Gerhard Schallert (ur. 20 marca 1975) – austriacki skoczek narciarski, reprezentant kraju, trzykrotny medalista zimowej uniwersjady w latach 1997 i 1999, wicemistrz świata juniorów w drużynie z 1993 roku.
W Pucharze Świata po raz pierwszy zaprezentował się podczas kwalifikacji do konkursu Turnieju Czterech Skoczni w 1994 roku w Innsbrucku. Pierwszy raz w konkursie głównym wystąpił 22 stycznia tego roku w Sapporo i zajął w nim 45. miejsce. Dzień później zdobył pierwszy w karierze punkt do klasyfikacji generalnej cyklu, zajmując 30. miejsce. Łącznie w swojej karierze pięciokrotnie plasował się w czołowej trzydziestce zawodów Pucharu Świata. Najwyższe, 23. miejsce w zawodach tej rangi osiągnął 15 grudnia 1996 w Harrachovie.
W sezonie 1992/1993 wygrał dwa kończące sezon konkursy Pucharu Europy w Gällivare (3 i 4 kwietnia 1993). Wcześniej, 27 marca tego roku uplasował się na drugim miejscu w Ruce, przegrywając z Toni Nieminenem. W cyklu kontynuującym Puchar Europy – Pucharze Kontynentalnym czterokrotnie zajął miejsca na podium. W sezonie 1993/1994 dwukrotnie był trzeci – 29 grudnia 1993 w Sankt Aegyd i 9 stycznia 1994 w Gallio, sezon później uplasował się na drugim miejscu podczas konkursu w Iron Mountain, a w sezonie 1995/1996 zajął trzecie miejsce w pierwszym konkursie w Zaō.
W latach 1990–1993 startował w zawodach z cyklu Alpen Cup. Dwukrotnie w konkursach w sezonie 1992/1993 stał na podium – 6 stycznia 1993 w Villach był trzeci, a 30 stycznia tego roku w Reit im Winkl zwyciężył. Dzięki temu zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej cyklu.
W 1993 roku został wicemistrzem świata juniorów w konkursie drużynowym na mistrzostwach w Harrachovie. W konkursie indywidualnym zajął dziewiąte miejsce.
W 1997 roku uczestniczył w uniwersjadzie w Muju. W konkursach skoków zdobył dwa medale – brązowy w zawodach indywidualnych na normalnej skoczni i srebrny w zawodach drużynowych. W konkursie indywidualnym na dużej skoczni zajął siódme miejsce. Dwa lata później na uniwersjadzie w Popradzie ponownie został wicemistrzem w konkursie drużynowym.
Jest bratem Richarda Schallerta, skoczka i trenera skoków narciarskich, od 2014 roku głównego trenera czeskiej kadry narodowej.
Życie prywatne Gerhard Schallert urodził się w 1975 roku. Jego bratem jest Richard Schallert (ur. 1964), najpierw skoczek, a później trener skoków narciarskich, od 2014 główny szkoleniowiec reprezentacji Czech. Gerhard i Richard mają ponadto braci Rolanda (ur. 1969) i Klausa (ur. 1973), którzy również startowali w juniorskich zawodach w skokach narciarskich oraz Martina.
Przebieg kariery Początki kariery (do 1990) W grudniu 1985 i styczniu 1986 stanął na podium zawodów w kategorii dzieci – w grudniu w Riezlern był trzeci za Alexandrem Betzem i Andreasem Beckiem, a w styczniu zwyciężył w Bezau. W dziecięcych i szkolnych zawodach startował również w kolejnych kilku latach. W kwietniu 1988 zajął trzecie miejsce w wiosennym konkursie skoków w Dornbirn, przegrywając ze swoim bratem Klausem i z Seppem Zehnderem. W lipcu 1989 triumfował w międzynarodowych zawodach do lat 14 rozegranych na igelicie w Oberstdorfie. W sierpniu tego samego roku w Garmisch-Partenkirchen został nieoficjalnym letnim wicemistrzem świata dzieci do lat 14 w konkursie indywidualnym, przegrywając z Zoranem Zupančičem oraz mistrzem w zawodach drużynowych, w których wystąpił wraz z Richardem Foldlem, Martinem Höllwarthem i Mario Stecherem. W marcu 1990 stanął na trzecim stopniu podium zawodów OPA w swojej wiekowej kategorii (roczniki od 1975) w Breitenbergu i również na trzecim stopniu zawodów Raiffeisen w Riezlern.
