Park Narodowy Północno−Zachodniego Spitsbergenu (, ) – norweski park narodowy w północno-zachodniej części Spitsbergenu, w archipelagu Svalbard. Został utworzony na mocy dekretu królewskiego 1 czerwca 1973 roku i obejmuje tereny charakteryzujące się występowaniem ostrych szczytów, lodowców (Lilliehöökbreen i Monacobreen), fiordów (Woodfjorden, Magdalenefjorden, Kongsfjorden, Krossfjorden), a także rozległych obszarów źródeł wulkanicznych i dawnych wulkanów. Łączna powierzchnia parku obejmuje obszar 9914 km², z czego 6231 km² to wody morskie, a 3683 km² to stały ląd.
Ochrona nad tym rozległym terenem została wprowadzona w celu: zachowania dużej, w większości nietkniętej części obszaru naturalnego na lądzie i na morzu, z nienaruszonymi siedliskami różnych gatunków zwierząt, oraz niezmienionymi przez człowieka naturalnymi procesami ekologicznymi, elementami krajobrazu i dziedzictwa kulturalnego. Park zamieszkują liczne kolonie ptaków morskich, renifery, niedźwiedzie polarne. Istnieje tu szereg miejsc lęgowych dla kaczek i gęsi.
W skład parku narodowego wchodzi także kilka wysp m.in. Wyspa Amsterdam, na której znajduje się dawna osada wielorybnicza Smeerenburg. Ponadto istnieją tu punkty wielu wypraw arktycznych na Biegun Północny.
Zobacz też Park Narodowy Wijdefjorden Północny Park Narodowy Isfjorden
Przypisy Svalbards verneområder
Kategoria:Parki narodowe w Norwegii Kategoria:Obszary ochrony przyrody na Svalbardzie