thumb|300px|Tranzystor stopowy z 1965 r. Tranzystor stopowy – wczesny rodzaj tranzystora bipolarnego. Został opracowany w roku 1951 w firmach General Electric i RCA. Tranzystory stopowe mają znaczenie jedynie historyczne, obecnie nie są wytwarzane.
Wytwarzanie Tranzystor stopowy jest wykonany z cienkiej płytki słabo domieszkowanego półprzewodnika, pełniącego funkcję bazy, z wtopionymi po przeciwnych stronach w wysokiej temperaturze kulkami metalu. Podczas wtapiania kulek zachodzi dyfuzja domieszki z kulki do półprzewodnika i zmienia się typ półprzewodnika na przeciwny, tworząc złącza p-n. Jedno z tych złącz pełni rolę złącza emitera, drugie kolektoraJerzy Klamka, Technologia złącz p-n, Elektronika, 10-11(24-25)/1957.
Typy Tranzystor typu pnp powstawał przez wtopienie kulek z indu w płytkę półprzewodnika typu n.
Tranzystor typu npn powstawał przez wtopienie kulek z ołowiu z domieszką antymonu lub fosforu w płytkę półprzewodnika typu p.
Produkowano zarówno stopowe tranzystory germanowe (częściej), jak i krzemowe (na przykład amerykański 2N496, europejskie OC200 i BCZ11, radzieckie Π101…103 i Π111…113). Tranzystory stopowe krzemowe zostały już w latach 50. XX w. wyparte przez tranzystory krzemowe produkowane nowszymi technologiami.
W Polsce z tranzystorów stopowych wytwarzano jedynie germanowe typu pnp (zob. TG70-72). Produkcję rozpoczęto w końcu lat 50., zakończono w latach 70. XX w. W latach 80. XX w. były jeszcze produkowane w ZSRR.
Parametry Moc: od kilkudziesięciu mW do kilkudziesięciu W częstotliwość graniczna: do kilkunastu MHz – tranzystory małej mocy do kilku MHz – tranzystory dużej mocy.
Przypisy
Kategoria:Tranzystory Kategoria:Historia elektroniki