7 Pułk Rozpoznawczy – Oddział wojskowy Polskich Sił Zbrojnych.

Rodowód Na podstawie rozkazu dowódcy Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR (PSZ w ZSRR) gen. dyw. Władysława Andersa L.dz.650/Org./Tjn./42 z dnia 5 stycznia 1942 przystąpiono do formowania 7 Dywizji Piechoty. Rozkazem organizacyjnym nr 1 dowódcy 7 Dywizji Piechoty L.dz.27/42 z 10 stycznia 1942 w Kenimech w Uzbekistanie powołał do życia 7 dywizjon rozpoznawczy. Przyjęty etat przewidywał: dowództwo dywizjonu, cztery szwadrony rozpoznawcze i szwadron broni ciężkiej. Dywizjon nie otrzymał broni i pojazdów. Nękany chorobami zakaźnymi, brakami żywnościowymi i trudnymi warunkami bytowymi, okresowo nie prowadził żadnego szkolenia. W połowie marca w składzie dywizjonu znajdowały się cztery szwadrony i pododdział dowodzenia. Liczył około 800 oficerów i szeregowych. 28 marca 7 dywizjon rozpoznawczy podczas I ewakuacji z ZSRR odesłał 145 szeregowych do Iranu. Żołnierze ci weszli w skład formującego się II Korpusu Strzelców w Palestynie. Wraz z 7 DP ewakuowany z ZSRR transportem kolejowym nr 538, od 9 sierpnia 1942 przez Krasnowodzk do Pahlevi w Iranie. Wyjechał z Kermine w składzie 33 oficerów i 832 szeregowych.

Formowanie i zmiany organizacyjne W dniach 26-29 sierpnia 1942 dywizjon przybył do Khanaqin w Iraku, gdzie podjęto organizację zakwaterowania i prowadzono czynności prozdrowotne i mające na celu polepszenie kondycji żołnierzy. Podjęto kwalifikację zdrowia i wieku określając przydatność do służby żołnierzy, niektórych przeniesiono do Ośrodka Zapasowego Armii. Od października 1942 podjęto szkolenie wojskowe oraz motorowe ze względu na charakter jednostki. Po włączeniu 7 DP w skład Armii Polskiej na Wschodzie na podstawie rozkazu dowódcy dywizji L.dz.355/Tjn./I.I/42 z dnia 6 grudnia 1942, od 8 grudnia rozpoczęto przeformowywać 7 dywizjon rozpoznawczy zgodnie z etatami brytyjskimi na 7 pułk kawalerii pancernej. W związku z reorganizacją 7 DP, dywizjon przekazał uzupełnienia dla: 7 pułku artylerii przeciwpancernej, 7 Brygady Strzelców i innych oddziałów armii. 7 pułk kawalerii pancernej był organizowany według brytyjskiego etatu ME.673/1. Na dzień 1 stycznia 1943 dowódcą pułku był ppłk Eugeniusz Święcicki, zastępcą mjr dypl. Zygmunt Czarnecki, a kwatermistrzem rtm. Karol Stricker.

6 stycznia 1943 pułk został wyznaczony do służby asystencyjnej przy ochronie pól naftowych w Naft -Shah i Naft – Khanem. Pełnił ją do 17 kwietnia. W tym czasie na wyposażenie otrzymał Carriers'y i wozy pancerne. W drugiej połowie kwietnia przybył do Quizil-Ribat. Tu prowadził szkolenie bojowe. Po uzgodnieniach prowadzonych z dowódcą koncentracji pułków kawalerii ppłk Władysławem Bobińskim, zdecydowano że 7 pułk kawalerii pancernej przejmie rolę jednostki zapasowej dla trzech w pełni rozwiniętych pułków kawalerii: pułku ułanów Karpackich, 12 i 15 pułków kawalerii pancernej. W tym czasie liczył jeszcze około 300 oficerów i szeregowych, składał się ze szwadronu dowodzenia i trzech szwadronów, których każdy stanowił pododdział zapasowy dla każdego z pułków. W trakcie pobytu w Quizil Ribat prowadził intensywne szkolenie ogniowe z wozów bojowych i broni osobistej. 1 maja 1943 przekazał uzupełnienia do 12 pułku rozpoznawczego i do 356 parku samochodowego, 100 szeregowych. 30 lipca przegrupował się do obozu Yibna w Palestynie.

