thumb|Pierwsze wydanie „Strażnicy Syjońskiej” w języku włoskim, 1 października 1903 (kwartalnik) Świadkowie Jehowy we Włoszech – społeczność wyznaniowa we Włoszech, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2023 roku 250 193 głosicieli, należących do 2804 zborów. Największa liczebnie wspólnota Świadków Jehowy w Europie oraz do czasu masowej imigracji w ostatnich latach druga liczebnie wspólnota wyznaniowa we WłoszechOd tego czasu potroiła się liczba obcokrajowców (zob. „Przebudźcie się!” styczeń 2014).Cesnur dane za rok 2002.. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2023 roku zgromadziło się 424 115 osóbW związku z pandemią COVID-19 od 14 marca 2020 do 31 sierpnia 2022 roku działalność od domu do domu była zawieszona (prowadzona była listownie, telefonicznie, w formie elektronicznej, od 31 maja 2022 roku wznowiono publiczną działalność ewangelizacyjną). Od 1 kwietnia 2022 roku program uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa oraz zebrań zborowych przeprowadza się ponownie w Sali Królestwa oraz w formie „hybrydowej” (wszyscy uczestnicy w Sali Królestwa i odbierający program transmitowany przez wideokonferencje mogą brać czynny udział w punktach i dyskusjach). Do 31 grudnia 2022 roku wstrzymano organizowanie kongresów regionalnych i zgromadzeń obwodowych z osobistym udziałem obecnych. Ich program został zamieszczony w oficjalnym serwisie internetowym jw.org..
Biuro Oddziału koordynujące działalność Świadków Jehowy we Włoszech, w Egipcie, Libanie, LibiiŚwiadkowie Jehowy w Libii – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Libii, której działalność nadzoruje włoskie Biuro Oddziału. Działalność kaznodziejską w Trypolisie zapoczątkowali w kwietniu 1950 roku Świadkowie Jehowy z Egiptu – Michel Antonovic z rodziną, którzy z przyczyn zawodowych, przybyli na pewien okres z Aleksandrii. Znając język włoski prowadzili działalność wśród Włochów. W tym samym roku założono 10-osobowy zbór. W 1953 roku 27 głosicieli odwiedził Milton George Henschel, który wygłosił do nich okolicznościowe przemówienie w Sali Królestwa. W następnym roku zanotowano liczbę 36 głosicieli, w roku 1955 – 65, a w 1959 roku – 90. Do końca lat 50. XX wieku, działalność koordynowało egipskie Biuro Oddziału w Kairze, a następnie włoskie Biuro Oddziału w Rzymie. W latach 50. XX wieku działalność kaznodziejską wśród Włochów prowadził pionier Antonio Caparelli. W roku 1954 policja w Trypolisie aresztowała głosicieli i skonfiskowała Biblie i ich publikacje. W sierpniu 1959 roku wydaliła trzech Świadków Jehowy i ich dzieci, obywateli Włoch, mieszkających w Libii ponad 20 lat. Wydalenie ich wynikało z toczącej się sprawy przed Sądem Najwyższym przeciwko rządowi libijskiemu w sprawie prześladowań Świadków Jehowy. W roku 1964 Liga Państw Arabskich wydała dekret, według którego Świadków Jehowy uznano za syjonistów i zobowiązała wszystkie kraje arabskie do zamknięcia Biur Oddziałów oraz zakazu rozpowszechniania ich publikacji na terenie tych państw. Nastąpił zakaz działalności. Cudzoziemcy, członkowie wspólnoty, zmuszeni byli do opuszczenia Libii – wielu z nich wyjechało do Włoch, a pojedyncze osoby do Egiptu, Grecji i innych krajów. W Libii pozostało około 50 głosicieli, którzy byli przedstawicielami różnych narodowości – głównie włoskiej. W następnych latach liczba głosicieli wzrosła do 90. Przez pewien czas w Libii działali Francis i Gloria Malaspina – misjonarze, absolwenci Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead. Po objęciu władzy przez Muammara Kadafiego nastąpiły kolejne ograniczenia działalności. Z powodu napiętej sytuacji politycznej i prześladowania Świadków Jehowy, w roku 2000 w Libii pozostało tylko 3 głosicieli, a na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej obecnych było 19 osób. W roku 2002 opublikowano ostatnie oficjalne sprawozdanie z tego kraju – działało 26 głosicieli. Działalność w Libii nie jest zalegalizowana i prowadzona jest nieoficjalnie, z tego powodu szczegółowa liczebność członków wyznania nie jest podawana do wiadomości publicznej. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie działalność Świadków Jehowy jest ograniczona prawnie lub zakazana (Źródła: 1982 Yearbook of Jehovah's Witnesses, s. 234]; Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego, s. 476; „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, 1 stycznia 1995, s. 21, 22; Życiorys, DOrina Caparelli: Chociaż jestem nieśmiała, miałam bardzo ciekawe życie!). oraz San Marino znajduje się w Rzymie. Sale Zgromadzeń znajdują się w Rzymie, Bitonto, Cairo Montenotte, Caltanissetta, Cameri, Forchia, Francavilla Angitola, Imola, Mediolanie, Medole, Prato, Roseto degli Abruzzi, Syrakuzach, Solarussa i Treviso. Jest to jedna z 27 wspólnot Świadków Jehowy na świecie, których liczebność przekracza 100 000 głosicieliPozostałe kraje należące do grona „stutysięczników” to: Angola, Argentyna, Brazylia, Demokratyczna Republika Konga, Ekwador, Filipiny, Francja, Ghana, Hiszpania, Japonia, Kanada, Kolumbia, Korea Południowa, Malawi, Meksyk, Niemcy, Nigeria, Peru, Polska, Południowa Afryka, Rosja, Stany Zjednoczone, Ukraina, Wenezuela, Wielka Brytania i Zambia..
