Tabulacja – sposób wyrównywania tekstu stosowany w maszynach do pisania, do których zachowania nawiązują komputerowe edytory tekstu.
Maszyny do pisania W maszynach do pisania i maszynach drukarskich tabulatorami poziomymi były określone punkty na osi poziomej arkusza papieru. Tabulacja realizowana była przez przeskok do najbliższego tabulatora w prawo. Pionowa tabulacja była realizowane poprzez obrót wałka maszyny do pisania o określony kąt. Na kartce był to przeskok o daną liczbę wierszy w dół.
Komputerowe edytory tekstu W celu zastosowania tabulacji edytor tekstu rozmieszcza w tekście tabulatory, czyli obiekty służące do wyrównywania tekstu, które wykorzystywane są przy tworzeniu różnych zestawień i spisów. Mogą nimi być specjalne znaki typograficzne niewidoczne na wydruku (), których wpisanie powoduje przesunięcie kursora tekstowego w prawo do najbliższego punktu tabulacji. Tabulatorami są też często nazywane same punkty tabulacji. W celu wprowadzenia znaku tabulacji na klawiaturze wybiera się klawisz .
Zastosowanie tabulacji powoduje, że tekst jest widoczny w postaci tzw. wcięć. Graficznie tabulacja odpowiada kilku znakom spacji. Ułatwia tworzenie różnego rodzaju zestawień i pozwala na dostosowanie wielkości wcięcia akapitu – tabulacje pozwalają więc na napisanie tekstu w bardziej czytelny sposób. Stosuje się ją przy pisaniu programów w ogromnej większości języków programowania, gdzie umożliwia wydzielanie poszczególnych struktur programu.
Przykład programu z wcięciami w języku C++: #include <iostream.h>
int main(int argc, char *argv[]) { int x; // deklaracja tablicy int i;
for (i = 0; i < 10; i++) { x[i] = i; // wpisanie do tablicy danych
for (i = 0; i < 10; i++) { std::cout << x[i] << std::endl; // wyświetlenie wyniku
return 0; }
W edytorach tekstu punkty tabulacji są widoczne na linijce. Tworzone są automatyczne według określonej siatki tabulacji, ale mogą też być ustawiane ręcznie przez użytkownika.
Znaki tabulacji Zestawienie znaków przedstawia poniższa tabela. W przeważającej większości systemów kodowania znaków tabulatory mają takie same numery jak w kodzie ASCII. Wynika to z ujednolicenia sterowania programami i urządzeniami do edycji tekstu.
Wyjątkami są EBCDIC, BSI (proponowany system zapisu na taśmie magnetycznej), X3.2 (standard poprzedzający ASCII), ECMA (kod 6-bitowy) i Fieldata (sposób kodowania w armii USA w latach 50.), ale są to kody już historyczne lub istniejące tylko jako propozycje.
+Znaki tabulacji – zestawienie kodów Sposób kodowania znaków Pozioma tabulacjanr DEC (HEX) Pionowa tabulacjanr DEC (HEX) ASCII 9 (09) 11 (0B) UNICODE 9 (09) 11 (0B) EBCDIC 5 (05) 11 (0B) BSI 4 (04) X3.2 6 (06) 7 (07) ECMA 1 (01) 3 (03) Fieldata 67 (43)
System kodowania ISO 6429 zawiera dodatkowe znaki sterujące tabulacją: 136 – Horizontal Tabulation Set (zatrzymuje tabulację na pozycji kursora); 137 – Horizontal Tabulation With Justification (podobnie jak wcześniej, ale dodatkowo tekst zostaje rozciągnięty tak, ze ostatni znak jest umieszczony tuż przed znakiem tabulacji); 138 – Vertical Tabulation Set (zatrzymuje tabulację na pozycji kursora).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Znaki niedrukowalne