Virgin VR-01 – samochód Formuły 1 zaprojektowany przez Nicka Wirtha i skonstruowany przez Virgin Racing. Samochód ten rywalizował w sezonie 2010 Formuły 1 i był pierwszym samochodem konstrukcji Virgin Racing, a także pierwszym samochodem w historii Formuły 1 zaprojektowanym wyłącznie w oparciu o technologię CFD. Kierowcami pojazdu zostali: były kierowca Jordana i Toyoty, Timo Glock, oraz debiutant, Lucas Di Grassi. Virgin okazał się najgorszy spośród wszystkich konstruktorów sezonu 2010, nie zdobywając żadnego punktu i zajmując w klasyfikacji generalnej ostatnie, dwunaste miejsce.
Tło i początek zespołu Virgin Racing thumb|left|W 2009 roku Virgin Group sponsorowało mistrzowski zespół Brawn GP Pierwsza inwestycja Grupy Virgin w Formule 1 miała miejsce w 2002 roku, kiedy to Virgin Mobile zostało sponsorem Jordan Grand Prix. W 2009 roku szef Grupy Virgin, Richard Branson, wyraził chęć zakupu upadłego zespołu Hondy. Zespół ten został ostatecznie przejęty przez Rossa Brawna i przemianowany na Brawn GP. Virgin został sponsorem tego zespołu. Brawn GP zdobył tytuł w klasyfikacji generalnej konstruktorów, mistrzem świata został ponadto kierowca tego zespołu, Jenson Button.
Początki Virgin Racing sięgają jednak założonego w 1990 roku przez Johna Bootha zespołu Manor Motorsport. Manor początkowo zaangażował się w Formułę Renault. W 2000 roku kierowca zespołu, Kimi Räikkönen, został mistrzem Brytyjskiej Formuły Renault, po czym zadebiutował w Formule 1; ponadto zawodnikami Manor byli tacy kierowcy, jak Antônio Pizzonia, Kazuki Nakajima, Lucas Di Grassi czy Lewis Hamilton. W 2004 roku Manor zadebiutował w Formule 3 Euro Series.
W 2009 roku organizacja zarządzająca Formułą 1 – Fédération Internationale de l’Automobile – zaproponowała zespołom możliwość wyboru pomiędzy większą swobodą techniczną przy ograniczonym budżecie (40 milionów funtów brytyjskich), a możliwością dysponowania większym budżetem, ale z ograniczeniami technicznymi. Była to jedna z przyczyn konfliktu FIA-FOTA, który jednak szybko został zażegnany. Propozycja ograniczenia budżetu zachęciła wiele zespołów do wysłania swoich aplikacji jako kandydatów na zespoły w stawce w sezonie 2010; wśród tych zespołów były między innymi Brabham Grand Prix, Epsilon Euskadi, Lola Racing Cars, March Engineering, Prodrive F1 czy Team Superfund. Jednym z aplikantów był zespół Manor Grand Prix, powstały jako konsorcjum Manor Motorsport i Wirth Research, firmy badawczo-rozwojowej pracującej między innymi dla Indy Racing League i American Le Mans Series. Ostatecznie Manor wraz z Campos Grand Prix i Team US F1 został wybrany jako nowy zespół na sezon 2010 Formuły 1.
Wkrótce po potwierdzeniu uczestnictwa Manor Grand Prix w sezonie 2010 pojawiły się informacje, jakoby Grupa Virgin rozważała zaprzestanie sponsorowania Brawn GP po 2009 roku, zakup Manor Grand Prix i jego przemianowanie na Virgin. Pod koniec listopada 2009 roku te informacje zostały potwierdzone, kiedy to oficjalnie ogłoszone zostało przekształcenie Manor Grand Prix w Virgin Racing.
15 września Międzynarodowa Federacja Samochodowa poinformała, że wybrała Lotusa. Zespół ten – początkowo pod nazwą Lotus F1 Team, następnie Lotus F1 Racing, a ostatecznie Lotus Racing – otrzymał wsparcie rządu Malezji i malezyjskich przedsiębiorców oraz licencję od Protona na używanie nazwy Lotus.
Projektantem modelu VR-01 był Nick Wirth, wcześniej projektujący samochody Formuły 1 dla Andrei Mody, Simteka i Benettona. Wirth postanowił zaprojektować samochód wyłącznie przy użyciu obliczeniowej mechaniki płynów, bez użycia tunelu aerodynamicznego, co było pierwszym takim przypadkiem w historii Formuły 1. Prace nad monocoque'iem modelu zaczęły się 12 dni po wcieleniu Manor do stawki.'
Kierowcy thumb|left|150px|Timo Glock thumb|170px|Lucas Di Grassi Po otrzymaniu przez Manor miejsca w stawce na sezon 2010, media jako kandydatów na kierowców zespołu wymieniały Maksa Chiltona, Adama Carrolla, Sama Birda, Christiana Kliena, Anthony’ego Davidsona, Nelsona Piqueta jra, Timo Glocka i Lucasa di Grassiego. Kierowcami podstawowymi na sezon 2010 zespół wybrał Glocka i de Grassiego, zaś kierowcami testowymi zostali Andy Soucek, Luiz Razia i Jérôme d’Ambrosio.
