Al-Dżabal al-Achdar (arab. الجبل الأخضر, al-Jabal al-Akhḍar), dosł. „Zielone Góry” – górzysty płaskowyż w północno-wschodniej Libii.
Położenie Al-Dżabal al-Achdar leży w północno-wschodniej Libii, w Cyrenajce, w gminie Al-Dżabal al-Achdar. Rozciąga się wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego na długości 150 km, pomiędzy miastami Al-Mardż i Darna.
Geografia Al-Dżabal al-Achdar to górzysty płaskowyż zbudowany ze skrasowiałych wapieni trzeciorzędowych. Występują tu złoża soli kamiennej i gipsu.
Wznosi się dwoma stopniami – pierwszy stopień o długości ok. 400 km, wysunięty na północ, wznosi się stromo do wysokości 300 m n.p.m., drugi długości 300 km, wysuwa się na południe i wznosi nieco łagodniej na wysokość 500–600 m n.p.m. Najwyższe wzniesienia Al-Dżabal al-Achdar sięgają 876 m n.p.m.
Opada na wschód do kamienistego regionu Al-Buṭnān, a na południe w kierunku Pustyni Libijskiej.
Obszar Al-Dżabal al-Achdar poprzecinany jest dolinami rzek. Charakteryzuje się stosunkowo wysokimi opadami (ok. 375–500 mm rocznie) i relatywnie dużą wilgotnością powietrza. Z temperaturami poniżej 15 °C wyższe partie Al-Dżabal al-Achdar są najchłodniejszym regionem Libii.
Północne obszary gór porasta niski las z jałowcami i pistacjami. Występują tu liczne rośliny jednoroczne, m.in. stokłosy, mozgi kanaryjskie, wiechliny i życice. Rośnie tu 70–80% wszystkich gatunków roślin występujących na terenie Libii. Im bardziej na południe tym las staje się rzadszy i uboższy w rośliny jednoroczne.
Ze względu na warunki klimatyczne sprzyjające rolnictwu, obszar został skolonizowany w latach 30. XX w. przez włoskich osadników. Osady zostały opuszczone podczas II wojny światowej, kiedy region stał się jednym z głównych pól bitwy. Po wojnie we włoskich osadach zamieszkali Libijczycy. Mieszkańcy zajmują się uprawą zbóż, winogron, drzew oliwkowych i migdałowych oraz hodowlą zwierząt (wielbłądów, kóz i owiec).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Góry w Libii