Theodor Tolsdorff (ur. 3 listopada 1909 w majątku Lenarty, Prusy Wschodnie, zm. 25 maja 1978 w Dortmundzie) – niemiecki generał.
Życiorys Zaciągnął się ochotniczo do armii w 1934 roku. W 1935 ze względu na swoje junkierskie pochodzenie został mianowany podoficerem, a w 1936 roku awansował na podporucznika. W 1938 awansowany na porucznika, a w marcu 1939 roku zostaje dowódcą kompanii w 22 pułku piechoty.
W czasie kampanii wrześniowej dowodził kompanią rozpoznawczą 22 pułku i w trakcie walk został ranny w ramię, za co został odznaczony Krzyżem Żelaznym. W czasie kampanii francuskiej jego rana odnowiła się i do października 1940 roku przebywał w szpitalu w Wuppertalu. We wrześniu 1941 w trakcie walk na froncie wschodnim został ponownie ciężko ranny. W grudniu 1941 został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego, a w styczniu 1942 dostał awans na kapitana. W kwietniu 1942 powrócił na front i już po kilku tygodniach podczas walk w rejonie Szlisselburga został ranny w nogę. Po krótkiej rekonwalescencji wrócił do oddziału bojowego, lecz w sierpniu został ciężko ranny w głowę podczas walki w rejonie Wołchowa. 23 sierpnia 1942 został udekorowany Złotym Krzyżem Niemieckim. W styczniu 1943 powraca na front, zostaje awansowany na majora i obejmuje dowództwo I batalionu 22 pułku fizylierów. Za zasługi w dowodzeniu batalionem, we wrześniu 1943 zostaje odznaczony Liśćmi Dębu do Krzyża Rycerskiego, a dwa miesiące później obejmuje dowództwo 22 pułku fizylierów. W czasie walk w okolicach Odessy otrzymał postrzał w brzuch z bliska i przebywał w szpitalu do połowy 1944 roku.
1 kwietnia 1944 został awansowany na podpułkownika, a od 1 czerwca rozpoczął pracę jako wykładowca taktyki w szkole kadetów w Metz. 1 lipca 1944 powraca na front jako dowódca 22 pułku i bierze udział w obronie okrążonego Wilna. Za wybitne osiągnięcia w czasie tych walk został 18 lipca 1944 odznaczony Mieczami do Krzyża Rycerskiego oraz zyskał przydomek „Lew z Wilna”, a 1 sierpnia został awansowany na pułkownika.
W sierpniu 1944 obejmuje dowództwo szkolnej dywizji piechoty, z której później sformowano 340 Dywizję Grenadierów Ludowych. Tolsdorff dowodził tą dywizją na froncie zachodnim m.in. podczas ofensywy w Ardenach. 30 stycznia został mianowany generałem majorem, a za zasługi w trakcie walk odwrotowych nad Renem 18 marca został awansowany na generała porucznika (w owym czasie był najmłodszym oficerem w tym stopniu) oraz udekorowany Brylantami do Krzyża Rycerskiego. W kwietniu 1945 roku objął dowództwo LXXXII Korpusu Armijnego, który walczył w Bawarii. 9 maja 1945 dostał się do niewoli amerykańskiej, z której został zwolniony dwa lata później. W czasie II wojny światowej był w sumie czternastokrotnie ranny.
W połowie lat pięćdziesiątych Tolsdorff został postawiony przed sądem za wydanie rozkazu rozstrzelania dezertera, jednak został ostatecznie uniewinniony, gdyż działał zgodnie z obowiązującym w czasie wojny prawem wojskowym.
Odznaczenia Krzyż Żelazny II Klasy (22 września 1939) Krzyż Żelazny II Klasy (23 października 1939) Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego (4 grudnia 1941) Liście Dębu (15 września 1943) Liście Dębu i Miecze (18 lipca 1944) Liście Dębu, Miecze i Brylanty (18 marca 1945) Złoty Krzyż Niemiecki (23 sierpnia 1942) Wspomnienie w Wehrmachtbericht (14 lipca 1944) Odznaka Szturmowa Piechoty Srebrna Odznaka za Zniszczenie Czołgu
Przypisy
Bibliografia Lexikon der Wehrmacht: http://www.lexikon-der-wehrmacht.de/Personenregister/T/TolsdorffT.htm
Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1978 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niemieckim