Historia Początki W 1891 roku w trakcie swojej pierwszej podróży do Europy Charles Taze Russell odwiedził Brindisi, Neapol, Pompeje, Herkulanum, Rzym, Florencję, Wenecję i Mediolan. W miasteczku Pinerolo w prowincji Turyn spotkał się z grupą osób zainteresowanych Biblią. Około roku 1900 kilku wyznawców włoskiego pochodzenia z Belgii, Francji i Stanów Zjednoczonych powróciło do kraju, by prowadzić działalność kaznodziejską.
W roku 1903 profesor Daniele Rivoire (1858–1911), były pastor waldensów, przetłumaczył na język włoski książkę C.T. Russella Boski plan wieków i wydał ją w roku 1904 własnym sumptem (oficjalne wydanie tej książki ukazało się w roku 1905). Rivoire, choć sam nie przyjął wierzeń Badaczy Pisma Świętego, rozpoczął również tłumaczenie „Strażnicy Syjońskiej” na język włoski, której pierwsze kwartalne wydanie ukazało się w październiku 1903 roku i było wydawane w Pinerolo. W tym samym roku w Pinerolo powstała grupa osób badających Biblię, która w roku 1908 utworzyła pierwszy oficjalny zbór. W tym samym roku około 20 włoskojęzycznych wyznawców ze Szwajcarii przeniosło się do Włoch, aby wspierać tam działalność kaznodziejską. Z orędziem biblijnym dotarli do wszystkich głównych miast i kilkuset wiosek. 1 maja 1910 roku Charles T. Russell ponownie odwiedził Włochy i w sali YMCA w centrum Rzymu wygłosił wykład biblijny do niewielkiego grona słuchaczy. Dwa lata później C.T. Russell odwiedził jedyny włoski zbór w Pinerolo, w którego zebraniach uczestniczyło około 40 osób. Przemawiał także w Brindisi i w Rzymie. W czasie I wojny światowej Badacz Pisma Świętego Remigio Cuminetti (1890–1939) został pierwszym włoskim obdżektorem. Za odmowę pełnienia służby wojskowej i pracy na rzecz wojska w sierpniu 1916 roku został skazany na karę 3 lat i 2 miesięcy więzienia.
W roku 1919 w Pinerolo utworzono biuro do obsługi korespondencji, a do roku 1945 działalność Świadków Jehowy we Włoszech nadzorowało Biuro Oddziału w Szwajcarii. W roku 1919 powstały pierwsze zbory w środkowej części kraju. Po roku 1920 Badacze Pisma Świętego byli surowo prześladowani przez dyktaturę faszystowską. W tym okresie działalność kaznodziejską prowadziło we Włoszech nie więcej niż 150 osób, spośród których większość zapoznała się z tą religią poprzez krewnych lub znajomych, którzy mieszkali za granicą.
W dniach od 23 do 26 kwietnia 1925 roku odbył się pierwszy krajowy kongres w hotelu Grossa w Pinerolo koło Turynu. W latach 20. i 30. XX w. powstały małe zbory w Abruzji i w okolicach Aquilii.
Prześladowania w okresie II wojny światowej W roku 1939 miały miejsce pierwsze aresztowania włoskich Świadków Jehowy, m.in. w Mediolanie aresztowano i skazano 26 osób. 13 marca 1940 roku działalność została oficjalnie zakazana. W czasie II wojny światowej uwięziono i osadzono w więzieniach ponad 150 włoskich Świadków Jehowy.
