Franco Evangelisti (ur. 21 stycznia 1926 w Rzymie, zm. 28 stycznia 1980 tamże) – włoski kompozytor, znany głównie ze swojego zainteresowania naukowym ujęciem tematu dźwięku.
Życiorys Evangelisti porzucił studia inżynierii, aby w pełni poświęcić się muzyce. W 1948 roku został studentem Daniela Parisa w Rzymie oraz Haralda Genzmera w Musikhochschule (wyższej szkole muzycznej) we Fryburgu Bryzgowijskim, gdzie studiował zaawansowaną kompozycję. W latach 1952–1960 brał udział w Międzynarodowych Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadcie, gdzie miał szansę poznać Wernera Meyera-Epplera z Uniwersytetu w Bonn, dzięki któremu zainteresował się muzyką elektroniczną. Dzięki zaproszeniu Herberta Eimerta, w 1956 pracował w studiu muzyki elektronicznej w WDR w Kolonii.
W 1957, dyrygent Hermann Scherchen zaprosił go do pracy w Studiu Eksperymentalnej Elektroakustyki UNESCO w Gravesano, gdzie zainteresował się biofizyką i zaczął eksplorować możliwości bezpośredniego przekładu impulsów nerwowych na wibracje akustyczne.
W 1958, razem z Karlheinzem Stockhausenem i Luigim Nonem odwiedził Studio Eksperymentalne Polskiego Radia w Warszawie, gdzie został zaproszony następnego roku, aby zrealizować swoją kompozycję elektroniczną i poprowadzić kilka seminariów na temat muzyki elektronicznej. W 1959 został zaproszony przez władze organizacyjne na Międzynarodowy Tydzień Nowej Muzyki w Palermo. W roku następnym, razem z innymi muzykami takimi jak Francesco Pennisi czy też Aldo Clementi założył on organizację Nuova Consonanza, a później - grupę improwizacyjną o tej samej nazwie.
Przeprowadził się do Berlina na dwa lata (1966-1968), goszczony przez Fundację Forda oraz Niemiecką Centralę Wymiany Akademickiej. Kiedy powrócił do Rzymu, zaczął udzielać lekcji z zakresu eksperymentalnych elektronicznych technik kompozytorskich w Akademii Muzycznej im. Św. Cecylii w Rzymie. W 1972 uczył on o muzyce elektronicznej w Konserwatorium im. Alfredo Caselli w Aquili. W 1974 został profesorem muzyki elektronicznej, który to tytuł otrzymał od Akademii Muzycznej im. św. Cecylii, stanowisko to piastował aż do swojej śmierci. W tych latach dawał on koncerty wraz z grupą improwizacyjną Nuova Cosonanza, zarówno we Włoszech, jak i w innych krajach, jak również kontynuował prowadzić różne seminaria na temat "nowej muzyki". Jego działalność kompozytorska nieco osłabła - także dlatego, aby zostawić miejsce dla rozwoju teoretycznego i badań naukowych. Pod koniec 1979, po niemal dwudziestoletniej pracy, ukończył on swoją książkę Dal silenzio a un nuovo mondo sonoro (Z ciszy do nowego sonorystycznego świata). Zmarł w Rzymie.
Na początku lat 60. osławienie zaatakował on pomniejszych przedstawicieli darmsztadzkiej szkoły kompozytorów (za członka której był powszechnie uważany), oskarżając ich o bycie zaledwie dodekafoniczną policją.
Wybrane utwory Quattro fattoriale (4!), małe utwory na skrzypce i fortepian (1954–55) Ordini, na 16 instrumentów (1955) Incontri di fasce sonore, muzyka elektroniczna (1956–57) Random or Not Random, na orkiestrę (1956–62) Proporzioni, na flet (1958) Aleatorio, na kwartet smyczkowy (1959) Spazio a cinque, muzyka elektroniczna z partiami wokalnymi oraz dla 5 perkusjonistów (1959–61) Campi integrati no. 2, na 9 instrumentów (1959–79) Condensazioni, na orkiestrę (1960–62) Die Schachtel (Pudełko), pantomima, dla mimów, z wizualizacjami oraz na orkiestrę, na podstawie tekstu Franca Nonnisa (1962–63)
Kategoria:Muzycy związani z Rzymem Kategoria:Urodzeni w 1926 Kategoria:Włoscy kompozytorzy Kategoria:Zmarli w 1980 Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie