Derby County Football Club – angielski klub piłkarski z siedzibą w Derby powstały w 1884 roku. W sezonie 2006/07 Derby awansowało ponownie do Premier League, ale już rok później pożegnało się z nią z zaledwie 11 punktami na koncie. Jest to najgorszy wynik w historii tych rozgrywek.
Historia thumb|220px|Skład zespołu Derby w 1895 roku thumb|220px|Arthur Cox thumb|220px|Dave Mackay Klub, utworzony w 1884 roku jako odgałęzienie Derbyshire County Cricket Club, początkowo działał na terenie Racecourse Ground. Biorąc udział w wielu towarzyskich oraz nieoficjalnych spotkaniach, klub wstąpił do rozgrywek FA Cup (Puchar Anglii). W 1888 roku Derby County był jednym z klubów założycielskich The Football League, a w 1891 połączył się z innym lokalnym klubem Derby Midland F.C. W 1892 roku do Derby County dołączył, uznawany za najlepszego gracza w historii klubu, Steve Bloomer. W 1895 roku klub przeniósł się do The Baseball Ground, nowego stadionu, który otrzymał tradycyjne czarno-białe barwy i przez następne 102 lata był stadionem domowym zespołu.
Swój pierwszy finał w FA Cup (Pucharze Anglii) drużyna Derby County rozegrała 16.04.1898 roku w Crystal Palace F.C. i przegrała 3-1. Kolejne przegrane w finale miały miejsce w roku 1899 oraz 1903. Po raz pierwszy klub Derby County został zdegradowany do Second Division (ówczesnej drugiej ligi) w 1907 roku, ale pod kierownictwem Jimmy’ego Mathvena klub ponownie sięgnął po Steve’a Bloomera i w 1911 roku odzyskał miejsce w First Division (ówczesnej pierwszej lidze).
W 1914 roku klub znów został zdegradowany, ale od razu zdobył pierwsze miejsce w rozgrywkach i po raz kolejny powrócił do First Division. (jednak wybuch I wojny światowej oznaczał, że drużyna musiała czekać do 1919 roku, aby rozegrać kolejny mecz). W 1921 roku, po rozegraniu dwóch sezonów, klub ponownie spadł do Second Division. Jednak lepsze czasy miały dopiero nadejść, zapoczątkowane w 1926 roku przez kolejny awans do First Division (pierwszej ligi). Od końca lat dwudziestych klub miał mocną pozycję i przez całe lata trzydzieste kończył rozgrywki na czołowych miejscach. Na przykład w sezonie 1929–1930 Derby County zakończyło rozgrywki na drugim miejscu z pięćdziesięcioma punktami, zaraz za Sheffield Wednesday, które zgromadziło sześćdziesiąt punktów. W sezonie 1935-1936 dzięki dużemu wkładowi Hughiego Gallachera, który w tym sezonie zdobył 38 bramek, Derby ponownie zdobyło drugie miejsce.
W sezonie 1945–1946 Derby doszły do finału FA Cup (Pucharu Anglii) i po dogrywce pokonały Charlton Athletic 4-1. Następny sezon musiał wystartować po raz drugi z powodu wybuchu II wojny światowej, jednak klub Derby nie był w stanie powrócić do świetnej formy z czasów przedwojennych i w 1953 roku po raz kolejny został zdegradowane. W 1955 roku sytuacja uległa dalszemu pogorszeniu i po raz pierwszy w swojej historii zespół Derby County został zdegradowany do Third Division North (ówczesnej trzeciej ligi). Trzecioligowy poziom nie stanowił jednak dla drużyny dużego wyzwania i już po dwóch sezonach klub awansował i wrócił do drugiej ligi.
W 1967 roku Brian Clough przejął stery i poprowadził klub do największych sukcesów. Po podpisaniu kontraktu z Dave'em Mackayem, w 1969 roku klub Derby awansował do First Division (pierwszej ligi), a w 1970 roku zakończył sezon na czwartej pozycji. W 1971 roku został wykluczony z gry w europejskich rozgrywkach z powodu nieprawidłowości finansowych, a w 1972 wygrał swoje pierwsze ligowe mistrzostwo. Chociaż Derby nie utrzymały tytułu mistrzowskiego w kolejnych sezonach, udało im się dotrzeć do półfinałów Pucharu Mistrzów. Przegrali wtedy z Juventusem. Po kontrowersyjnym spotkaniu padało wiele zarzutów oskarżających włoski klub o dawanie łapówek, Clough nazwał wtedy Włochów „parszywymi oszustami”. Częste i wyrażane bez ogródek komentarze odnoszące się do establishmentu piłkarskiego w końcu doprowadziły do jego wykluczenia z zarządu klubu, a następnie odejścia w 1973 roku. Mimo to klub powtórzył ligowy sukces w sezonie 1974–1975, kiedy to selekcjoner Dave Mackay doprowadził drużynę do zdobycia tytułu. Jednakże pod koniec lat siedemdziesiątych forma Derby County spadła i w 1980 roku klub został ponownie zdegradowany. Chociaż drużyna dobrze radziła sobie w pierwszym sezonie, jej pobyt w drugiej lidze nie zakończył się szczęśliwie i w 1984 roku klub po raz kolejny spadł do trzeciej ligi.