Szwajcarskie Biuro Oddziału starało się utrzymywać kontakt z głosicielami we Włoszech. W roku 1939 Adele Brun została wyznaczona do odwiedzenia ich w północnych i środkowych Włoszech. Publikacje biblijne były przemycane przez osoby, które pracowały w Szwajcarii. Kiedy po pracy wracali wieczorem do domu, zabierali ze sobą ukryte publikacje. Martin Harbeck, nadzorca szwajcarskiego Biura Oddziału, spotkał się z Marią Pizzato, i zachęcił ją do nawiązania kontaktu z głosicielami, którzy stracili kontakt po śmierciw roku 1939 Remigio Cuminetti, który był odpowiedzialny za działalność we Włoszech. Otrzymała około 50 adresów oraz publikacje, które zostały zmagazynowane w Mediolanie. Agostino Fossati za prowadzenie działalności został wydalony ze Szwajcarii. W roku 1940 i 1941 korespondował z niektórymi Świadkami Jehowy, wysyłając im różne publikacje, w tym artykuły ze „Strażnicy”, które tłumaczył z języka francuskiego. W styczniu 1942 roku został aresztowany. Narciso Riet na terenie III Rzeszy przemycał „Strażnice” do obozów koncentracyjnych, potem udało mu się zbiec do Cernobbio. Tam poproszono go o tłumaczenie tej publikacji z języka niemieckiego na włoski i dostarczanie jej współwyznawcom w najbliższej okolicy. Pomagał mu w tym Agostino Fossati, który powrócił ze sz rocznej deportacji, a później Maria Pizzato, kiedy została zwolniona z więzienia w 1943 roku. W końcu Riet został aresztowany, deportowany i uwięziono w obozie koncentracyjnym w Dachau. Krótko przed końcem II wojny światowej został stracony. Pizzato kontynuowała pracę rozpoczętą przez Rieta, a kiedy Fossati został ponownie aresztowany, ona również musiała sama dostarczyć publikacje. Po wykonaniu około 70 egzemplarzy każdego przetłumaczonego czasopisma, dostarczyła je osobiście współwyznawcom na terenie Włoch.
Powojenny rozwój działalności thumb|Sala Zgromadzeń Świadków Jehowy w Prato W roku 1945 Włochy odwiedził Nathan H. Knorr i Milton G. Henschel. W roku 1946 w Mediolanie otworzono Biuro Oddziału. W latach 1946–1947 do grona 120 miejscowych głosicieli dołączyła pierwsza grupa misjonarzy – absolwentów Biblijnej Szkoły Gilead, którzy zostali skierowani do głównych miast włoskich. W roku 1947 w Mediolanie odbył się pierwszy powojenny kongres krajowy pod hasłem „Rozrost wszystkich narodów” z udziałem około 700 obecnych. W roku 1948 Biuro Oddziału przeniesiono z Mediolanu do Rzymu. W roku 1949 misjonarze zostali przez władze wydaleni z Włoch. W październiku tego samego roku w Mediolanie odbył się kongres krajowy.
W październiku 1950 roku w Mediolanie zorganizowano kongres pod hasłem „Rozrost Teokracji”, z udziałem przeszło 1000 osób. W grudniu 1951 roku na kongresie pod hasłem „Czyste wielbienie” w Rzymie obecni byli delegaci z kilku krajów europejskich. Osiągnięta została wtedy liczba 1742 głosicieli. W roku 1955 na kongresie międzynarodowym pod hasłem „Tryumfujące Królestwo” w stolicy obecni byli delegaci z 32 krajów. Rok później liczba głosicieli wzrosła do 3491 osób. W roku 1956 Trybunał Konstytucyjny przyznał Świadkom Jehowy większą wolność wyznania na mocy nowej konstytucji. W tym samym roku Świadkowie Jehowy z Włoch rozpoczęli działalność w San Marino, a w późniejszych latach pomagali również w działalności współwyznawcom w Libii. W latach 50. i 60. XX wieku nastąpił ostry sprzeciw ze strony duchowieństwa. W roku 1957 był on nawet tematem dyskusji na forum włoskiego parlamentu.
W roku 1961 w Turynie odbył się kongres międzynarodowy pod hasłem „Zjednoczeni wielbiciele”. Brały w nim udział 6372 osoby. W roku 1961 zanotowano liczbę ponad 6300 głosicieli, w roku 1962 – 6929, 4 lata później 10 000, a w roku 1970 – 20 000. W roku 1963 – na mediolańskim Vigorelli Velodrome odbył się kongres międzynarodowy pod hasłem „Wiecznotrwała dobra nowina”, liczba obecnych wyniosła 20 516 osób, ochrzczono 1233 osoby. W roku 1969 w Rzymie odbył się kongres międzynarodowy pod hasłem „Pokój na ziemi”. Wzięło w nim udział 25 648 osób, w tym delegaci z 35 krajów, a 2212 osób zostało ochrzczonych.