Eugen Rehfisch, ok. 1900|mały Eugen Aron Rehfisch (ur. 6 marca 1862 w Kempen, zm. 7 października 1937 w Berlinie) – niemiecki lekarz, pionier urodynamiki. Na jego cześć nazwano Eugen-Rehfisch-Preis, nagrodę przyznawaną przez międzynarodowe towarzystwo Forum Urodynamicum za osiągnięcia na polu urodynamiki i neurourologii.
Życiorys Studiował medycynę na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie (1883-1887) i na Bawarskim Uniwersytecie Juliusza-Maksymiliana w Würzburgu. W semestrze letnim 1887 uzyskał stopień doktora nauk medycznych po przedstawieniu dysertacji Ueber die Fortdauer der Entzündung bei acuter fibrinöser Pneumonie nach erfolgter Krisis. Od około 1889 praktykował w Berlinie. Wtedy, w wieku 27 lat, zmienił imię Aron na Eugen. Był współpracownikiem i uczniem Leopolda Caspera, pracował jako jego asystent od 1896 do 1900. W latach 1896–1900 prowadził badania nad unerwieniem pęcherza moczowego i fizjologią mikcji w Berliner Physiologische Institut. Prowadził też badania w I Instytucie Anatomii w Berlinie u Heinricha Wilhelma Waldeyera. Od 1919 roku był profesorem tytularnym.
W pierwszych latach swojej praktyki lekarskiej poślubił Hedwig Manczyk. Mieli syna Hansa Josepha (potem Hans José, 1891-1960) i córkę Käthe Marię, po mężu Wassertrüdinger (1894-1950). Hans José Rehfisch studiował prawo, po wojnie mieszkał w Nowym Jorku, od 1950 z powrotem w Niemczech; Käthe Marie została lekarką, po 1933 wyemigrowała do Palestyny razem z matką (zmarła w 1954 w Hajfie). Grób dr. Eugena Rehfischa na Cmentarzu żydowskim w Berlinie-Weißensee|thumb Pochowany 22 października 1937 na Cmentarzu żydowskim w Berlinie-Weißensee, jego grób zachował się do dziś.
Dorobek naukowy Schemat doświadczenia Rehfischa z 1897 roku|thumb Między 1889 a 1920 opublikował około dwudziestu prac. Szczególnie ważne są jego dwie prace, leżące u podstaw urodynamiki: Ueber den Mechanismus des Harnblasenverschlusses und der Harnentleerung (1897) i Über die Innervation der Harnblase (1900). Zawierały one wyniki jego doświadczeń z lat 1897-1899, w których stymulował nerwy podbrzuszny i miedniczny u 45 psów. Mimo że wyniki doświadczeń Rehfischa były częściowo błędne, metodyka jego doświadczeń uznawana jest za przełomową w badaniu fizjologii układu moczowego. Rehfisch określany jest jako pionier urodynamiki i neurourologii.
Rehfisch zajmował się przede wszystkim fizjologią układu moczowego, ale także psychiatrią i kardiologią. W 1889 ukazała się jego popularyzatorska książka poświęcona percepcji i złudzeniomRehfisch E. Sinneswahrnehmung und Sinnestäuschung. Eine Studie für Laien von Dr. Eugen Rehfisch. Steinitz, Berlin 1889, a rok później szkic o samobójstwie, poprzedzony przedmową Emanuela Mendla i przetłumaczony na język polskiRehfisch Eugeniusz. Samobójstwo, studyum krytyczne, z niemieckiego przełożył Wiktor D. Nakł. księgarni Teodora Paprockiego i S-ki, Druk E. Skiwskiego, 1895 ss. 103). W 1895 napisał rozdział poświęcony pęcherzykom nasiennym do encyklopedii medycznej Alberta EulenburgaRehfisch E. Samenblasen. [w:] Eulenburg A (red.) Real-Encyclopädie der gesamten Heilkunde Bd 27, 2. Aufl. Urban & Schwarzenberg, Wien-Leipzig 1895. Zagadnienie to zgłębiał pod kierunkiem Waldeyera w Instytucie Anatomii. Prace kardiologiczne Rehfischa podejmowały zagadnienia septycznego zapalenia wsierdziaRehfisch E. Septische Endocarditis parietalis. Deutsche Medizinische Wochenschrift 41, s. 389 (1915), rokowania w zaburzeniach rytmu sercaRehfisch E. Die Prognose der Herzarhytmie. Deutsche Medizinische Wochenschrift 29, ss. 347–351 (1903), elektrokardiografiiKlinische Betrachtungen über die Beziehungen zwischen der negativen Finalschwankung im Elektrocardiogramm zum Blutdruck und zur Herzgrösse. Zeitschrift für die experimentelle Pathologie und Therapie 9, 3, ss. 716-736 (1911)Rehfisch E. Einführung in die Lehre vom Elektrokardiogramm. Berliner Klinik 269, ss. 259–270 (1910), mechanizmu skurczu mięśnia sercowegoRehfisch E. Herzbewegung und Herzkontraktion. Deutsche Medizinische Wochenschrift 34, s. 1121 (1908), niedomykalności zastawki tętnicy płucnejRehfisch E. Zur Diagnose der Pulmonalinsuffizienz. Deutsche Medizinische Wochenschrift 40, s. 221 (1914), etiologii przerostu prawej komory sercaRehfisch E. Zur Aetiologie der Vergrößerung der rechten Herzkammer, insbesondere bei behinderter Nasenatmung. Deutsche Medizinische Wochenschrift 44, s. 277 (1918). Był jednym z pierwszych lekarzy, stosujących elektrokardiografię w praktyce klinicznejHelms R. Vom Harndrang zum Herzrasen – Eugen Rehfisch und seine Beiträge zur funktionellen Diagnostik .
