thumb|Reprezentacja Nowej Zelandii podczas ceremonii otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2010 thumb|Timothy Cafe – nowozelandzki narciarz alpejski, reprezentant kraju na igrzyskach w Vancouver thumb|Benjamin Griffin – nowozelandzki narciarz alpejski, reprezentant kraju na igrzyskach w Vancouver Nowa Zelandia na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010 – występ szesnastoosobowej kadry sportowców reprezentujących Nową Zelandię na igrzyskach w 2010 roku w Vancouver.
W reprezentacji znalazło się siedem kobiet i dziewięciu mężczyzn. Wzięli oni udział w ośmiu dyscyplinach – biathlonie, biegach narciarskich, łyżwiarstwie szybkim, narciarstwie alpejskim, narciarstwie dowolnym, short tracku, skeletonie i snowboardingu. Reprezentanci Nowej Zelandii nie zdobyli żadnego medalu. Najwyższą pozycję zajął Ben Sandford, który był jedenasty w skeletonowym ślizgu mężczyzn. Była to najliczniejsza reprezentacja Nowej Zelandii w historii jej dotychczasowych startów w zimowych igrzyskach olimpijskich. Po raz pierwszy wystartowali oni w ośmiu dyscyplinach sportowych w trakcie jednych igrzysk.
Najmłodszą zawodniczką w reprezentacji była snowboardzistka Rebecca Sinclair (18 lat i 161 dni), natomiast najstarszą sportsmenką była skeletonistka Tionette Stoddard (35 lat i 148 dni). Dla czworga nowozelandzkich sportowców występ w Vancouver był drugim olimpijskim startem w karierze. W Turynie wystąpili snowboardziści: Juliane Bray, Kendall Brown i Mitchell Brown oraz skeletonista Ben Sandford.
Rolę chorążego reprezentacji podczas ceremonii otwarcia igrzysk pełniła Juliane Bray, a podczas ceremonii zamknięcia funkcję tę pełnił Ben Sandford.
Był to czternasty start Nowej Zelandii na zimowych igrzyskach olimpijskich. Poza igrzyskami w 1956 i 1964 roku, kraj ten wystawił reprezentację na wszystkie zimowe igrzyska od 1952 roku.
Tło startu Występy na poprzednich igrzyskach Debiut reprezentacji Nowej Zelandii na zimowych igrzyskach olimpijskich miał miejsce w 1952 roku. Wówczas, podczas igrzysk w Oslo, Nową Zelandię reprezentowało troje alpejczyków. Nowozelandczycy nie wystąpili na igrzyskach w 1956 i 1964 roku. W 1988 roku, na igrzyskach w Calgary, po raz pierwszy w nowozelandzkim składzie znaleźli się przedstawiciele innych dyscyplin niż narciarstwo alpejskie. Poza alpejczykami wystąpili wówczas bobsleiści i biegaczka narciarska.
Na kolejnych zimowych igrzyskach olimpijskich, które rozegrano w Albertville, po raz pierwszy reprezentantka Nowej Zelandii zdobyła medal. Srebrną medalistką w alpejskim slalomie kobiet została Annelise Coberger. Na tych samych igrzyskach po raz pierwszy wystąpili także nowozelandzcy łyżwiarze uprawiający short track. Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1998 w kadrze Nowej Zelandii znalazło się ośmioro sportowców, którzy wystąpili w sześciu dyscyplinach – w narciarstwie alpejskim, bobslejach, narciarstwie dowolnym, saneczkarstwie, snowboardingu i łyżwiarstwie szybkim. Cztery lata później po raz pierwszy na igrzyskach wystartowała skeletonistka z Nowej Zelandii, a w 2006 roku debiut olimpijski zaliczyli nowozelandzcy curlerzy.
W porównaniu do poprzednich zimowych igrzysk, reprezentacja Nowej Zelandii w 2010 roku była najliczniejsza. W Vancouver zaprezentowało się łącznie szesnaścioro sportowców z tego kraju, o jeden więcej niż cztery lata wcześniej. Ponadto po raz pierwszy Nowozelandczycy wystawili swoich reprezentantów do ośmiu różnych dyscyplin sportowych. Sarah Murphy stała się także pierwszą nowozelandzką biathlonistką, która wystąpiła na zimowych igrzyskach.
Sponsor Sponsorem nowozelandzkiej reprezentacji na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010 w Vancouver była firma z branży spożywczej Cadbury.
Kwalifikacje olimpijskie Pierwszą nowozelandzką zawodniczką, która uzyskała kwalifikację na igrzyska w Vancouver, była biegaczka Katherine Calder. Na początku 2009 roku spełniła ona wymogi stawiane przez Międzynarodową Federację Narciarską i tym samym zapewniła sobie udział w igrzyskach. Drugi z przedstawicieli Nowej Zelandii w biegach narciarskich, Benjamin Koons, uzyskał kwalifikację w listopadzie 2009 w fińskim Muonio.