1 sierpnia 1943 na podstawie rozkazu dowódcy 7 Zapasowej Dywizji L.dz.34/43 został przemianowany na 7 pułk rozpoznawczy. Od kwietnia do września sukcesywnie przekazywał dalszych żołnierzy na uzupełnienie 12 i 15 pułków rozpoznawczych. Rozkazem dowódcy APW L.dz. 159/Tjn./Org.SD/43 z dnia 25 września 1943 przekazano uzupełnienie do 12 podolskiego pułku rozpoznawczego 4 oficerów i 11 szeregowych, do Dowództwa Żandarmerii II Korpusu 4 oficerów i 9 szeregowych, a do kompani ochrony sztabu II Korpusu 3 oficerów i 63 szeregowych. Pozostali w pułku żołnierze mieli tworzyć obsadę stałą pułku i zalążek II uzupełnienia dla kawalerii II Korpusu. Jednocześnie przeniesiono do 7 pułku rozpoznawczego nadwyżkę szeregowych z kompanii ochrony sztabu II Korpusu oraz 4 oficerów z 12 podolskiego pułku rozpoznawczego. Po ostatnich zmianach pułk istniał jako oddział skadrowany, odebrano mu prawa oddziału gospodarczego. Nadwyżkę broni i pojazdów zdano do magazynów, pozostał jeden samochód osobowy Willis, 2 samochody ciężarowe, 2 motocykle i 2 carriery. 25 października dowództwo 7 pułku rozpoznawczego (skadrowanego) objął rtm. Jan Chojnacki. Na podstawie nowej organizacji APW potwierdzonej rozkazem L.dz.400/Tjn./Org./Tjn./43 z dnia 1 listopada 1943 w załączniku nr 30, ustalono etat obsady stałej pułku na 10 oficerów, 22 szeregowych i 5 ochotniczek Pomocniczej Służby Kobiet (PSK) oraz II uzupełnienia w liczbie 29 oficerów i 219 szeregowych. Rozkazem dowództwa APW z 4 listopada pułk przeszedł do obozu Gedera w Palestynie, gdzie dla lepszej koordynacji szkolenia przydzielono pod względem gospodarczym i szkoleniowym do Ośrodka Wyszkolenia Broni Pancernej. 27 listopada 1943 rozkazem dowódcy APW L.dz.420/Tjn./SD/43 pułk otrzymał nazwę „7 zapasowy pułk rozpoznawczy”.

7 zapasowy pułk rozpoznawczy posiadał na stanie, zaledwie ekwiwalentnego szwadronu, Ewidencyjnie 70 oficerów i szeregowych, a rzeczywiście obecnych 40 żołnierzy.

Na mocy rozkazu dowódcy APW L.dz.560/Tjn./SD/43 z dnia 4 stycznia 1944, z dniem 15 stycznia 1944, 7 zapasowy pułk rozpoznawczy został przemianowany na 7 zapasowy szwadron rozpoznawczy. Zgodnie z załącznikiem nr 18 do niniejszego rozkazu miał się składać z: dowództwa szwadronu (dowódca, zastępca dowódcy, oficer techniczny, oficer do spraw gospodarczych i personelu) - 4 oficerów i 12 szeregowych, trzech plutonów rozpoznawczych (w każdym dowódca oficer, 2 podoficerów instruktorów). Łącznie w szwadronie 7 oficerów i 18 szeregowych. 24 stycznia dowództwo szwadronu objął mjr Stanisław Siciński. 25 stycznia szwadron przybył do Quassasin w Egipcie. Tu otrzymał samochody pancerne "Staghound" i działa przeciwpancerne. Przeprowadził szkolenie doskonalące dla oficerów i szeregowych.

22 marca szwadron przybył do Włoch rozładował się porcie Taranto i wraz z Ośrodkiem Wyszkolenia Motorowego i Broni Pancernej przegrupował się do San Basilio. Rozkazem dowódcy Wysuniętej Bazy Armii L.dz.800/Tjn./SD/44 z dnia 1 maja 1944, 7 zapasowy szwadron rozpoznawczy został wyłączony ze struktur 7 DP i wszedł w skład Ośrodka Zapasowego Broni Pancernej. 12 maja wraz z ośrodkiem odszedł do m.p. batalionu zapasowego czołgów i z dniem 1 czerwca został organizacyjnie wcielony do Ośrodka Zapasowego Broni Pancernej jako szwadron kawalerii pancernej. Od tego czasu szwadron szkolił uzupełnienia, w ośrodku dowodził nim rtm. Antoni Kawecki. Po przemianowaniu Ośrodka Zapasowego Broni Pancernej w 7 pułk pancerny, pozostawał jego organicznym pododdziałem do czasu rozwiązania. Dowódcy ppłk Eugeniusz Święcicki – (10 I 1942-25 X 1943) rtm. Jan Chojnacki - (25 X 1943-23 I 1944) mjr Stanisław Siciński - (24 I-1 VI 1944) rtm. Antoni Kawecki (od VI 1944)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Jednostki rozpoznawcze Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Jednostki zapasowe Wojska Polskiego Kategoria:Jednostki szkolne Wojska Polskiego Kategoria:Oddziały 7 Dywizji Piechoty (PSZ)