Prace Ueber die Fortdauer der Entzündung bei acuter fibrinöser Pneumonie nach erfolgter Krisis. Inaugural-Dissertation. Bonitas-Bauer, 1887 Sinneswahrnehmung und Sinnestäuschung. Eine Studie für Laien von Dr. Eugen Rehfisch. Steinitz, Berlin 1889 Seelenthätigkeit und Seelenstörung. Darstellung der Gehirnfunktionen für Ärzte + Laien, 2. Aufl. Steinitz, Berlin 1890 Der Selbstmord. Eine kritische Studie. Berlin, 1893 Samobójstwo, studyum krytyczne, z niemieckiego przełożył Wiktor D. Nakł. księgarni Teodora Paprockiego i S-ki, Druk E. Skiwskiego, 1895 ss. 103 Ueber acute Spermatocystitis. Deutsche Medizinische Wochenschrift 21, ss. 334–335 (1895) Samenblasen. W: Eulenburg A (red.) Real-Encyclopädie der gesamten Heilkunde Bd 27, 2. Aufl. Urban & Schwarzenberg, Wien-Leipzig 1895 Neuere Untersuchungen über die Physiologie der Samenblasen. Deutsche Medizinische Wochenschrift 22, ss. 245–249 (1896)
Über die Innervation der Harnblase (1900) Die Prognose der Herzarhytmie. Deutsche Medizinische Wochenschrift 29, ss. 347–351 (1903) Nervöse und kardiale Arhythmie. Deutsche Medizinische Wochenschrift 30, ss. 382–429 (1904) Klinische und experimentelle Erfahrungen über Reizungen des Herzvagus. Berliner klinische Wochenschrift 13 (47, 48), ss. 1468–1471 (1905) Diskussionsbemerkungen. Deutsche Medizinische Wochenschrift 31, s. 122 (1905) Ueber die Reizung des Herzvagus bei Warmblütern mit Einzelinduktionschlägen. Arch f Anatomie und Physiologie Suppl. ss. 152-172, 1906 Herzbewegung und Herzkontraktion. Deutsche Medizinische Wochenschrift 34, s. 1121 (1908) Therapeutische Rundschau 45, 1908 Die experimentellen Grundlagen des Elektromyogramms. Deutsche Medizinische Wochenschrift 36, s. 977–1038 (1910) Einführung in die Lehre vom Elektrokardiogramm. Berliner Klinik 269, ss. 259–270 (1910) Wie hüten wir uns vor Herzkrankheiten? Arbeiter-Gesundheits-Bibliothek, Heft 23, Berlin 1910
Zur Diagnose der Pulmonalinsuffizienz. Deutsche Medizinische Wochenschrift 40, s. 221 (1914) Septische Endocarditis parietalis. Deutsche Medizinische Wochenschrift 41, s. 389 (1915) Zur Aetiologie der Vergrößerung der rechten Herzkammer, insbesondere bei behinderter Nasenatmung. Deutsche Medizinische Wochenschrift 44, s. 277 (1918) Über den gegenwärtigen Stand der Funktionsprüfung des Herzens. Deutsche Medizinische Wochenschrift 46, s. 479 (1920) Der Doppelsinn des Intervalls. Kritische Bemerkungen zur Lehre von Reizleitungsstörungen. Z Klin Med 89, ss. 345–359 (1920) Moderne Gesichtspunkte in der Diagnostik der Herzkrankheiten. Zeitschrift für ärztliche Fortbildung 17, ss. 70-76 (1920) Zur Physiologie und Pathologie des Kreislaufs. Zschr. Bahnärzte 20, ss. 253-67 (1925)
Der Donders'sche Druck. Zeitschrift für klinische Medizin 106, ss. 229-243 (1927)
Ueber die intrapleuralen Druckschwankungen und die Blutdruckkurven beim experimentallen Pneumothorax. Zentralblatt für allgemeine Pathologie und pathologische Anatomie 44 (1929) Psychogene Herzstörungen. Jahreskurse für ärztliche Fortbildung 21 (2), s. 17-29 (1930) Der Herzton in Bild und Schall. Zeitschrift für Kreislaufforschung 25 (12, 13), s. 420-429, 450-464 (1933) Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Kępnie Kategoria:Niemieccy lekarze Kategoria:Pochowani na Cmentarzu żydowskim w Berlinie-Weißensee
Kategoria:Urodzeni w 1862 Kategoria:Zmarli w 1937