Kamienica pod Koroną – zabytkowa, neorenesansowa kamienica w Poznaniu, stanowiąca jeden z elementów neorenesansowego programu zabudowy Rynku Wildeckiego z początku XX wieku.
Charakterystyka Dom znajduje się przy ul. Górna Wilda 107 i został zbudowany w 1904, w ramach procesu regulacji i urbanizacji Wildy, włączonej do Poznania w 1900. Należy do najlepszych w Poznaniu zastosowań stylu neorenesansowego.
Fasada kamienicy jest przełamana i dostosowana do biegu pierzei Rynku oraz ulicy w tym miejscu. Dominantą obiektu jest neorenesansowy, monumentalny szczyt, wieżyczka i loggie w centrum. Całość zdobi ornament okuciowy, charakterystyczny dla zdobnictwa renesansowego. Nad jednym z wejść umieszczono koronę, co wiązało się z nazwą apteki, zlokalizowanej w części parterowej do dziś (jest to jedna z najstarszych działających aptek w mieście).
Kamienica pod Koroną jest jednym z monumentalnych obiektów w stylu neorenesansowym przy Rynku Wildeckim. Z pozostałych najważniejsze to: Kościół Maryi Królowej, dawniej św. Mateusza, 1904 – 1907, architekt Oskar Hossfeld, Państwowa Wyższa Szkoła Budowy Maszyn (Königlische Höhene Maschinenbauschule), obecnie rektorat Politechniki, 1907, architekt Adolf F. Binder, Dom Starców (obecnie część Politechniki), sierpień 1909, architekt Fritz Teubner.
Budynek sąsiaduje bezpośrednio z postmodernistyczną siedzibą Regionalnego Oddziału Detalicznego PKO BP, zbudowaną po 1994.
Inne budynki W pobliżu znajdują się inne istotne elementy zabudowy Wildy: Willa Bajerleina w Poznaniu Budynek Spar- und Bauverein w Poznaniu Paulinum w Poznaniu
Przypisy
Bibliografia
Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.104, Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, Praca zbiorowa, 75 lat minęło – ilustrowane dzieje poznańskiego PKO, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 1996,
Poznań Kategoria:Architektura neorenesansu w Poznaniu pod Koroną Kategoria:Wilda