Narodowy Plan Rozwoju Gospodarczego (hiszp. Plan Nacional de Estabilización Económica) – plan gospodarczy wprowadzony w 1959 r. w Hiszpanii dla ratowania beznadziejnej sytuacji gospodarczej państwa spowodowanej przez izolacyjną politykę dyktatora gen. Francisco Franco.
Sytuacja przed wprowadzeniem planu W 1956 roku Hiszpania była praktycznie w stanie upadłości, jej gospodarka była niestabilna. Inflacja rosła w zastraszającym tempie. Były to konsekwencje samowystarczalnej i izolacjonistycznej polityki rządu generała Franco. W tym czasie Hiszpania razem z Portugalią były najbiedniejszymi państwami Europy.
Nowy rząd Ta sytuacja spowodowała potrzebę zreformowania systemu gospodarczego panującego w Hiszpanii. Tak więc, w 1957 roku został utworzony nowy rząd, w którym sprawami gospodarczymi zajmowali się nowi ministrowie, tzw. Technokraci, którzy byli związani z katolickim stowarzyszeniem Opus Dei. Stanowisko Ministra Handlu pełnił Alberto Ullastres, a Ministra Administracji Mariano Navarro Rubio. Stworzyli oni Narodowy Plan Rozwoju Gospodarczego, który był niezbędny do umocnienia rozwoju gospodarczego kraju. Nie wszyscy politycy byli entuzjastycznie nastawieni do tej reformy, np.: Franco i Carrero Blanco. Nie chcieli oni zmieniać istniejącego systemu, lecz lekko go modyfikując umocnić.
Postanowienia planu Ostatecznie Narodowy Plan Rozwoju Gospodarczego wszedł w życie dnia 21 czerwca 1959 roku. Główne punkty planu obejmowały zmianę wartości waluty względem dolara (z 42 na 60 peset w stosunku do 1 dolara). Dało to stabilność kursowi waluty hiszpańskiej. Aby zmniejszyć inflację konieczne było obniżenie wydatków na państwo, a także ograniczenie prawa do kredytów bankowych i zamrożenie części wynagrodzeń. Rząd planował stopniowe ograniczanie swojej władzy nad gospodarką państwa. Innym bardzo ważnym punktem planu było otwarcie się rynku hiszpańskiego na zagraniczne wpływy. Ułatwienie importu i powiązanie gospodarki krajowej z międzynarodową. Niedługo po podpisaniu tego dekretu rząd wprowadził serię ułatwień dla zagranicznych inwestorów planujących wejście na rynek hiszpański. Ta transformacja była możliwa dzięki pomocy kredytów z międzynarodowych banków.
Skutki wprowadzenia planu W 1959 roku Hiszpania odnotowała nadwyżkę bilansu wynagrodzeń w wysokości 81 milionów dolarów. W Banku Hiszpanii wzrosły rezerwy dewiz. Zaobserwowano także spadek inflacji z 12,6% w 1958 do 2,4% w 1960 r. Są to krótkoterminowe rezultaty Narodowego Planu Rozwoju Gospodarczego. Ale zamrożenie części wynagrodzeń i spadek akcyzy spowodowały groźną falę emigracji Hiszpan do Europy w celu znalezienia zatrudnienia. Działania te miały miejsce na tak szeroką skalę iż stały się fenomenem epoki.
Bibliografia A. Fernández García, M. Llorens Serrano, R. Ortega Canadell, J. Roig Obiol (2005), Historia Acervo, VICENS VIVES, . Strony internetowe:
Kategoria:1959 w Hiszpanii Kategoria:Gospodarka Hiszpanii Kategoria:Państwo Hiszpańskie