Nowa figuracja (neofiguracja, figuratywizm ekspresyjny) – kierunek w sztuce po II wojnie światowej będący krytyką kondycji egzystencjalnej człowieka i współczesnych mu problemów, wyrażanej głównie poprzez aestetyczne deformacje.
Charakterystyka Za umowny początek tego kierunku uważa się wystawę „New Images of Man” zorganizowaną w 1959 w Museum of Modern Art w Nowym Jorku. Termin „Nowa figuracja” () został użyty po raz pierwszy w 1961 przez francuskiego krytyka Michela Ragona, który promował ów kierunek jako „trzecią drogę” pomiędzy abstrakcją a nowym realizmem Pierre’a Restany’ego. Początkowo termin ten odnosił się tylko do prac programowo i formalnie związanych z pop-artem, z czasem objął wszelkie formy wizualnych działań artystycznych, mających na celu odrodzenie sztuki figuratywnej w Europie i Ameryce w latach 60. XX wieku, po okresie zdominowanym przez abstrakcję.
Cechami Nowej figuracji są ekspresyjność, subiektywizm, atmosfera niepokoju i lęku, pesymizm, katastrofizm. Artyści posługiwali się symbolami, aluzjami, deformacjami i „konwulsyjnymi gestami wyrażającymi tragizm okrucieństwa i śmieszności”. W malarstwie dominowały czerń wraz z ciemnymi odcieniami brązów i błękitów, bądź też ostre kontrasty jaskrawych barw.
W Polsce kierunek ten rozwijał się od połowy lat 60. XX wieku.
Główni przedstawiciele
na świecie Francis Bacon Jean Dubuffet Karel Appel Rufino Tamayo Alberto Giacometti Louis Le Brocquy Antonio Saura Bernard Dufour Pierre Alechinsky Egill Jacobsen Jean Fautrier Graham Sutherland Willem de Kooning David Hockney Leon Golub
w Polsce Zygmunt Czyż Janusz Przybylski Marek Sapetto Teresa Pągowska Maciej Bieniasz Zbylut Grzywacz Mira Żelechower-Aleksiun Wiesław Szamborski Kinga Nowak Antoni Fałat
Przypisy
Kategoria:Kierunki w sztuce Kategoria:Sztuka współczesna