O wyjazd na igrzyska olimpijskie rywalizowało trzech nowozelandzkich łyżwiarzy szybkich – Shane Dobbin, Blake Skjellerup i Mark Jackson. Dobbin zakwalifikował się na igrzyska w grudniu 2009, zajmując jedenaste miejsce w zawodach Pucharu Świata w Salt Lake City i poprawiając rekord kraju. Nominację olimpijską zapewnił sobie dzięki trzynastej pozycji w sezonie w biegach na 5000 metrów. Spośród dwóch pozostałych zawodników do rywalizacji w short tracku wybrany został Skjellerup.
Kwalifikację zdobyło troje skeletonistów – Tionette Stoddard, Iain Roberts i Ben Sandford. Stoddard zakwalifikowała się na podstawie pozycji zajmowanych w zawodach Pucharu Świata, w których plasowała się w czołowej dwudziestce. W podobny sposób start olimpijski zapewnił sobie Sandford, który przed igrzyskami zajmował 12. miejsce w klasyfikacji generalnej. Roberts uzyskał kwalifikację podczas drużynowych zawodów w Königssee, w których zajął dziewiąte miejsce.
Alpejczycy Benjamin Griffin i Timothy Cafe uzyskali prawo startu na podstawie nominacji komitetu olimpijskiego. Kwalifikację olimpijską w styczniu 2010 roku wywalczyła narciarka dowolna Michelle Greig, która zajęła 17. miejsce w zawodach Pucharu Świata w Alpe d’Huez. Dzięki temu znalazła się w pierwszej trzydziestce klasyfikacji generalnej, co było warunkiem wystarczającym do startu w igrzyskach.
Kwalifikację olimpijską na podstawie pozycji w Pucharze Świata zdobyli snowboardziści James Hamilton i Juliane Bray. O pozostałe miejsca w kadrze rywalizowali Benjamin Stewart, Mitchell Brown, Rebecca Sinclair i Kendall Brown. Spośród nich nominacji nie otrzymał Stewart.
Jako ostatnia awans do igrzysk olimpijskich uzyskała Sarah Murphy. Prawo startu uzyskała pod koniec stycznia na podstawie kwoty przydzielanej przez Międzynarodową Unię Biathlonową.
Nominacji nowozelandzkich zawodników na igrzyska olimpijskie dokonywali przedstawiciele Nowozelandzkiego Komitetu Olimpijskiego – Barry Maister, Simon Wickham, Mike Stanley oraz Rosemarie Nye. Wybór zawodników i zawodniczek nastąpił w styczniu 2010.
Nadzieje olimpijskie Wśród pretendentów do medalu w skeletonie mężczyzn wymieniano nazwisko Bena Sandforda. Na poprzednich igrzyskach ukończył on rywalizację na dziesiątej pozycji. W sezonie olimpijskim dwukrotnie plasował się w pierwszej dziesiątce zawodów Pucharu Świata. W listopadzie 2009 roku w Lake Placid był ósmy, a w styczniu 2010 w Königssee zajął dziewiąte miejsce. Skeletonista był typowany przez nowozelandzkie media jako kandydat do medalu także dlatego, że jego wuj, Bruce Sandford, w 1992 roku w Calgary zdobył tytuł mistrza świata w skeletonie.
Wśród nadziei olimpijskich wymieniano także Juliane Bray jako szesnastą snowboardzistkę w halfpipie na poprzednich igrzyskach i piątą zawodniczkę rozgrywanych w Stoneham zawodów Pucharu Świata. Kolejną z pretendentek do dobrego występu olimpijskiego była skeletonistka Tionette Stoddard, która w sześciu ostatnich startach przed igrzyskami plasowała się w czołowej dwudziestce zawodów Pucharu Świata. Nadzieją olimpijską była także biathlonistka Sarah Murphy, która jako pierwsza Nowozelandka w historii dostała kwalifikację olimpijską w tej dyscyplinie.
Skład reprezentacji Spośród piętnastu dyscyplin sportowych, które Międzynarodowy Komitet Olimpijski włączył do kalendarza igrzysk, reprezentacja Nowej Zelandii wzięła udział w ośmiu. Najwięcej, pięcioro nowozelandzkich zawodników wystartowało w konkurencjach snowboardowych. Ponadto Nowozelandczycy wystąpili w biathlonie, biegach narciarskich, łyżwiarstwie szybkim, narciarstwie alpejskim, narciarstwie dowolnym, short tracku i skeletonie.
Nowozelandzkim szefem misji olimpijskiej w Vancouver był Peter Wardell.
