thumb|Chrystus w Ogrójcu (1746) thumb|Rinaldo i Armida thumb|Gloryfikacja św. Cecylii Sebastiano Conca (ur. w 1680 w Gaecie, zm. w 1764 w Neapolu) – włoski malarz okresu baroku.
Uczył się u Francesca Solimeny w Neapolu. W 1709 przeniósł się do Rzymu, gdzie został członkiem Akademii św. Łukasza. Po krótkim pobycie w Turynie w 1751 powrócił na stałe do Neapolu.
Jego uczniami byli m.in. Tommaso Conca i Corrado Giaquinto.
Wybrane dzieła Aleksander Wielki w Świątyni Jerozolimskiej – Madryt, Prado Chrystus w Ogrójcu (1746) – Rzym, Pinakoteka Watykańska Cud św. Turibia, arcybiskupa Limy (1726) – Rzym, Pinakoteka Watykańska Gloryfikacja św. Cecylii – Florencja, Galleria Palatina Prezentacja Marii w świątyni - Klasztor Ofiarowania w Świątyni, Monte Argentario Madonna ze śpiącym Dzieciątkiem – Sankt Petersburg, Ermitaż Opłakiwanie Chrystusa (1746) – Rzym, Pinakoteka Watykańska Pokłon pasterzy – Los Angeles, J. Paul Getty Museum Pokłon Trzech Króli – Tour, Musée des Beaux-Arts Rinaldi i Armida – Saint Louis Art Museum Sybilla – Museum of Fine Arts w Bostonie Święta Rodzina ze świętymi – Londyn, Dulwich Picture Gallery Trójca Święta – Macerata, Kościół św. Pawła
Przypisy
Bibliografia C. Pietrangeli, Watykan. Arcydzieła malarstwa, Warszawa: Arkady, 2000,
Kategoria:Członkowie Akademii Świętego Łukasza w Rzymie Kategoria:Włoscy malarze barokowi Kategoria:Ludzie związani z Neapolem Kategoria:Urodzeni w 1680 Kategoria:Zmarli w 1764