Lata 1990–1992 thumb|Toni-Seelos Olympiaschanze (po prawej) w Seefeld – skocznia, na której Schallert w 1991 roku zadebiutował w zawodach Pucharu Europy W grudniu 1990 roku w Andelsbuch zadebiutował w zawodach z cyklu Alpen Cup, zajmując w nich 32. miejsce. W sezonie 1990/1991 wystartował we wszystkich sześciu konkursach tego cyklu, trzykrotnie plasując się w czołowej piętnastce zawodów, dającej punkty do klasyfikacji generalnej. Po raz pierwszy zdobył punkty podczas konkursu w Predazzo zorganizowanym 12 stycznia 1991. Uplasował się w nim na czwartym miejscu, za Milanem Kučerą, Damjanem Frasem i Markiem Nölke. W kolejnym konkursie, 19 stycznia w Täsch, Austriak zajął siódme miejsce. Punkty zdobył również za jedenaste miejsce w Les Rousses. W klasyfikacji generalnej cyklu Schallert uplasował się na jedenastej pozycji. W lutym 1991 roku po raz pierwszy zaprezentował się w zawodach Pucharu Europy. W konkursie rozegranym w Seefeld zajął on 30. miejsce w gronie 64 zawodników. Do zdobycia pierwszych w karierze punktów, czyli do 15. miejsca, które zajmował Thomas Klauser, zabrakło mu 18,7 punktu. W sezonie 1990/1991 dwukrotnie stanął na podium zawodów juniorskich. Najpierw, 21 lutego w Reit im Winkl, zajął drugie miejsce w memoriale Franza Haslbergera w kategorii dla skoczków w wieku 16 lat. Przegrał wówczas rywalizację z Adolfem Gruggerem. Z tym zawodnikiem, a także z Jozefem Wallerem, przegrał w zawodach OPA w tej samej kategorii wiekowej, rozegranych 3 marca w Einsiedeln.
Latem 1991 roku wystąpił w dwóch konkursach juniorskich na igelicie w Oberstdorfie. W pierwszych zajął drugie, a w drugich piąte miejsce. W sezonie zimowym wystartował w czterech z siedmiu konkursów z cyklu Alpen Cup 1991/1992, jednak tym razem tylko jeden raz zdołał wywalczyć punkty do klasyfikacji generalnej – 15 lutego 1992 w Hinterzarten zajął 14. miejsce.
Sezon 1992/1993 thumb|Franz-Haslberger-Schanze w Reit im Winkl – skocznia, na której Schallert w 1993 roku zwyciężył w zawodach Alpen Cup W sezonie 1992/1993 zaprezentował się w czterech pierwszych konkursach cyklu Alpen Cup. We wszystkich uzyskał miejsca w czołowej dziesiątce zawodów – w Planicy był dziewiąty, w Villach trzeci, w Predazzo ósmy, a w Reit im Winkl odniósł pierwsze w karierze zwycięstwo w konkursie tej rangi. Dzięki temu w łącznej klasyfikacji Alpen Cup zajął drugie miejsce z dorobkiem 55 punktów. W klasyfikacji tej przegrał z Adolfem Gruggerem, a drugie miejsce zajmował ex aequo z Andreasem Beckiem i Gerhardem Gattingerem. Pomiędzy startami w Alpen Cupie, 10 stycznia wystąpił w zawodach Pucharu Europy w Wörgl, jednak zajął w nich 40. miejsce. W sezonie 1992/1993 zdobył jednak pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji tego cyklu, pięciokrotnie plasując się w pierwszej dziesiątce zawodów. Najpierw, w norweskiej Sprovie zajął siódme i ósme miejsce. Następnie, w fińskiej Ruce po raz pierwszy w karierze stanął na podium zawodów Pucharu Europy, zajmując drugie miejsce za Toni Nieminenem. W ostatnich konkursach sezonu, w szwedzkim Gällivare Schallert dwukrotnie zwyciężył, dzięki czemu zapewnił sobie dziewiąte miejsce w klasyfikacji generalnej.
W marcu 1993 roku wystartował w mistrzostwach świata juniorów w narciarstwie klasycznym w Harrachovie. W konkursach skoków zajął dziewiąte miejsce indywidualnie i drugie drużynowo. Srebrny medal w drużynie zdobył wspólnie z Andreasem Wildhölzlem, Ingemarem Mayrem i Thomasem Kuglitschem.
Sezon 1993/1994 thumb|Ōkurayama w Sapporo – skocznia, na której Schallert w 1994 roku zdobył pierwsze w karierze punkty Pucharu Świata W grudniu 1993 roku w Lillehammer po raz pierwszy po przekształceniu Pucharu Europy w Puchar Kontynentalny Schallert wystąpił w zawodach tego cyklu. W pierwszym starcie zajął 37. miejsce, w drugim był 29. i zdobył pierwsze dwa punkty do klasyfikacji generalnej. W grudniu uczestniczył jeszcze w pięciu zawodach Pucharu Kontynentalnego, za każdym razem punktując – w konkursach w Oberwiesenthal, Lauschy, Wörgl i Sankt Moritz plasował się w drugiej dziesiątce, a w Sankt Aegyd stanął na najniższym stopniu podium, ulegając Klausowi Huberowi i Christianowi Moserowi. W styczniu 1994 roku po raz pierwszy w karierze wziął udział w kwalifikacjach do konkursów Pucharu Świata. Wystartował w kwalifikacjach w Innsbrucku i Bischofshofen, zawodach 42. Turnieju Czterech Skoczni, jednak ani razu nie awansował do konkursu głównego. Po występie w Bischofshofen udał się do Gallio, gdzie ponownie zajął trzecie miejsce w zawodach Pucharu Kontynentalnego, tym razem przegrywając z Nicolasem Jeanem-Prostem i Ronny Hornschuhem. Niecałe dwa tygodnie po tym starcie ponownie wystąpił w Pucharze Świata, tym razem w dwóch konkursach Sapporo. W obu przypadkach zaprezentował się w zawodach głównych – 22 stycznia był 45., a dzień później 30., dzięki czemu zdobył pierwszy w karierze punkt do klasyfikacji generalnej PŚ.
