Wielka Capia Turnia (, , ) – szczyt o wysokości 2333 m w Grani Baszt w słowackiej części Tatr Wysokich. Od Hlińskiej Turni na północnym zachodzie oddzielony jest wybitną Basztową Przełęczą, a od Małej Capiej Turni na południowym wschodzie oddziela go siodło Capiej Przełączki. Ma dwa wierzchołki (2333 m i 2330 m) znajdujące się w odległości kilkudziesięciu metrów i oddzielone od siebie Wyżnią Capią Przełączką. Nieco wyższy jest wierzchołek północno-zachodni. W północno-zachodniej grani znajdują się trzy oryginalne zęby skalne. Nie posiadają nazwy i do 2009 r. nie zostały zdobyte.
Na zachodnią stronę, do Koziego Kotła w Dolinie Młynickiej opada z grani Wielkiej Capiej Turni płytowo-trawiasty stok z kilkoma ściankami. Ma wysokość około 150 m. W jego lewą stronę (patrząc od dołu) wcina się z daleka widoczny zachód. Prowadzi nim najłatwiejsza droga na szczyt. Ten stok Wielkiej Capiej Turni oddzielony jest od zachodniej ściany Małej Capiej Turni głębokim żlebem zwężającym się w górze w miejscami przewieszony komin.
Na wschodnią stronę z Wielkiej Capiej Turni opada wybitna ściana, dla taterników będąca jednym z najważniejszych obiektów wspinaczkowych w Grani Baszt. Od sąsiedniej ściany Małej Capiej Turni oddzielona jest rynną, która w górnej części jest wyraźna i głęboka, w środkowej zanika. Jej przedłużeniem w dolnej części jest częściowo komin, częściowo zacięcie. Brak jest depresji między górną rynną i dolnym komino-zacięciem.
Nazewnictwo Capich Turni pochodzi od Capiego Stawu leżącego w górnych partiach Doliny Młynickiej, u podnóża Szczyrbskiego Szczytu Wcześniejsze pomiary określały wysokość Wielkiej Capiej Turni jako około 2325 m lub 2364 m. W przypadku tej drugiej koty, jej wartość i lokalizacja wskazują, że pomiar dotyczył najprawdopodobniej południowego wierzchołka Zadniej Baszty.
Taternictwo Wielka Capia Turnia jest wyższą z dwóch Capich Turni znajdujących się w Grani Baszt. Taternicy odwiedzają jej wierzchołek najczęściej przy przechodzeniu tejże grani.
Pierwsze wejścia turystyczne Zygmunt Klemensiewicz i Jerzy Maślanka, 23 sierpnia 1905 r. – letnie Alfréd Grósz i Lajos Rokfalusy, przed 1915 r. – zimowe. Drogi wspinaczkowe Z Basztowej Przełęczy; 0+, I lub III w skali tatrzańskiej (w zależności od wariantu), czas przejścia 30 min Środkiem północno-wschodniej ściany; V, A1, 7 godz. Północno-wschodnim filarem; V, 3 godz. 30 min Droga braci Lukešów; V+, A2-A3, 8 godz. Apollo II (środkiem wschodniej ściany); VI, A0, 7 godz. Lewą częścią wschodniej ściany; V, miejsce A0, 3 godz. Lewym skrajem wschodniej ściany; V, 5 godz. Ukosem przez wschodnią ścianę, drogą Grosza; III, 3 godz. Południowo-wschodnią granią, z Basztowej Przełęczy Wyżniej; 0+. 30 min Południowo-zachodnią ścianą, z Młynickiego Kotła; 0+, 1 godz.
Przypisy Władysław Cywiński. Grań Baszt. Przewodnik szczegółowy, tom 15. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2009,
Witold Henryk Paryski. Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część V. Cubrynka – Skrajna Baszta. Warszawa: Sport i Turystyka, 1954
Kategoria:Szczyty słowackich Tatr Kategoria:Szczyty Tatr Wysokich