Zmierzch długiego dnia (ang. Long Day's Journey into Night) – sztuka teatralna amerykańskiego dramaturga Eugene'a O’Neilla z 1956 roku, uważana powszechnie za jego arcydzieło. O’Neill otrzymał za nią w roku 1957 pośmiertnie Nagrodę Pulitzera w dziedzinie dramaturgii.
Streszczenie Akcja sztuki rozgrywa się podczas sierpniowego dnia 1912 roku, od godziny około 8:30 aż do północy. Miejscem akcji jest dom rodziny Tyronów nad morzem w stanie Connecticut. Jest to opowieść autobiograficzna przedstawiająca życie rodziny O’Neillów w ich rodzinnym domu w miejscowości Monte Cristo Cottage.
Tematem sztuki jest nałóg i jego zgubny wpływ na życie rodziny. Trzy postacie męskie są alkoholikami, matka jest uzależniona od morfiny. Wszyscy oni wzajemnie się oskarżają, odrzucają i użalają, co przybiera formę narastającego konfliktu przerywanego czasami nie zawsze szczerymi próbami okazania miłości, współczucia i wzajemnego pocieszania.
Nagrody i nominacje 1957 – Nagroda Pulitzera w dziedzinie Dramaturgii – Pulitzer Prize for Drama 1957 – Tony Award za najlepszą sztukę – Tony Award for Best Play 2003 – Drama Desk Award for Outstanding Revival 2003 – Tony Award for Best Revival of a Play
Nominacje 1986 – Drama Desk Award for Outstanding Revival 1989 – Drama Desk Award for Outstanding Revival
Bibliografia O’Neill Eugene Gladstone, „Long Day’s Journey Into Night”, New Haven, 1956,
Kategoria:Amerykańskie utwory dramatyczne Kategoria:Utwory literackie z 1956 Kategoria:Utwory, których akcja toczy się w Connecticut