thumb|250px|Bańdzioch i Lodowczyk Mięguszowiecki (poniżej Przełęczy pod Chłopkiem) thumb|250px|Lodowczyk Mięguszowiecki widziany ze szlaku na Kazalnicę Lodowczyk Mięguszowiecki, Mięguszowiecki Śnieżnik – szczątkowy lodowczyk firnowy (tzw. śnieżnik) znajdujący się w Bańdziochu (Mięguszowieckim Kotle) w polskich Tatrach Wysokich. Położony jest w jego górnej części, w linii spadku Mięguszowieckiej Przełęczy pod Chłopkiem, na wysokości 1973–2035 m n.p.m. Jest to największy lodowczyk Tatr Polskich. Jego wymiary fluktuują z roku na rok. W 1982 roku powierzchnia wyniosła 0,64 ha, szerokość 136 m, a długość 94 m, natomiast w roku 1999 – 0,4671 ha, przy szerokości 106,5 m i długości 81 m. W niektóre lata łączy się wąskim pasem śnieżnym z mniejszym polem lodowo-firnowym pod Mięguszowieckim Szczytem Pośrednim. Średnie nachylenie powierzchni wynosi 35°. Od góry, pomiędzy lodowczykiem a ścianami skalnymi, tworzy się szczelina brzeżna o głębokości sięgającej 32 metrów, pod lodowczykiem natomiast znajduje się zmiennej (66-94 m) długości wytopiony tunel. Opisuje go Stanisław Krystyn Zaremba, który był tam we wrześniu 1924:
Lodowczyk Mięguszowiecki utworzył się około 200 m poniżej klimatycznej linii wiecznego śniegu, istnieje jednak dzięki licznym lawinom i zsypom śnieżnym spod Przełęczy pod Chłopkiem. Odpowiadają one za ponad 80% akumulacji śniegu, a tylko niecałe 20% pochodzi bezpośrednio z opadów atmosferycznych. Taka forma zasilania determinuje stożkowaty kształt jego górnej części. Lodowczyk wykazuje niewielki ruch, rzędu 0,6-0,8 m/rok. Czas całkowitej wymiany masy oceniany jest na 100–150 lat (taki jest też wiek najstarszych rocznych warstw). Badania lodowczyka w okresie 1958-1999 nie wykazały stałej tendencji do zmniejszania bądź zwiększania się jego rozmiarów.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Topografia Tatr Kategoria:Tatry Polskie