Po zdegradowaniu władze klubu wyznaczyły Arthurowi Coxowi misję przełamania fatalnej passy. Cox wykonał zadanie i po dwóch latach spędzonych w trzeciej lidze stawający na nogi zespół awansował do Second Division. Tam już przy pierwszym podejściu w 1987 roku zajął pierwsze miejsce gwarantując sobie tym samym powrót do First Division.
W sezonie 1988–1989 klub zakończył rozgrywki na piątym miejscu mając w swoim składzie gwiazdy takie jak Peter Shilton, Mark Wright, Dean Saunders czy Ted McMinn. Jednakże po zamieszkach na Heysel angielskie kluby zostały wykluczone z europejskich rozgrywek i Barany straciły szansę na grę w pucharze UEFA.
Brak dalszych inwestycji ze strony prezesa Roberta Maxwella doprowadził wkrótce do pogorszenia się sytuacji klubu. W 1991 po rychłej śmierci Maxwella oraz po nieudanym sezonie, w którym zespół poniósł upokarzającą porażkę w meczu z lokalnym rywalem Nottingham Forest, po raz kolejny klub Derby County znalazł się w Second Division. W tym okresie lokalny przedsiębiorca prasowy Lionel Pickering został głównym udziałowcem klubu. W 1992 roku klub zapłacił 2,5 miliona funtów za środkowego obrońcę Notts County Craiga Shorta. W owym czasie jak i przez następne pięć lat był on najdroższym zawodnikiem kupionym przez klub spoza czołówki.
W 1993 roku Cox zrezygnował z funkcji powołując się na problemy zdrowotne, a na jego miejsce przyszedł dawny gracz Derby Roy Mcfarland. Poza finałem przegranym z Leicester City F.C. w sezonie 1993–1994 Mcfarland nie zdołał doprowadzić zespołu zbyt wysoko i w 1995 roku został zwolniony. Jako kolejny na funkcję selekcjonera wybrany został Jim Smith. Mimo że sezon rozpoczął się powoli to podpisanie kontraktu z libero Igorem Stimacem wczesną wiosną okazało się decydujące. Wyrzucając przez okno otrzymane wytyczne – „zakończenia sezonu w pierwszej dziewiątce”, Smith na koniec rozgrywek doprowadził Barany do drugiego miejsca i awansu do Premier League, czołowej ligi piłkarskiej w Anglii. Drugim trenerem był wtedy Steve McClaren, który przeszedł później na to samo stanowisko do Manchester United a następnie został trenerem Middlesbrough oraz selekcjonerem narodowej drużyny Anglii.
Klub Derby County miał bardzo udany debiut w Premiership w sezonie 1996–1997, kończąc rozgrywki na dwunastym miejscu. W sezonie 1997–1998 klub przeniósł się do nowego stadionu, 30-tysięcznego Pride Park Stadium. Poza tym pozyskał nowych piłkarzy, Włosi Stefano Eranio oraz Francisco Baiano podpisali kontrakty z Derby.
Przez dwa kolejne sezony klub utrzymywał dobry poziom, lecz później nastąpił nagły spadek formy. W sezonie 2000–2001 Derby County ledwo uniknął spadku kończąc sezon na siedemnastej pozycji – jedną pozycję od zdegradowania.
Jim Smith zrezygnował z pełnionej funkcji w październiku 2001 roku. Zastąpił go drugi trener Colin Todd, który do klubu Derby County przyszedł na miejsce McClarena po jego odejściu na Old Trafford. Todd, były piłkarz Derby oraz reprezentacji Anglii, utrzymał stanowisko tylko przez trzy miesiące, zanim został zwolniony w następstwie upokarzającej porażki Derby w trzeciej rundzie rozgrywek o Puchar Anglii na własnym stadionie w meczu z trzecioligowym Bristol Rovers. Pod koniec stycznia 2002 roku, kolejny były piłkarz Baranów, John Gregory został trenerem Derby po odejściu ze stanowiska w Aston Villi. Pomimo obiecującego początku, siedem porażek na osiem rozegranych meczów skazało klub na degradację.
