Marek Jan Wilczyński (ur. 25 września 1959 w Krakowie zm. 3 września 2023) – polski historyk, profesor historii starożytnej specjalizujący się w dziejach późnego antyku. Nauczyciel i popularyzator nauki, dyrektor Instytutu Historii Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie w latach 2003–2009.
Życiorys Był synem Eugeniusza Wilczyńskiego, podporucznika kawalerii II RP, weterana kampanii wrześniowej i AK-owca. Absolwent XII Liceum w Krakowie. Jego wujem był Julian Zawadowski. W 1978 rozpoczął studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UJ, gdzie po jakimś czasie przeszedł na indywidualny tok nauki pod kierunkiem Aleksandra Krawczuka. Współpracował przy powstaniu Studenckich Zeszytów Historycznych UJ. W 1982 zakończył studia z wyróżnieniem.
W latach 1982–1984 pracował w krakowskim Wojewódzkim Archiwum Państwowym, a później jako nauczyciel w XII Liceum. W 1985 został asystentem w Instytucie Historii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w KrakowieLeksykon Profesorów Akademii Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej 1946-2006, Kraków 2006, s. 584. 21 czerwca 1991 uzyskał doktorat w WSP na podstawie pracy Afrykańskie państwo Wandalów na tle sytuacji w basenie Morza Śródziemnego. W latach 1994–2003, równolegle z pracą na uczelni, zatrudniony był w XII Liceum.
27 kwietnia 2001 habilitował się na tej samej uczelni, która zmieniła w międzyczasie nazwę na Akademia Pedagogiczna w Krakowie. Podstawą habilitacji była rozprawa Germanie w służbie zachodniorzymskiej w V w. n.e. Studium historyczno-prozopograficzne. W latach 2000–2003 pełnił funkcję wicedyrektora, a w latach 2003–2009 dyrektora Instytutu Historii Akademii Pedagogicznej (później Uniwersytetu Pedagogicznego). Od 2000 do śmierci był kierownikiem Zakładu Historii Kultury Antycznej swojego Instytutu. Był autorem i recenzentem podręczników szkolnych. 12 listopada 2013 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.
Członek Komisji Filologii Klasycznej Polskiej Akademii Umiejętności od 2002, a od 2021 do śmierci – jej przewodniczący. Pełnił funkcję sekretarza krakowskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego w latach 1989–1994, a później był wiceprezesem zarządu i przewodniczącym komisji rewizyjnej tegoż oddziału. Współzałożyciel i działacz Stowarzyszenia Centrum Polsko-Niemieckie z siedzibą w Krakowie. Działał także w Stowarzyszeniu Historyków Starożytności. Za swoje osiągnięcia uhonorowany został m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej.
Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krakowie-Mogile.
Wybrane publikacje Zagraniczna i wewnętrzna polityka afrykańskiego państwa Wandalów, Kraków: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej 1994. Germanie w służbie zachodniorzymskiej w V w. n.e. Studium prosopograficzne., Kraków: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej 2001. Królestwo Swebów - regnum in extremitate mundi, Kraków: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Pedagogicznego 2011. Gejzeryk i "czwarta wojna punicka", Oświęcim: Wydawnictwo Napoleon V 2016. Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Urodzeni w 1959 Kategoria:Polscy mediewiści Kategoria:Polscy bizantynolodzy Kategoria:Polscy historycy starożytności Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie Kategoria:Zmarli w 2023 Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Absolwenci Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Historycznego Kategoria:Pochowani na cmentarzu Mogilskim w Krakowie Kategoria:Polscy autorzy podręczników szkolnych