Kategoria:Ziemia lubuska