W 2000 roku Timo Glock został mistrzem Formuły BMW Junior, a rok później triumfował w serii Formuła BMW ADAC. W 2002 roku zadebiutował w Niemieckiej Formule 3, gdzie zajął trzecie miejsce w klasyfikacji kierowców. W 2003 roku ścigał się w Formule 3 Euro Series, gdzie zajął piąte miejsce na koniec sezonu. Rok później został kierowcą testowym zespołu Formuły 1 – Jordan Grand Prix. W trakcie Grand Prix Kanady Niemiec zadebiutował w Formule 1, zastępując Giorgio Pantano, i w swoim debiucie zdobył dwa punkty za siódme miejsce. Ponadto w sezonie 2004 Glock wystartował jeszcze w trzech wyścigach Formuły 1 i na koniec sezonu zajął 19. miejsce w klasyfikacji generalnej. W sezonie 2005 niemiecki zawodnik ścigał się w serii Champ Car, uzyskując ósme miejsce w klasyfikacji kierowców. W latach 2006–2007 ścigał się w Serii GP2, uzyskując tytuł mistrzowski w 2007 roku. W sezonach 2008–2009 był zawodnikiem zespołu Toyota w Formule 1, dwa razy z rzędu zdobywając dziesiąte miejsce w klasyfikacji generalnej kierowców (w sumie 49 punktów) i wywalczając trzy podia.
Lucas Di Grassi w 2002 roku został wicemistrzem Brazylijskiej Formuły Renault 2.0, a rok później powtórzył to osiągnięcie w Południowoamerykańskiej Formule 3. W 2004 roku z dwoma zwycięstwami i 130 punktami zajął ósme miejsce w Brytyjskiej Formule 3. W 2005 roku startował w Formule 3 Euro Series, gdzie odniósł jedno zwycięstwo i w klasyfikacji generalnej kierowców był trzeci; był to ponadto jego pierwszy rok w charakterze testera w zespole Formuły 1, Renault. W roku 2006 di Grassi zadebiutował w Serii GP2 i w debiutanckim sezonie był w klasyfikacji kierowców siedemnasty. W sezonie 2007 Brazylijczyk kontynuował starty w Serii GP2, gdzie zdobył tytuł wicemistrzowski. W latach 2008–2009 zajmował w Serii GP2 na koniec sezonu trzecie miejsce.
Prezentacja i testy W październiku Wirth zapewniał, że prace nad samochodem idą zgodnie z planem, wliczając w to montaż części na makiecie nadwozia oraz proces budowy nadwozia pełnowymiarowego, a także przebieg testów zderzeniowych.
15 grudnia 2009 zespół podczas konferencji w Londynie, potwierdził kolory bolidów: czarny i czerwony, budżet poniżej 40 milionów funtów oraz podpisanie z dziesięcioma sponsorami umów sponsorskich. Alex Tai został szefem zespołu zamieniając się stanowiskami z John Booth dyrektorem sportowym, który był założycielem Manor Motorsport
12 stycznia 2010 zespół poinformował, że jego nowym szefem został John Booth zastąpująć na stanowisku szefa zespołu Alexa Taia ze skutkiem natychmiastowym. 15 stycznia John Booth zapowiedział, że najlepszy zawodnik Manor we serii Seria GP3 na sezon 2010. Będzie miał okazje przetestowanie bolidu Virgin Racing.
31 stycznia roku model pozytywnie przeszedł ostatnie testy zderzeniowe tylnej sekcji bolidu, potwierdzające ukończenie homologacji bolidów wymaganą przez FIA.