Biathlon (1) Zawodniczka Data urodzenia Miejsca na ZIO 2006 Źródłosprintbieg pościgowybieg masowybieg indywidualny sztafetaSarah Murphy 16 lutego 1988 – – – – – Biegi narciarskie (2) Zawodnik Data urodzenia Miejsca na ZIO 2006 Źródłoind. sprintdowolnadruż. sprintklasycznaind.klasycznaind.łączonyind.dowolnasztafeta4x10 kmKatherine Calder 10 września 1980 – – – – – –Benjamin Koons 9 kwietnia 1986 – – – – – – Łyżwiarstwo szybkie (1) Zawodnik Data urodzenia Miejsca na ZIO 2006 Źródło500 m1000 m1500 m5000 m10 000 mbieg druż.Shane Dobbin 22 stycznia 1980 – – – – – – Narciarstwo alpejskie (2) Zawodnik Data urodzenia Miejsca na ZIO 2006 Źródłozjazdsupergigantslalom gigantslalom kombinacjaTimothy Cafe 12 sierpnia 1987 – – – – –Benjamin Griffin 22 września 1986 – – – – – Narciarstwo dowolne (1) Zawodniczka Data urodzenia Miejsca na ZIO 2006 Źródło jazda po muldach skoki akrobatyczneMichelle Greig 4 października 1988 – – Short track (1) Zawodnik Data urodzenia Miejsca na ZIO 2006 Źródło 500 m1000 m 1500 msztafetaBlake Skjellerup 13 czerwca 1985 – – – – Skeleton (3) Zawodnik Data urodzenia Miejsce na ZIO 2006 Źródło ślizgTionette Stoddard 24 września 1974 –Iain Roberts 16 maja 1979 –Ben Sandford 10 kwietnia 1977 10 Snowboarding (5) Zawodnik Data urodzenia Miejsce na ZIO 2006 Źródło halfpipe cross slalom gigant równoległyJuliane Bray 9 października 1975 16 20 –Kendall Brown 15 sierpnia 1989 24 – –Rebecca Sinclair 11 września 1991 – – –Mitchell Brown 18 sierpnia 1987 25 – –James Hamilton 7 czerwca 1989 – – –
Statystyki według dyscyplin Lp. Sport Mężczyźni Kobiety Łącznie 1 Biathlon – 1 1 2 Biegi narciarskie 1 1 2 3 Łyżwiarstwo szybkie 1 – 1 4 Narciarstwo alpejskie 2 – 2 5 Narciarstwo dowolne – 1 1 6 Short track 1 – 1 7 Skeleton 2 1 3 8 Snowboarding 2 3 5 Łącznie 9 7 16
Sztab szkoleniowy Dyscyplina Imię i nazwiskoBiathlon Biegi narciarskie Łyżwiarstwo szybkie Narciarstwo alpejskie Narciarstwo dowolne Short track Skeleton
Wyniki 30px Biathlon
Jedyną reprezentantką Nowej Zelandii w biathlonie na igrzyskach w Vancouver była Sarah Murphy. Jej występ był pierwszym w historii startem nowozelandzkiej zawodniczki w konkurencjach biathlonowych na igrzyskach olimpijskich. Wystąpiła w dwóch konkurencjach – w sprincie i biegu na 15 kilometrów, w obu plasując się na 82. miejscu. W sprincie straciła 3 minuty i 54,1 sekundy do zwyciężczyni – Anastasiji Kuźminy. Reprezentantka Nowej Zelandii wyprzedziła wówczas sześć zawodniczek. W biegu na 15 km strata Murphy do Tory Berger wyniosła 12 minut i 2,1 sekundy. Nowozelandka zdołała wyprzedzić cztery sklasyfikowane biathlonistki. Wyniki osiągnięte przez Murphy w sprincie i biegu indywidualnym nie były wystarczające, aby mogła ona wystartować w biegu pościgowym i masowym.
KonkurencjaZawodniczkaCzasPudłaMiejsce Sprint kobietSarah Murphy 23:49,7 3 (2+1) 82. Bieg indywidualny kobietSarah Murphy 52:54,9 6 (1+2+0+3) 82.
30px Biegi narciarskie
W Vancouver zaprezentowało się dwoje nowozelandzkich biegaczy narciarskich – Katherine Calder i Benjamin Koons. Był to pierwszy start Nowozelandczyków w konkurencjach biegowych na igrzyskach olimpijskich od występu Madonny Harris w 1988 roku. Calder wystąpiła w sprincie kobiet i biegu indywidualnym na 10 kilometrów techniką dowolną. W sprincie zajęła 47. miejsce w biegach kwalifikacyjnych. Do Doris Trachsel, zajmującej 30. miejsce, dające awans do ćwierćfinałów, straciła 12,26 sekundy. Wyprzedziła siedem zawodniczek. Na 10 km Calder uplasowała się na 62. miejscu wśród 77 sklasyfikowanych biegaczek. Do Charlotte Kalli, która została zwyciężczynią biegu, straciła 3 minuty i 52,5 sekundy.