thumb|Grób Bożeny Mamontowicz-Łojek thumb|Bożena Mamontowicz-Łojek upamiętniona na Pomniku Ofiar Tragedii Smoleńskiej 2010 roku w Warszawie Zenona Bożena Mamontowicz-ŁojekWedług relacji rodziny ksiądz podczas chrztu odmówił nadania dziecku jako pierwsze imienia „Bożena” i zgodził się uwzględnić je jako drugie, w związku z czym jako pierwsze wybrano „Zenona”. Mimo tego bliscy i znajomi używali imienia „Bożena”, zob. . (ur. 22 grudnia 1937 w Warszawiehttps://wiadomosci.onet.pl/tylko-w-onecie/smolensk-96-wspomnien-bozena-mamontowicz-lojek/7h7vdgg., zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polska historyk baletu, teatrolog i działaczka społeczna, prezes Polskiej Fundacji Katyńskiej, założycielka Warszawskiej Rodziny Katyńskiejdr Bożena Mamontowicz – Łojek..
Życiorys Pochodziła z niepełnej rodziny, córka Anny (po drugim mężu Kuć), miała brata Jerzego i siostrę Irenę. Była absolwentką Państwowej Szkoły Baletowej w Warszawie, tancerką Centralnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego oraz scen operowych w stolicy i ŁodziJarosław Osowski, Bożena Mamontowicz-Łojek, wyborcza.pl z 11 kwietnia 2010.. Na przełomie lat 50. i 60. występowała w Państwowym Zespole Ludowym Pieśni i Tańca „Mazowsze”.
Od 1961 była żoną historyka Jerzego Łojka. W 1966 ukończyła studia na Uniwersytecie Warszawskim. Sześć lat później obroniła doktorat w Katedrze Dziejów Oświaty i Kultury UW na podstawie pracy Polskie szkolnictwo baletowe w okresie międzywojennym. Uzyskała tytuł doktorski za pracę na temat Tancerze króla Stanisława Augusta. Zajmowała się historią polskiego teatru i baletu oraz choreografią. Opublikowała prace: Szkoła artystyczno-teatralna Antoniego Tyzenhausa 1774–1785 (w: „Rozprawy z Dziejów Oświaty”, 1968, Tom XI, 36–98) oraz François Gabriel Le Doux – baletmistrz i choreograf 1755-1823 (w: „Pamiętnik Teatralny”, 1967, zeszyt 2, 212–229). W latach 1971–1974 kierowała zespołem baletowym Państwowego Teatru Muzycznego w Łodzi. Współpracowała z redakcją kwartalnika „Taniec”.
Po śmierci męża Jerzego w 1986, spełniając jego testament zaangażowała się na rzecz upamiętnienia zbrodni katyńskiej (w Katyniu został zamordowany jego ojciec, Leopold Łojek). Współzałożycielka Rodzin Katyńskich (w tym Warszawskiej Rodziny Katyńskiej w 1988, od 1991 jako Stowarzyszenie Rodzina Katyńska w Warszawie), Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni KatyńskiejKomunikat o powstaniu Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej, [w:] Zeszyty Katyńskie (nr 1), Warszawa 1990, s. 4., w 1993 była w Komitecie Organizacyjnym Federacji Rodzin Katyńskich, pierwsza przewodnicząca FRK. Była prezesem Polskiej Fundacji Katyńskiej. Była sekretarzem Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej, wydawała „Zeszyty Katyńskie”.
W 1989 Bożena Mamontowicz-Łojek ustanowiła Nagrodę im. Jerzego Łojka (następnie finansowaną i po 5 latach wyłącznie zarządzaną przez Fundację im. Jerzego Łojka przy Instytucie Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku) przyznawaną „dla autorów prac o tematyce niepodległościowej i historycznej z zakresu wypełniania białych plam w historii”.
Brała udział w życiu społecznym i politycznym, bez powodzenia ubiegała się o mandat senatorski z ramienia Zjednoczenia Polskiego w wyborach parlamentarnych 1993, uzyskując 49 677 głosówObwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 23 września 1993 r. o wynikach wyborów do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniu 19 września 1993 r., , s. 760..
W 1998 otrzymała Honorową Odznakę Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, w 2001 została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi.. 8 kwietnia 2008 Rada Polskiej Fundacji Katyńskiej nadała jej Medal Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni KatyńskiejPierwsze nadanie Medalu Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej 8 kwietnia 2008 r., [w:] Zeszyty Katyńskie (nr 24), Warszawa 2008, s. 253–255.. W 2008 została też odznaczona Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Zginęła 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej. 16 kwietnia 2010 została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski..
20 kwietnia 2010 została pochowana w grobowcu rodziny Łojków na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 251-1-29).
Wybrane publikacje Terpsychora i lekkie muzy. Taniec widowiskowy w Polsce w okresie międzywojennym, Kraków 1972. Polskie szkolnictwo baletowe w okresie międzywojennym, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1978. Działalność artystyczna i pedagogiczna Haliny Mancewiczówny, Gliwice 1992. Tancerze króla Stanisława Augusta 1774–1798: początki polskiego baletu, Wydawnictwo RYTM, Warszawa 2005.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Tancerze króla Stanisława Augusta 1774–1798: początki polskiego baletu, Wydawnictwo RYTM, Warszawa 2005 (nota biograficzna na okładce). Wykaz publikacji dostępnych w Bibliotece Narodowej. Irena Turska, Almanach baletu polskiego 1945–1974, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1983, s. 44.
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej Kategoria:Historycy baletu Kategoria:Nagrodzeni Medalem Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Ofiary katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy historycy teatru Kategoria:Rodziny katyńskie Kategoria:Teoretycy baletu Kategoria:Urodzeni w 1937 Kategoria:Zmarli w 2010