Do końca sezonu zimowego 1993/1994, tj. w lutym i marcu 1994, Schallert występował w Pucharze Kontynentalnym. Łącznie jeszcze jedenastokrotnie zaprezentował się w zawodach tej rangi, w tym sześciokrotnie uplasował się w pierwszej trzydziestce dającej punkty do klasyfikacji generalnej. Trzy razy zajął miejsce w pierwszej dziesiątce zawodów – 11 lutego w Ruhpolding był piąty, 26 lutego w Schönwaldzie ósmy, a 10 marca w Zakopanem siódmy. Punkty zdobył również 13 lutego w Planicy (28. miejsce) oraz 12 i 13 marca w Szczyrbskim Jeziorze (22. i 16. miejsce).
Sezon 1994/1995 W sierpniu i wrześniu 1994 zaprezentował się w dwóch z trzech konkursów pierwszej edycji Letniego Grand Prix w skokach na igelicie. W Hinterzarten odpadł w kwalifikacjach, a w Stams zajął 47. miejsce. W klasyfikacji łącznej tego cyklu zajął 64. miejsce w gronie 70 sklasyfikowanych skoczków.
Sezon 1994/1995 w Pucharze Kontynentalnym rozpoczął od 27. i 32. miejsca w konkursach w Lillehammer na początku grudnia 1994. Kilka dni później wziął udział w zawodach Pucharu Świata na normalnej skoczni w Planicy, jednak nie zdobył w nich punktów do klasyfikacji – w pierwszym konkursie zajął 39, a w drugim 42. miejsce. W drugi dzień świąt Bożego Narodzenia zajął siódme miejsce w konkursie Pucharu Kontynentalnego w Sankt Moritz. Na przełomie 1994 i 1995 roku drugi raz w karierze wziął udział w Turnieju Czterech Skoczni. W jego 43. edycji wystartował jednak dwukrotnie w zawodach głównych (45. miejsce w Garmisch-Partenkirchen i 28. w Bischofshofen), dwukrotnie start zakończył na seriach kwalifikacyjnych (w Oberstdorfie i Innsbrucku). Rezultat z Bischofshofen dał mu trzy punkty do klasyfikacji Pucharu Świata. W Turnieju Czterech Skoczni został sklasyfikowany na 45. miejscu.
Po zakończeniu turnieju wystąpił jeszcze w kwalifikacjach do konkursu Pucharu Świata w Willingen, jednak nie zdołał awansować do zawodów głównych. Następnie powrócił do rywalizacji w Pucharze Kontynentalnym, w którym startował już do końca sezonu zimowego. W konkursach zaliczanych do klasyfikacji generalnej jedenastokrotnie zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce. W styczniu dokonał tego cztery razy – był siódmy w Courchevel, piąty w Szczyrbskim Jeziorze i dwukrotnie czwarty w Zakopanem. W rozegranych na początku lutego konkursach Turnieju Trzech Skoczni trzykrotnie uplasował się w dziesiątce – w Reit im Winkl był dziewiątym, w Saalfelden siódmy, a w Ruhpolding dziesiąty. Dzięki temu w klasyfikacji turnieju zajął siódme miejsce. W lutym zajął jeszcze drugie miejsce (za Ladislavem Dluhošem) w konkursie w Iron Mountain. Ponadto był drugi w Iron Mountain, piąty w Westby i szósty w Ishpeming w zawodach niezaliczanych do klasyfikacji cyklu. W marcu został sklasyfikowany na dziewiątym miejscu w Turnieju Schwarzwaldzkim, po zajęciu 11. i 13. miejsca w konkursach PK w Schönwaldzie. W kończących sezon kwietniowych zawodach w Gällivare i Rovaniemi trzykrotnie był w pierwszej dziesiątce – w Szwecji szósty, a w Finlandii czwarty i piąty. Łącznie dało mu to 632 punkty i piątą pozycję w klasyfikacji generalnej cyklu. Do triumfatora klasyfikacji generalnej, Olli Happonena, Schallert stracił 235 punktów, a do trzeciego zawodnika tej klasyfikacji, Risto Jussilainena, 19 punktów.
Sezon 1995/1996 Latem 1995 roku wystąpił w Letnim Grand Prix. W Kuopio nie przebrnął kwalifikacji, a w Stams zajął 45. miejsce. W klasyfikacji cyklu był 67.