Zygmunt Ochmański (ur. 2 października 1922 w Warszawie, zm. 10 czerwca 2003Polonia 'Ole nr 7 (31) lipiec 2003 r., s. 21, ) – polski piłkarz, grający na pozycji prawego pomocnika. Przez całą piłkarską karierę związany był z klubami warszawskimi. Jako jeden z nielicznych wraz z trzema z nich grał w I lidze.
Kariera klubowa Piłkarską karierę rozpoczynał w Orkanie Warszawa, w którym grał w 1937. Później trafił do Skry Warszawa. W trakcie II wojny światowej w okupowanej Warszawie brał udział w podziemnych rozgrywkach piłkarskich, reprezentując drużynę Wawelu Warszawa. W 1944 roku, podczas powstania warszawskiego przeszedł szlak powstańczy (Wola, Starówka, kanały, Śródmieście w batalionie „Chrobry”).
Po zakończeniu działań wojennych w 1945 wznowił karierę i został piłkarzem Polonii Warszawa, w której stał się kluczowym zawodnikiem. Wraz z nią w sezonie 1946 zdobył mistrzostwo Polski, które był wielką sensacją – pierwsze powojenne Mistrzostwo Polski w piłce nożnej zdobyła drużyna ze zrujnowanego miasta, zespół bez stadionu, trenera i pieniędzy. 28 listopada 1948, w meczu z AKS Chorzów, który jego zespół wygrał 4:1, Ochmański zdobył jubileuszowego, 450 gola Polonii w I lidze. W Polonii występował przez cztery lata i zdobył w jej barwach 14 bramek na najwyższym szczeblu rozgrywkowym.
W 1950 trafił do Legii Warszawa, w której występował przez ponad pół roku – zadebiutował w kwietniowym meczu z Garbarnią Kraków (2:2), a ostatni raz wystąpił w listopadowym pojedynku z Lechem Poznań (1:1). mały|317x317px|Grób Zygmunta Ochmańskiego na Cmentarzu wolskim w Warszawie. Po odejściu z Legii, Ochmański kontynuował swoją karierę w Gwardii Warszawa, z którą w sezonie 1954 zdobył Puchar Polski (Gwardia pokonała w finale Wisłę Kraków w dodatkowym meczu 3:1). Piłkarską karierę zakończył w 1956.
Reprezentacja Polski Zygmunt Ochmański zaliczył jeden występ w reprezentacji Polski. 10 lipca 1949 zagrał w meczu z Węgrami, który Polacy przegrali 8:2. Piłkarz spędził na boisku pełne 90 minut. Honorowe gole dla polskiej kadry strzelili wówczas Józef Mamoń i Józef Kohut.
Styl gry
Zygmunt Ochmański występował na pozycji prawego pomocnika, jednak był zawodnikiem wszechstronnym. Potrafił dokładnie dograć piłkę koledze, jak również samemu zdobyć gola. Doskonale dryblował, imponował szybkością i dynamiką.
Został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu Wolskim.
Sukcesy Polonia Warszawa mistrzostwo Polski: 1946
Gwardia Warszawa Puchar Polski: 1954
Przypisy
Kategoria:Reprezentanci Polski w piłce nożnej Kategoria:Piłkarze Polonii Warszawa Kategoria:Piłkarze Gwardii Warszawa Kategoria:Piłkarze Legii Warszawa Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2003 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Pochowani na cmentarzu Wolskim w Warszawie