Grimoald I (ur. między 615 a 625, zm. 657 lub 662) – majordom Austrazji od 643 do swojej śmierci.
Urodził się między 615 a 625. Był synem Pepina z Landen i jego żony Idubergi; . Po śmierci Pepina ok. 640, majordomem Austrazji został Otto. W 643 Grimoaldowi udało się doprowadzić do zamordowania Ottona, dzięki czemu objął on urząd swego przeciwnika; . Pełnił funkcję regenta w trakcie małoletności króla Sigeberta III. Razem z nim ufundował klasztor w Stavelot-Malmédy; .
Grimoald namówił – wówczas bezdzietnego – króla Sigeberta III, by adoptował jego syna Childeberta; . Sigebert jednak w końcu doczekał się syna Dagoberta, ale Grimoald po śmierci Sigeberta w 656 nakazał ostrzyc włosy Dagobertowi i wygnał go do klasztoru w Irlandii. Królem został wtedy Childebert; . Nie jest jednak wykluczone, że Dagobert panował po śmierci swego ojca, a jego wygnanie i wstąpienie na tron Childeberta miało miejsce kilka lat później, ok. 660.
Możni neustryjscy oraz król Chlodwig II obalili jednak Grimoalda, po czym przewieźli go do Paryża. Majordom był torturowany, a następnie stracony; . Według różnych poglądów miało to miejsce w 657 lub 662.
Miał dwoje dzieci: Childeberta, zwanego Adoptowanym, i Wulfetrudę, opatkę w Nivelles. Imię partnerki Grimoalda, która była ich matką nie jest znane; .
Dokonany przez Grimoalda przewrót był pierwszą próbą uzyskania pełni władzy przez przedstawicieli rodu Pepinidów. Ustalenie szczegółowego przebiegu tych wydarzeń jest jednak bardzo utrudnione.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Państwo Franków Kategoria:Urodzeni w VII wieku Kategoria:Zmarli w VII wieku