1 lutego zespół uruchomił silnik CA2010 Coswortha w siedzibie Wirth Research w Bicester, będąc pierwszym z czterech debiutanckich zespołów który uruchomił silnik bolidu. 3 lutego oficjalnie prezentacja VR-01 była transmitowana tylko przy wyłącznie stronie internetowej zespołu Następnie przez dwa dni odbywał się shakedown na torze Silverstone o 1,8-kilometrowej pętli Stowe
thumb|left|Timo Glock podczas testów na torze Circuito Permanente de Jerez 11 lutego 2011 roku. Na zjedzie do pit lane po odpadnięciu przedniego skrzydła. Zespół rozpoczął testy grupowe od drugiej sesji testowej, będąc pierwszym zespołem z czterech debiutanckich zespołów które brały udział w grupowych testach. Testy odbyła się w dniach 10–13 lutego na torze Jerez. Pierwszego dnia model prowadził Timo Glock, rozpoczął testy dopiero po południu ze względu na późną dostawę części bolidu. A jazdy ograniczyły się do 5 okrążeń sprawdzających systemów bolidów, których Niemiec uzyskując czas 1:38,734 w warunkach deszczowych. Będący gorszy od czasu 1:20,927 Nico Rosberga z Mercedesa o 17,807 sekund. Następnego dnia także testował Glock. Przed popołudniem na początku dwunastego okrążenia mijać prostą start/meta pękło mocowanie przedniego skrzydła bolidu Niemca, w drugim zakręcie to skrzydło odpadło. Po tym wydarzeniu zespół przerwał jazdy z powodu braku części zamiennych. To tego czasu kierowca Virgin zdołał pokonać 11 okrążeń i z czasem 1:29,964 był dziesiąty, 10,014 sekundy za pierwszym Kamui Kobayashi. Trzeciego dnia bolid prowadził Lucas di Grass, rozpoczął testy dopiero po piętnastej. Ze względu na opóźniony dostawę nowego przedniego skrzydła i dokonanie zmian jego mocowania. Uzyskując czas 1:37,788 po 8 przejechaniu okrążeń zakończył sesję na ostatnim miejscu, 17,869 sekundy straty do pierwszego Jaime Alguersuari. Podczas ostatniego dnia di Grassi, rozpoczął jazdy testowe dopiero po południu, ponieważ zespół czekał aż nawierzchnia toru będzie sucha. Wykonując 63 okrążenie i uzyskując czas 1:22,912, tj. gorszy o ponad 3,3 sekundy od pierwszego Lewisa Hamiltona.
Trzecie sesja testowa miała miejsce ponownie na torze Jerez, która odbyła się w dniach 17–20 lutego. Przez pierwsze dwa dni i ostatnim dniu testował Glock, a w dniu trzecim testował di Grassi. Podczas pierwszego dnia Glock pokonał tylko 10 okrążeń z powodu kłopotów systemów hydraulicznych samochodu. Ustanawiając czas 1:32,417, będący gorszy od Fairuz Fauzy z Team Lotus drugiego debiutanckiego zespołu o 0,569 sekundy a do pierwszego Sebastiana Vettela stracił 9,824 sekundy. W drugim dniu testów reprezentant Virgin, uzyskał ósmy czas 1:30,476 i przejeżdżając 72 okrążenia oraz dwukrotnie powodując wywieszenie czerwone flagi. Zespół poinformował, że rozwiązał kontrakt Álvaro Parente na kierowce rezerwowego. Powodu nie wywiązania się Instituto de Turismo de Portuga z umowy sponsorskiej. Oraz zespół ogłosił podpisanie umowy partnerską z UST Global. Trzecim dniu di Grassi, wykonując 34 okrążenie i ustanawiając swój najlepszy czas 1:23,504. Mając ponownie kłopoty z hydrauliką VR-01 jak pierwszego dnia testów. Ostatnim dniu testów Timo Glock pokonał 27 okrążenia i zakończył testy z czasem 1:22,433. Czas ten był słabszy o 3,562 sekundy od rezultatu najszybszego tego dnia Jensona Buttona, ale Glock był szybszy od Jarno Trulliego.
23 lutego Virgin Racing poinformował, że ich nowym kierowcą rezerwowym został Andy Soucek.
Czwartymi i ostatnia przedsezonowa grupowa sesja testowa miała miejsce na torze Circuit de Catalunya w dniach 25–28 Lutego. W pierwszym dniu kierowcą Virgin VR-01 był Lucas Di Grassi. Przejechał 31 okrążeń, przed południem rozbił tył bolidu po wypadnięciu z toru w dziewiątym zakręcie. A jego najlepszym czasem było 1:27,057, co dało Brazylijczykowi przedostatnie miejsce. Czas di Grassiego był o 6,515 sekundy gorszy od najszybszego tego dnia Marka Webbera i o 0,945 sekundy lepszy od najlepszego czasu Fairuza Fauzyego Dyrektor techniczny brytyjskiego zespołu Nick Wirth przyznał, że wypadek di Grassiego był spowodowany „eksperymentalnych ustawieniami elektroniki” bolidu. Przez dwa następne dni samochód prowadził Timo Glock, pierwszym dniu Niemiec wykonał 52 okrążenia i ustanowił swój najlepszy czas 1:25,942. Do pierwszego czasu Nico Hülkenberga stracił 5,328 sekundy. Podczas drugiego dnia w trakcie Glock przejechanych 31 okrążeń ustanowił czas 1:26,305. Czas ten jednak był gorszy o 5,619 sekundy od czasu, który ustanowił Nico Rosberg. Ostatni dniu testów Lucas Di Grassi, który sesji poradnej testował bolid na średnio-długich dystansach do ośmiu okrążeń. Po południu testował działanie układu hydrauliki, z którymi zespół miał ponownie kłopoty. Brazylijski kierowca w trakcie przejechał 49 okrążeń ustanowił czas 1:26,160, będąc o 0,909 sekundy wolniejszy od Heikki Kovalainena. Czas ten jednak był gorszy o 5,688 sekundy od czasu, który ustanowił Lewis Hamilton.