Degradacja jednak nie była jedynym problemem klubu, gdyż w tym samym czasie pojawiły się duże problemy finansowe, które zmusiły Derby County do sprzedaży swoich czołowych zawodników. Gregory został później zawieszony w pełnieniu funkcji za domniemane wykroczenia. Tymczasowo zastąpił go George Burley, były szef Ipswich Town, który wkrótce po przełamaniu złej passy dostał to stanowisko na stałe.
Macierzysta spółka klubu przeszła w stan likwidacji w październiku 2003 roku a prezes Lionel Pickering, który nadzorował promocję oraz rozgrywki klubu w Premier League, z powodu złego stanu zdrowia otworzył drogę dla nowego zarządu, któremu przewodniczył John Sleightholme, prawnik z Yorkshire. Kupił on klub za jednego funta, pomimo że kupnem zainteresowane było również konsorcjum kierowanego przez byłego dyrektora klubu Petera Gadsbiego. Sezon 2003–2004 Derby zakończyło na dwudziestym miejscu, ale w kolejnym sezonie 2004–2005 drużyna grała już znacznie lepiej i ostatecznie uplasowała się na czwartym miejscu w Football League Championship, kwalifikując się tym samym do meczów barażowych o awans. W półfinałach przegrali jednak z Preston North End
Niedługo potem Burley zrezygnował z funkcji powołując się na różnice pomiędzy nim a zarządem. Zastąpił go pierwszy trener z Bolton Phil Brown. Ten jednak nie odniósł znaczących sukcesów i w styczniu 2006 roku, po serii kiepskich wyników, został zwolniony. Następnie obowiązki pierwszego trenera do końca sezonu przejął Terry Westlay, w owym czasie trener akademicki. Udało mu się uchronić klub przed degradacją.
Prezes klubu, John Sleightholme ustąpił w kwietniu 2006 roku twierdząc, że jego pozycja stała się nie do obrony. Nieco później w tym samym miesiącu pozostali członkowie zarządu również ustąpili z funkcji. Sprawa sądowa przeciwko trzem członkom zarządu oraz dwóm doradcom oskarżonym o nieprawidłowości w finansach klubu jest nadal w toku (stan na rok 2008).
Zainteresowanie klubem wyraziło konsorcjum lokalnych przedsiębiorców kierowane przez byłego wiceprezesa Petera Gadsbiego, które wkrótce kupiło Derby County, zmniejszyło zadłużenie i przywróciło klubowi na własność Pride Park Stadium. W czerwcu 2006 roku Billy Davies, były szef Preston North End, został trenerem a Julian Darby drugim trenerem Derby County. W swoim pierwszym sezonie Davies poprowadził Derby do decydujących rozgrywek, w których w półfinałach pokonali Southampton F.C. przy rzutach karnych, przed pokonaniem West Bromwich Albion 1-0 dzięki bramce Stephena Pearsona strzelonej w drugiej połowie na Wembley Stadium. Bramka ta zapewniła zespołowi powrót do Premier League i związane z tym dofinansowanie wynoszące 60 milionów funtów.
Jednak mimo awansu krążyły ciągłe plotki o kłótni Daviesa z dyrektorem generalnym Mikiem Hortonem o wyznaczenie asystenta dla Davisa oraz sprzeczki pomiędzy członkami zarządu. 5 czerwca 2007 roku Horton zrezygnował z funkcji w zarządzie, a niedługo po nim to samo uczynili Jill Marples oraz jej mąż Peter Marples. Horton twierdził, że jego decyzja podyktowana była powodami rodzinnymi oraz biznesowymi, podczas gdy Marplesowie odeszli z powodu śmierci ich przyjaciela w wypadku helikoptera. Po odejściu Hortona oraz Marplesów pozostali członkowie zarządu wybrali trzech nowych członków. Martin Ridgeway został wybrany na stanowisko Dyrektora Finansowego i Sekretarza Firmy, John Vicars Dyrektora Operacyjnego, a Steve Coakley na Dyrektora Handlowego.
W październiku 2007, Peter Gadsby ustąpił z funkcji prezesa, a na stanowisku zastąpił go były właściciel Hull City Adam Pearson. Po słabym rozpoczęciu sezonu trener Billy Davies odszedł w listopadzie za porozumieniem stron. Jego następcą został Paul Jewell, który nie uchronił klubu przed degradacją. Klub Derby County stał się pierwszym klubem zdegradowanym z Premier League w marcu, odnotowując przy tym rekordowo niski dorobek punktowy i zrównując się z mającym 108 lat rekordem Loughborough wynoszącym jeden wygrany mecz w całym sezonie.