Sonata fortepianowa nr 23 f-moll op. 57 Ludwiga van Beethovena, znana jako Appassionata – najważniejsza sonata fortepianowa środkowego okresu twórczości tego kompozytora obok sonat Waldsteinowskiej op. 53 i Les Adieux op. 81a, a zarazem jedna z najsłynniejszych sonat w historii muzyki. Została skomponowana w latach 1803–05 (-06?) i dedykowana księciu . Pierwsze wydanie Sonaty nastąpiło w lutym 1807 r.
Budowa utworu
thumb|380px|Pierwsze takty Appassionaty Appassionata składa się z trzech części; część III następuje attacca, tj. bez przerwy po części poprzedzającej.
Allegro assai Andante con moto (attacca:) Allegro ma non troppo – Presto
Historia wykonań Pierwszym wykonawcą utworu był sam kompozytor; po nim sięgnął po sonatę Carl Czerny. Trzecim wykonawcą była francuska pianistka Marie Bigot, która wykonała utwór w grudniu 1818 roku.
Appasionata była szczególnie bliska Ferencowi Lisztowi, który cenił ją za jej dramatyczny i namiętny charakter. Grał ją też np. Felix Mendelssohn-Bartholdy oraz Clara Schumann na koncertach w Rotterdamie. W późniejszym czasie wykonywał ją m.in. Ignacy Jan Paderewski.
Przypisy
23